[PEEM PART]
“ไง....วันนี้ไม่ไปดูแลน้องฝนอีกเหรอวะ” ไอ้แฟรงค์ได้ทีก็ล้อผมใหญ่ ในขณะที่ผมเครียดแทบบ้าเมื่อติดต่อนีนไม่ได้
“มึงมีปัญหาอะไรกับกูรึเปล่าวะไอ้แฟรงค์ เอาแต่พูดแบบนี้กับกูอยู่ได้ ไม่รู้เหรอว่ากูเครียดจะตายห่าเนี่ย” ผมหงุดหงิดมาก ๆ จริง ๆ ก็หงุดหงิดมาสักระยะแล้ว นอกจากจะติดต่อเธอไม่ได้แล้วยังต้องเห็นภาพบาดตาของเธอบนโซเชียลของชายอื่นอีก
“ก็สมน้ำหน้าอยู่ไงวะ เวลาเกิดปัญหาอะไรไม่ใช้สมองเอาแต่ใช้สายตาที่เห็น วันนั้นถ้าไม่ได้กูพาน้องนีนไปส่งที่รถ กูไม่รู้เลยว่าน้องเขาจะมีสภาพเละเทะขนาดไหน ขนาดกูยังทนดูน้องเป็นขนาดนั้นไม่ได้น่าสงสารน้องเขาชะมัด”
“มึงไม่เป็นกูมึงจะรู้ไหม ตอนนั้นใคร ๆ ก็เห็นว่าต้มยำกุ้งร้อน ๆ นั้นราดไปทั้งตัวน้องฝน กูเป็นผู้ชายที่อยู่ตรงนั้นจะไม่ช่วยได้ยังไง”
“แล้วยังไงตอนนั้น มึงเลือกที่จะเชื่อคำพูดน้องฝนมากกว่าน้องนีนเพียงเพราะภาพตรงหน้าที่เห็น”
“เป็นใคร ใครก็คิดเหม
