ตอนที่ 3 ปกป้อง
1990 Words
ตอนที่ 3
ปกป้อง
14.20 น.
“นิลคะ รอโรสนานหรือเปล่าคะ?”
“ไม่นานค่ะ แต่ถึงนาน...นิลก็รอโรสได้เสมอ” ตราบใดที่ยังน่ากินอยู่อะนะ
“บ้า!!! ชอบแกล้งโรสตลอดเลย โรสเขินนะคะ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า นิลไม่ได้แกล้งสักหน่อย เพราะที่นิลพูดมาทั้งหมด...มันออกมาจากใจนิลจริงๆ นะคะ ” เรามองไปในตาของโรสอย่างตั้งใจ จนโรสหลบสายตาของเราไปเอง
“เรา...เราไปกินข้าวกันดีกว่าค่ะ โรส...โรสหิวจะแย่แล้ว” โรสพูดจบก็เดินนำไปที่ลานจอดรถทันที
“นิลก็หิวเหมือนกันค่ะ” หิวโรสอะนะ หึๆ
“นิลค่ะ เดี๋ยววันนี้ไปกินข้าวที่ร้านโรสนะคะ นิลจะได้ไม่ต้องเสียเงินด้วย” เรากับโรสหยุดคุยกันที่รถของโรสก่อน เพื่อตกลงกันเรื่องร้านอาหาร
“ไม่ต้องหรอกโรส ไปกินที่อื่นก็ได้ แค่โรสคนเดียวนิลเลี้ยงได้อยู่แล้ว” เลี้ยงมาตั้งหลายคนแล้ว แค่คนเดียวไม่ทำให้กระเป๋านิลแฟบหรอกน่า
“ไม่เอาค่ะ ไหนนิลบอกจะตามใจโรสไงคะ โรสบอกไปกินร้านโรสก็ต้องไปร้านโรสสิคะ!” นี่ให้ตามใจหรือบังคับกันแน่แม่คุณ! นี่ถ้าไม่ติดตรงยังไม่ได้กินนะ! เขี่ยทิ้งไปแล้ววว!!! ทำตัวน่ารำคาญจริง
“โอเคๆ นิลไม่ขัดใจโรสแล้วก็ได้ค่ะ” ตอนนี้สั่งได้สั่งไปเถอะ หมดประโยคเมื่อไร ไม่มีวันได้สั่งเราแบบนี้แน่!!!
“ดีมากค่ะ น่ารักที่สุด งั้น...เดี๋ยวโรสส่งโลเคชั่นให้นะคะ”
“โอเคค่ะ”
“งั้นโรสไปก่อนนะคะ รีบขับตามมานะ”
“ค่ะ ขับดีๆ นะนิลเป็นห่วง” โรสยิ้มให้เราอีกครั้ง ก่อนจะขับรถออกไป
“โอ๊ย! นี่กูเลือกกินผิดคนหรือเปล่าเนี่ย! กูอยากได้เมียเพิ่มนะเว้ย ไม่ได้อยากได้แม่เพิ่ม!!!” ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิดเว้ย กินเสร็จเมื่อไรคงต้องรีบเขี่ยทิ้งแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้น...ต้องได้แม่เพิ่มแน่
“จัดการให้จบๆ วันนี้ แล้วเลิกยุ่งเลยดีกว่ากู” เราขับรถตามโรสออกไปทันที เพราะเราอยากทำให้วันนี้จบลงโดยเร็วที่สุด
Rose & Family
“...” กลัวคนไม่รู้หรือไงเนี่ย ว่าเป็นร้านอาหารของตัวเองเนี่ย?!
“เป็นยังไงบ้างคะ ร้านโรสสวยมั้ย?”
“ดูเวอร์ดีค่ะ”
“คะ?!”
