Doğar, büyür, yaşar ve ölürüz.
Doğdum, büyüyorum ama sanki hep bir ölüyüm. Ruhum yaşlanmış gibi. Yaşıtlarım gibi düşünemiyor, onlar gibi yaşayamıyorum.
Dertleri, zevkleri, konuştukları her konu...
Bana o kadar saçma geliyor ki...
Hiçbirinden haz etmiyorum. Hiçbiriyle konuşmak gelmiyor içimden. Nefes almak istiyorum artık ya. Mutsuz olmaktan korkmadan gülmek istiyorum.
Ağlamaktan korkarak gülüyorum. Hani "çok gülen, çok ağlar." derler ya. Sanki bu söz bana söylenmiş gibi.
Ne zaman mutlu olsam tam değil mutluluklarım. Bir parçam eksik. Mutsuz olmaktan korkarak gülüyorum. "Acaba yine ne olacak?" diye düşünüyorum.
Kimisine göre çok abartıyor da olabilirim ama bu dert girdabı artık beni çok yoruyor. Psikolojim kaldırmıyor.
Dün gece rüyamda yine Ceren'i görmüştüm. Hiç beklemediğim,
