ร่างสูงโปร่ง ใบหน้าที่ปกติคมเข้มจ้องตาขวางมองฉันตลอด บัดนี้กำลังหลับนิ่งไม่รู้จากฤทธิ์ยา หรือเป็นอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นพูดว่าเธอกล่อมจนเขาหลับไปกันนะ ถ้าอย่างหลังฉันคงน้อยใจสุด ๆ คนที่ตามจีบมาเกือบทั้งชีวิตจะแพ้ให้กับรุ่นน้องในคณะงั้นเหรอ... แค่คิดมันก็เจ็บปวดใจสุด ๆ
‘ไม่ได้...ไม่ได้ ฉันจะคิดแบบนี้ไม่ได้ ฉันสวยกว่าเธอคนนั้นตั้งเยอะ ขนาดเขายังปฏิเสธฉันแล้วเขาจะยอมรับเธอคนนั้นงั้นเหรอ ไม่มีทางซะหรอก...หึ’
ฉันที่เดินกระวนกระวายใจเงียบ ๆ จู่ ๆ ก็มีมือหนายื่นมาแตะมือฉัน ทำเอาฉันสะดุ้งจากอาการครุ่นคิด
“เดินไปเดินมาทำไม เวียนหัว”
“พี่ฟื้นตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” ฉันหันไปมองเขาที่กะพริบตาสองสามครั้งแต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมายังเข้มเหมือนเดิมไม่มีผิด ฉันไม่เคยได้รับคำพูดที่นุ่มนวนจากเขาเลย ทำไมกัน...
“ก็พอจะเห็นเธอเดินไปมานี่แหละ...”
“เหอะ...นี่แน่ะ! เสียมารยาทมากนะคะ ที่ตื่นแล้วไม่เรียก” ฉันตีแขนเ
