ภาพบาดตาที่เห็นคือเขารับผ้าและน้ำเย็น ๆ นั่นพร้อมทั้งยิ้มอย่างอบอุ่นให้ผู้หญิงที่ชื่อฝน...ใจฉันเจ็บ ถ้าเป็นแต่ก่อนฉันคงเดินเข้าไปเชิ่ด ๆ ควงแขนเขาแล้วบอกว่า นี่คือผู้ชายของฉัน รับน้ำและผ้าเย็นของเธอเก็บไปซะ แต่ตอนนี้ฉันไม่กล้าอีกแล้ว ในเมื่อปฏิกิริยานั่นมันเหมือนว่าเขา...อาจจะมีใจให้
ฉันเผลอบีบขวดน้ำจนมันเสียรูปทรง ก่อนจะหันหลังกลับ เพื่อออกจากสนาม ทว่า...ก็ได้ยินเสียงตามหลังว่า
“ขอบคุณผ้ากับน้ำเย็นครับน้องฝน” แค่ประโยคนี้ก็ทำให้ฉันจะร้องไห้อยู่แล้ว “เอานี่...ไอ้วิน มึงเอาน้ำกับผ้าเย็นนี้ไปก่อนเลย กูจะไปเอาที่นีน” พอได้ยินชื่อตัวเองจากปากพี่ภีม มันทำให้ฉันรีบหันกลับไปมองเขาที่กำลังเดินตรงดิ่งมาหาฉัน ใบหน้าฉันที่เหยเกก่อนหน้ายิ้มตอบเขาไม่ทันแล้ว
“ร้องไห้?...เป็นไร?” เขาเลิกคิ้วมองหน้าฉัน ฉันเองก็เพิ่งรู้ว่านัยน์ตากำลังคลอน้ำใส ๆ อยู่จึงรีบยกแขนขึ้นเพื่อนปาดน้ำตาตัวเอง
“เปล่าร้องนะ” และเ