“อะ...เอ่อ นิลหมายถึงดู...ดูเวอร์วัง อลังการ และสวยดีค่ะ สมกับเป็นร้านของโรสมากเลย” ร้านก็โอเวอร์ คนนี่ยิ่งโอเวอร์เข้าไปใหญ่ นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นดาวคณะอักษรนะ เราไม่มีวันคิดกินแน่นอน! คนอะไรก็ไม่รู้หน้าตาก็ออกจะสวย แต่นิสัยนี่...อวดรวยโคตร!!!
“งั้นเดี๋ยวเราสั่งอาหารกันเลยมั้ยคะ?”
“ได้ค่ะ” เร็วเถอะ! เบื่อความอวดรวยจะแย่อยู่แล้ว รีบๆ กิน และก็รีบให้เรากิน แล้วจะได้จบๆ กันไปสักที - * -
“รับอะไรดีคะคุณหนูโรส ดิฉันยินดีให้บริการเต็มที่ อยากรับประทานอะไรสั่งมาได้เลยนะคะ ดิฉันจะจัดหามาให้เร็วที่สุดเลยค่ะ ^^” โอ๊ยยย พนักงานที่นี่เขาจบคณะประจบ เอกเลียแข้งเลียขามาหรือเปล่าเนี่ย?! รู้สึกประจบเก่งเหลือเกิน - * -
“งั้นเอาเป็นสเต็กปลาแซลมอนย่างเกลือสอง ซีซ่าสลัดหนึ่ง น้ำส้มสองแก้ว เอาแค่นี้ก่อนละกัน แล้วเดี๋ยวของหวานฉันจะสั่งทีหลัง ^^”
“ได้เลยค่ะคุณหนูโรส”
“…” เอิ่ม! ไม่คิดจะถามกันหน่อยเหรอว่าอยากกินอะไรอะ หา!!!
“โรสเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้นิลแล้วนะคะ”
“อะ...ค่ะ” เอาที่มึงสบายใจเลยค่ะคุณหนูโรส!
“!!!” เอ๊ะ! ทำไมเหมือนเห็นยัยเตี้ยแวบๆ วะ?
“หาอะไรอยู่เหรอคะนิล?”
“สะ...คือนิลหา หาที่ติของที่นี่ไม่เจอเลยค่ะ ร้านนี้ออกแบบมาสวยจริงๆ นะคะเนี่ย ^^” เกือบพูดว่าเสือกแล้วมั้ยล่ะ
“ใช่มั้ยค่ะ นี่โรสไม่อยากจะพูดเลยนะคะว่า...$%$#%^#^%^#%^#%^#^%^#$@@%$@%@$”
“...” และเราก็ต้องทนฟังโรสสาธยายเกี่ยวกับร้านตั้งแต่รุ่นคุณปู่จนมาถึงรุ่นพ่อ ก่อนจะตกมาถึงตัวเองในที่สุด โอ๊ย! ว่าแต่ไปย่างแซลมอนหรือไปแย่งแซลมอนจากหมีกันแน่เนี่ย ทำไมมันนานแบบนี้วะ!!!
“ขออนุญาตเสิร์ฟแซลมอนย่างเกลือค่ะ”
“เฮ้อ!” มาสักที เกือบจมน้ำลายตายแล้วมั้ยล่ะ
“นิลเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” ยังจะถามอีกเนอะ!
“สงสัยนิลจะหิวไปหน่อยค่ะ ^^”
“งั้นเรากินกันเลยดีกว่านะคะ”
“ค่ะ” รีบเอาแซลมอนยัดปลาเถอะ จะได้หยุดพูดสักที รำคาญเว้ย!!!
“…” แล้วตกลงที่เราเห็นใช่ยัยเตี้ยหรือเปล่านะ? หรือว่าเราตาฝาดไปเองวะ ไม่ๆ เราไม่ได้ตาฝาดนะ เราจะตาฝาดได้ยังไง เราเห็นยัยเตี้ยจริงๆ
“นิลเป็นอะไรหรือเปล่าคะ คิ้วขมวดเชียว” ยุ่งอีกแล้ว เปลี่ยนชื่อมั้ย จากโรสเป็นยุ่งเนี่ย?
