วันนั้นก็ผ่านมาเป็นสัปดาห์ แต่เพราะการเรียนที่หนักหน่วง และเพื่อนเบลก็ลากฉันให้ตั้งใจเรียน จนปลีกตัวไปหาพี่ภีมที่คณะไม่ได้ รู้สึกห่อเหี่ยวชะมัด
“แก...วันนี้ไม่ติวได้ไหม ฉันอยากไปหาพี่ภีม” ฉันจ้องหน้าตาละห้อยมองเพื่อนที่ทำหน้าระอาใส่ฉัน
“ไม่เจอพี่ภีมมันจะตายเลยรึไง”
“อื้อตายได้เลยล่ะ ขอเลื่อนติวเป็นพรุ่งนี้ได้ไหม”
“ไม่ได้พรุ่งนี้ฉันมีไลฟ์...เออมีธุระนะ” เพื่อนเบลทำหน้าเบือนหลบฉันไป “เฮ้อ...เอาเป็นว่าวันนี้จะเว้นไว้สักวัน”
“ขอบคุณมากจ๊ะเพื่อนที่เข้าใจฉัน...จุบุ ว่าแต่แกไม่ไปกับฉันจริง ๆ เหรอ พี่เทมป์ก็อยู่ด้วยนะ”
“นีนแกพูดอะไรเนี่ย!!! พี่เทมป์เกี่ยวกับอะไรกับฉันล่ะ”
“ทำไมต้องทำหน้าตกใจด้วยละจ๊ะ...ไม่เกี่ยวก็ไม่เกี่ยวสิ อิอิ แกตกใจขนาดนี้ หรือว่าจะมีซัมติงจิงกะเบลจริง ๆ”
“พูดมากรีบไปหาพี่ภีมของแกเลยไป้...”
“จ้า...ไม่เกี่ยวก็ไม่เกี่ยว อิอิ” ฉันโบกมือให้เพื่อนเบล ก่อนจะวิ่งแจ้นออกจากตร
