(ระเบียงห้องนอน)
“พี่ภีมจะซื้ออะไรให้ฉันนะ คนอย่างเขาสงสัยคงเลือกของขวัญที่ปั่น ๆ ให้ฉันแน่ ๆ ขนาดเลือกของให้คุณพ่อคุณแม่ฉันยังต้องให้ฉันเลือกให้เลย...แต่ช่างเถอะไม่ว่าจะเป็นอะไร แค่เขาซื้อให้ฉันก็มีความสุขแล้ว...ไม่ต้องของแพงก็ได้ เพราะยังไงฉันก็รวยอยู่แล้ว” ฉันเปิดถุงกระดาษพบว่ามีกล่องกำมะหยี่สีดำขนาดเท่าฝ่ามือสวยงามมาก เพียงได้จับกล่อง...หัวใจฉันก็เต้นตึกตักหัวใจแทบระเบิดคาอก
และเมื่อเปิดกล่องออกมา ดวงตาของฉันที่ยิ้มจนตาหยีก็ค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้นชนิดที่แทบลูกตาจะหลุดออกจากเบ้า
“นี่มัน...หรือว่าเขาเห็น...ว่าฉันอยากได้” ฉันหยิบเครื่องประดับที่อยู่ในกล่องขึ้นมา มือฉันสั่นไปหมด...ไม่รู้ทำไมน้ำตาฉันถึงไหลด้วยความดีใจจนล้นอก มันคือสร้อยไข่มุกที่แวบหนึ่งฉันมองมันเพราะถูกใจมาก ๆ ฉันไม่คิดเลยว่าพี่ภีมจะสังเกตเห็นและทำให้มันอยู่ในมือฉันตอนนี้ได้
“ฮือ...สวยมาก...สวยมากจริง ๆ” ฉันมองมันทั้งน้ำตา
