“นี่กินข้าวก่อนดีไหม เย็นชืดแล้ว” เพื่อนเบลพูดขึ้นดึงสติฉันที่กำลังมีน้ำโห
“นั่นสินะ เลิกสนใจเรื่องนี้ดีกว่า”
ฉันกับเพื่อนเบลทานข้าวกันจนอิ่มท้องก่อนจะกลับไปเรียนในคาบบ่าย ในระหว่างนั้นพี่ภีมก็โทรหาฉันไม่หยุด เหอะ...พึ่งจะนึกถึงกันเหรอ เขาพูดจาไม่ดีใส่ฉัน ในขณะที่พูดจาสุภาพนุ่มนวลกับน้องร่วมคณะอย่างเป็นห่วงเป็นใยทั้งที่ฉันต่างหากที่เป็นฝ่ายโดนชนจนฉันเลอะข้าวแกงกะหรี่ไปทั้งตัว
“เย็นนี้เพื่อนเบลจะไปไหนคะ ไปเดินห้างด้วยกันไหมเอ่ย”
“ไม่เอาฉันอยากกลับห้องไปนอน แกอย่าเอาแต่ชวนฉันไปเที่ยวดิ”
“ก็คนมันเหงาค่ะเพื่อน”
“ก็เรียกพี่ภีมเหมือนเคยดิ”
“ไม่ล่ะวันนี้ฉันงอนเขา”
“เฮ้อ...เชื่อเถอะพรุ่งนี้แกก็ตามว่าที่สามีในอนาคตของแกเหมือนเดิม”
“เรื่องของวันพรุ่งนี้ก็ให้เป็นของวันพรุ่งนี้เถอะย่ะ วันนี้ฉันงอนก็คืองอน”
“อ๋อ...” การสนทนาของฉันกับเพื่อนเบลจบลงแค่นั้น
แม้ฉันจะรู้ตัวว่าเมื่อไหร่ที่ฉันรับสา
