UNTITLED I

316 Words
&&. "hey? you're still awake." i heard my cousin chris asked me, i'm here at the balcony. "yeah, di makatulog eh." i smiled. "still thinking of the same person?" i nodded and look at the moon. "if he's here, sa palagay mo galit ba sya sakin?" i asked him directly. "hindi, kasi kung ako sya gagawin ko din yung ginawa nya." i smiled at him and i look again in the moon. he reminds me of the moon, he said before that if i already missed him, tumingin lang ako sa buwan. "wag mo sisihin ang sarili mo, kasi niligtas ka nya lahat ng nangyari ay di mo naman ginusto." he looks at me and smiled. "hindi nga sya madaling kalimutan pero subukan mo, sigurado ako ginusto nya yung ginawa nya kasi para sayo." my tears started to fall remembering those times. — "babe, may sumusunod yata satin." i whispered at him. naglalakad kami sa madilim na lugar, wala na kasi kaming masakyan kasi masyado ng late galing kaming school. there's a guy following us kaya nagmadali kami pero hinahabol nya kami at naabutan nya ako. plano nya akong halayin kaya nilabanan sya ng boyfriend ko pero sinaksak sya nito ng tatlong beses, kitang kita ng dalawang mata ko kung paano nya pinatay ang taong mahal ko. ngunit ang mas masakit pa doon, nakatakas sya isang taon na ang lumipas hindi nya pa din nakakamit ang hustisya at paulit-ulit kong sinisisi ang sarili ko sa nangyari. — "shush, mica don't blame yourself from what happens, wala kang kasalanan." "i hope he already forgive me." i said while my tears dropping. "he doesn't need to forgive you, cause wala ka namang ginawa he loves you so much. saksi kami doon." he smiled and leave me. i closed my eyes and remembering him. "makakamit mo ang hustisya, pangako." i said and wiped all the tears in my face.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD