หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปไวเหมือนโกหก ฉันกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม ดี๊ด๊าเหมือนเคย ส่วนการเรียนนะเหรอ ก็ยังคงตามไม่ทัน แต่เพื่อนเบลก็พยายามยัดข้อมูลที่ฉันพลาดไปให้แล้วแหละ แม้จะรับได้ไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วยก็ตาม
“โอ๊ย! ฉันละเกลียดการเรียนซะจริง กว่าจะจบแต่ละคาบทำให้ฉันเสียเอเนจี้ไปหมด นี่เพื่อนรัก...ไปหาอะไรกินกันดีไหม” ฉันหันไปถามเพื่อนเบลที่เอาแต่เช็คงานของตัวเองก่อนจะเก็บชีตงานลงกระเป๋า
“ไปกินกันที่ไหนล่ะ”
“ในมหาลัยเนี่ยแหละ ไปโรงอาหารกลางดีไหมล่ะ ไหน ๆ ก็มีคาบว่างตั้งสามชั่วโมง”
“เอาสิ ไปกัน...” คราวนี้เพื่อนเบลพูดง่ายแฮะ สงสัยเห็นฉันเพิ่งหายไข้เลยตามใจกัน
เราเดินมาจนถึงโรงอาหารหลักของมหาลัย ศูนย์กลางร้านอาหารมากมาย พร้อมกับนักศึกษาหลากหลายคณะที่มารวมตัวที่นี่ คนสวยคนหล่อเต็มไปหมด แน่นอนว่าหวานหมูคนที่ชอบส่องคนหล่ออย่างฉัน...แน่นอนว่าฉันก็ชอบโดนคนอื่นส่องเหมือนกัน ‘ก็คนมันสวยอะค่ะ’
ฉันแยกตัว
