“แหม...จะเกินไปแล้วนะเพื่อน กะจะไม่ถอดหน่อยรึไงสร้อยไข่มุกเนี่ย” เสียงของเพื่อนเบลเอ่ยทักเมื่อเห็นฉันยังคงใส่สร้อยเส้นนี้มาเป็นอาทิตย์แล้ว
“สัปดาห์หน้าก็ใกล้ปิดเทอมสองแล้วนี่นา...ขอใส่อวดให้ทั่วมหาลัยก่อนไม่ได้รึไง” ฉันพูดพลางลูบสร้อยไปมาเรียกได้ว่าอวดสุด ๆ
“เหอะ...เหอะ... เอาที่เพื่อนสบายใจ” เพื่อนเบลยังคงชอบพูดประชดประชันฉันอย่างเคย แต่นี่แหละคือความจริงใจไม่เสแสร้งที่เรามีให้กัน แต่แล้วเหมือนเพื่อนเบลจะสังเกตเห็นอะไรจากฉัน “ว่าแต่ปิ่นโตนั่น...อย่าบอกนะว่าห่อมากิน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณหนูอย่างแกจะห่อข้าวมาได้ สองปีมานี่ไม่เคยเห็นแกจะห่อมากินสักครั้ง”
“นี่มันปิ่นโตแห่งรักเลยนะ ฉันทำต้มยำกุ้งกับมือเลย”
“ทำเอง?”
“ใช่...”
“ทำเองกินเอง?” เพื่อนเบลยังคงทำหน้าไม่เชื่อ
“เปล่า...ทำมาให้พี่ภีมทานค่ะ งั้นเพื่อนขอตัวออกไปตามหาหัวใจก่อนนะคะ”
“เออ ตามสบาย”
ฉันถือปิ่นโตใบเล็กที่เต็มไปด้วยอ
