Azize can sıkıntısıyla araba penceresinden dışarıyı izliyordu.
“Bu yolu o kadar çok gidip geldik ki, artık bıkmaya başladım.” dedi amcasına. Araba bir kez daha bozuk yoldan dolayı devrilecek gibi sarsılınca bir hanıma yakışmayan şekilde sövdü. Amcası Şakir Bey, küfrettiği için ona azarlayan bir bakış attı.
“Eğer elini daha çabuk tutarsan benimle gidip gelmene gerek kalmaz.” dedi.
Azize oflayarak arkasına yaslandı.
“Elimde değil. Hiçbirine katlanamıyorum. Özellikle ona.”
Amcası ona çok iyi bildiği sabit bir bakışla bakıyordu.
“Katlanmak zorundasın. Eşref seninle evlenmeli. Hazır babaları ölmüşken Feridzade servetinin bir ucundan tutmalıyız ki yarın öbür gün her şey ortaya çıktığında Şemsi bizi o kadar çabuk yolundan çekemesin.”
“Ağabeyi daha ilginçti, üstelik şimdi ailenin reisi
