‘กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง’
ฉันจำได้ว่าตัวเองหลับไปแล้ว แต่ทำไมถึงได้ยินเสียงกริ่งประตูดังไม่หยุดเลยล่ะ มันรบกวนจนฉันต้องพยายามปรือตาขึ้นมาท่ามกลางความมืด
ฉันพยายามพยุงตัวเองโดยใช้เรี่ยวแรงที่มีน้อยนิด เลาะกำแพงให้เดินไปถึงประตู และเมื่อเปิดออก พี่ภีมก็ยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว ถ้าเขามาตอนที่ฉันอารมณ์ดี ฉันคงดี๊ด๊าสุด ๆ แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากให้เขาเห็นตอนฉันไม่สวย และหน้าป่วยเจียนตายแบบนี้
“บอกแล้วไงไม่ต้องมา พี่ทำให้นีนสะดุ้งตื่นนะคะ” ฉันพร่ำบ่นออกไปไม่ขาดปาก แต่เมื่อจะเดินกลับเข้าไปในห้อง ร่างก็ฉันก็ทรงตัวไม่ไหวอีกต่อไป ดีที่พี่ภีมรับฉันไว้ได้ทันก่อนจะอุ้มฉันไว้ในอ้อมแขน
“ทำไมปล่อยให้ตัวร้อนขนาดนี้” เสียงที่มีความห่วงใยเจืออยู่พูดกับฉัน ฉันพยายามปรือตามอง
“ฮัดชิ้ว!” ฉันยังจามไม่หยุด ตอนนี้ตัวฉันเองยังสงสัยว่าเป็นไข้ทำไมเหมือนมรสุม ป่วยเพราะโดนเยหนัก แล้วอากาศเปลี่ยนพอดีงั้นเหรอ... “ฉันกินยาแล้ว
