“พี่ตอบมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ทำไมแขนขวาขยับได้”
“อ๋อ...” เขาตอบสั้น ๆ หน้านิ่ง ๆ ไม่ใส่ใจนัก ทั้งที่ฉันเป็นห่วงว่าเขาจะขยับร่างกายหรือทำอะไรไม่สะดวกแท้ ๆ
“บอกมาเดี๋ยวนี้นะ!!!” ฉันลุกขึ้นนั่งคร่อมเอวเขา เขย่าตัวเขาแรง ๆ จ้องมองด้วยความไม่เข้าไป
“นี่ เขย่าแรงจนนมกระเพื่อมขนาดนี้ อยากให้พี่ตอกอีกสักรอบรึไง”
‘เพี๊ยะ’ ครั้งนี้เป็นฉันตบเขาแรง ๆ อย่างจัง ไม่ได้ตบแขนตบขาแต่ตบหน้าเลยค่ะ
“พี่อย่ามาพูดลามก ฉันเป็นห่วงพี่แทบตายนะ พี่กล้าโกหกเรื่องแขนกับฉันเหรอ”
“ไม่ได้โกหกแขนมันเจ็บจริง ๆ”
“แล้วทำไมต้องใส่เฝือกหลอกกันด้วย”
“ก็มันมีรอยถลอกไม่อยากให้โดนน้ำ”
“ปิดแผลก็พอไงคะ ทำไมต้องเล่นใหญ่ใส่เฝือกเหมือนคนแขนหัก” ฉันโวยวายใหญ่ เพราะเขาใส่เฝือกนั่นแหละก็เลยทำให้ฉันคิดว่าเขาแขนหักจนเขาใช้การแขนขวาไม่ได้ แถมตอนที่ฉันอยู่ฉันก็ไม่เห็นเขาจะใช้แขนข้างนั้นเลย
“ไม่เคยบอกว่าแขนเดาะแขนหักสักหน่อย ไม่ถามเองนี
