“เฮ้อ! เสร็จสักที”
คนตัวสูงนั่งลงที่เก้าอี้ด้วยท่าทางหมดแรง พร้อมกับมองไปหาคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าตัวเอง ด้วยแววตาแสนอบอุ่นแบบที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อน เจ้าตัวรู้สึกเอ็นดูคนตรงหน้ามาก เพราะไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรมันก็ดูน่ารักและน่าเอ็นดูไปซะทุกอย่าง จากคนที่ไม่เคยห่วงหรือรักใคร กลับกลายเป็นคนที่เฝ้ามองคนคนหนึ่งได้ตลอดเวลาโดยไม่รู้สึกเบื่อเลยแม้แต่น้อย ในตอนแรกเจ้าตัวปฏิเสธตัวเองมาตลอด แต่ในตอนนี้กลับไม่สามารถปฏิเสธตัวเองได้อีกต่อไป เพราะทั้งหัวใจและร่างกายได้กลายเป็นของคนตัวเล็กไปเสียแล้ว
“ไหวไหมนิล กินน้ำก่อนนะ” เกดรีบส่งแก้วน้ำไปให้นิลทันที เมื่อเห็นใบหน้าของนิลดูอ่อนล้าเพราะความเหนื่อย
“นิลไม่ได้เป็นอะไรหรอก สบายมาก” ถึงแม้จะรู้สึกเหนื่อยมากเพียงใด แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย ความเหนื่อยทั้งหมดกลับหายไปในพริบตาเดียว เหมือนก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
“แน่ใจนะ” เกดถามออกไปอีกครั้
