Erken uyanamadığım için derse geç kalmıştım ve hoca beni sınıfa almadığından kantinde oturup hayatı sorguluyordum.
Gelip geçenler, karşımdaki sandalyenin çekilmesi, duyduğum sesler...
Hiçbirini umursamıyordum.
Kendim ve ben vardım sadece.
Kendimle yalnızdım. Hep böyle olmamış mıydı zaten? Hep böyle olmayacak mıydı zaten?
Bu dünyaya ben, tek başıma gelmiştim. Buna vesile olan anne ve babam gerçekten benim en büyük şanslarımdandı ama ben tektim.
Beni kırmamak için her istediğimi yapmaya çalışmışlardı bunca zaman. Ama bazen 'keşke' diyordum. Keşke bu kadar fedakâr olmasalardı.
Sırf onlar üzülmesin diye hep içimde yaşamıştım tüm bu olayları. Kullandığım antidepresanları bile sınav stresinden sanıyorlardı. Onlara hâlâ bu olayı düşündüğümü söylesem benden çok üzülür, mutlu olmam için he
