“พี่จะพาฉันไปไหนคะเนี่ย ฉันจะกลับคณะนะคะ”
“เอารถมาเองรึไง” เขาหันมาพูดแว่บหนึ่งก่อนจะหันไปสนใจทางต่อ
“จริงด้วยลืมไปเลยว่ายัยเบลกลับไปแล้ว งั้นรบกวนพี่ไปส่งฉันที่คอนโดด้วยแล้วกันนะคะ พี่ชายขา...” ฉันกลับมาทำท่าทางออดอ้อนเกาะแขนเขนเบา ๆ เอาหน้าซบอย่างที่เคยทำเหมือนแต่ก่อน และพร้อมที่จะโดนเขาเอามือผลักหน้าออกไป
“หืม...พี่ไม่ผลักฉันเหรอคะ” ฉันที่หลับตาปี๋ลุ้นให้เขาผลักหน้าฉันออกไปจากแขนเขา
“ทำไมต้องผลัก...อยากเจ็บตัวเหรอ”
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ปกติพี่จะต้องเอามือผลักหน้านีนออกทุกครั้งที่นีนทำแบบนี้นี่คะ”
“งั้นเหรอ...” เขาพูดแค่นั้น ก่อนจะตั้งหน้าขับรถไม่พูดอะไรต่อ ทำให้ฉันผละออกจากเขาเองเกาหัวงึก ๆ ด้วยความงงงวย ฉันควรดีใจไม่ใช่รึไงที่เขาไม่ผลักไสฉัน
ขับรถจนมาตัวเมืองย่านเศรษฐกิจไม่ไกลจากมหาลัยนัก พี่ภีมเลี้ยวเขาศูนย์การค้าที่ใหญ่ที่สุดของเมือง
“พี่มาช้อปปิ้ง?”
“อืม พี่อยากได้ของขวัญให้ผู
