“นีน...ขอโทษฝนเดี๋ยวนี้” เขาที่พยุงยัยฝนอยู่ตวาดออกมาจนคนรอบ ๆ เริ่มมองกันใหญ่ แต่ฉันไม่ผิดทำไมฉันต้องขอโทษด้วย ตอนนี้กลายเป็นว่าฉันเองก็ร้องไห้ไม่ต่างกัน
“นีนไม่ผิดนะคะ ทำไมนีนต้องขอโทษด้วย ยัยนั่นบอกว่าจะแย่งพี่ไปจากนีน แล้วก็สร้างสถานการณ์เอง นีนต่างหากที่โดนกระทำ นีนไม่ยอมเสียพี่ไปให้ยัยนั่นหรอก”
“นีน...พี่ไม่คิดเลยนะว่านีนจะกลายเป็นคนใจร้ายใจดำ กล้าทำอะไรแบบนี้ ถ้าสิ่งที่นีนทำตอนนี้เป็นเพราะพี่ งั้นพี่ขอพูดตรงนี้เลยว่า พี่ไม่ใช่ของใครทั้งนั้น...และพี่ก็ไม่ใช่ของนีน”
“พึ่ภีม!!! ฮือ...” นัยน์ตาที่เขามองฉันมันเย็นชา แถมยังหันหลังให้กัน พยุงยัยนั่นออกไปไม่แม้แต่จะหันมาปลอบฉันบ้าง แล้วประโยคนั้นที่เขาพูดออกมามันทำให้ฉันเจ็บ เจ็บยิ่งกว่าถูกตบ ถูกสาดด้วยน้ำแกงนั่นซะอีก
“ฮือ...ไอ้พี่บ้า ไอ้พี่เฮงซวย ฉันจะไม่ชอบพี่อีกแล้ว พอกันที” ฉันยืนร้องไห้ไม่แคร์สายตาของนักศึกษาคณะวิศวะที่มองดูกันเพีย
