"Yarın dönüyoruz."
İdil dışarıda olan gözlerini Simge'ye çevirip usulca salladı kafasını.
Kendiyle yüzleşmişti şu bir yılda. İlaçlar almıştı. Tedavisini ilerletmiş, ilaç kullanmasa da olur duruma gelmişti.
Ailesiyle sürekli görüşmüş, ekstradan onu düşünmeye iten herkesten, her şeyden uzak durmuştu. Kimsenin mesajlarını yanıtlamamış, kendiyle baş başa kalmıştı.
Kendi kendinin doktoru olmuş, kendi kendine nefes olmuştu.
Dudaklarında oluşan yorgun gülümsemeyle kahvesinden bir yudum aldı.
Kendine yetmeyi öğrenmişti.
Büyümüştü, olgunlaşmıştı.
Adımlarını nereye gittiğini bilmeden atmıştı bunca zaman. Ama artık öyle değildi. Yorgun bakan gözleri ve üstündeki gereksiz sakinlikle monoton bir şekilde sürdürecekti günlerini. Nereye gittiğini biliyordu, adımlarının nereye gittiğini biliyo