“เปล่าค่ะ แล้วนี่โรสอิ่มหรือยังคะ เอาอะไรเพิ่มอีกมั้ย?” รีบๆ กินให้เสร็จสักทีดิวะ
“โรสว่าจะขอกินของหวานก่อน นิลกินมั้ยคะ”
“ไม่ดีกว่าค่ะ งั้นเดี๋ยวนิลขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”
“โอเคค่ะ” เรารีบลุกออกจากตรงนั้นทันที ก่อนจะเดินไปที่ห้องน้ำ
“เฮ้อ! เบื่อเว้ย!!!” เมื่อไรจะได้กินสักทีวะ จะได้จบๆ ทำตัวโคตรน่าเบื่อเลย
“อยู่ในห้องน้ำจนกว่าจะกินเสร็จเลยได้มั้ยวะ?” เราไม่อยากออกไปฟังโรสพูดอีก เพราะมันน่าเบื่อมากกก (ก.ไก่ ล้านตัว)
“ปวดหัวจัง...” เสียงใคร? ทำไมคุ้นจัง
“…” เมื่อเราคิดว่าเสียงที่ได้ยินในห้องน้ำคุ้นๆ เราก็รีบเปิดประตูออกไปทันที แต่พอออกไปก็ไม่เจอใครแล้ว
“หายไปไหนแล้ววะ?” นี่เราหลอนไปเอง หรือว่ายัยเตี้ยอยู่ที่นี่จริงๆ กันแน่เนี่ย?! เอาวะ! ลองหาดูก่อนละกัน เผื่อยังอยู่ในร้าน
“…” เมื่อคิดได้แบบนั้น เราก็รีบวิ่งออกไปจากห้องน้ำทันที
ตุ้บ!
เพล้ง!
หมับ!
“เป็นอะไรหรือเปล่า?!” ทำไมพนักงานคนนี้ตัวร้อนจัง ไม่สบายหรือเปล่าเนี่ย?
“ขะ...ขอโทษค่ะ ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจ จะ...เจ็บตรง..!”
“!!!” ยัยเตี้ยนี่นา!!! ยัยเตี้ยจริงๆ ด้วย เราไม่ได้หลอนไปเอง
“เกิดอะไรขึ้นคะนิล?!” ทำไมต้องโผล่มาตอนนี้ด้วยวะ
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ นิลเดินไม่ระวังเอง”
“เสื้อนิลเลอะนี่คะ!” ก็แค่เสื้อเลอะป้ะ! เวอร์อีกล่ะ
“แค่นี้เอง สบายมาก ”
“ไม่ได้ค่ะ!” โรสพูดก่อนจะหันไปมองยัยเตี้ยด้วยสายตาที่เอาเรื่อง
“ทำงานประสาอะไรห้ะ! ทำไมไม่ดูตาม้าตาเรือ ดีนะที่เป็นของเย็น ถ้าเป็นของร้อนเธอจะรับผิดชอบได้มั้ย หา!!!”
“ฉัน...ฉันขอโทษค่ะ ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ตอนนี้ยัยเตี้ยหน้าซีดมาก แถมตัวยังสั่นมากด้วย
“ไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ! งั้นถ้าฉันทำบ้างก็คงไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?!” โรสพูดก่อนจะหยิบแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาสาดใส่ยัยเตี้ยทันที
ซ่า!
“โรสทำอะไรน่ะ!!!” ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย
“ก็ยัยนี่ทำเสื้อนิลเลอะนี่คะ!”
“นิลก็บอกแล้วไงว่านิลไม่ได้เป็นอะไร แล้วทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย มันดูไม่ใช่ลูกผู้ดีเลยนะ อย่างกับพวก...ที่ไม่ได้รับการอบรมมาอย่างนั้นแหละ”
“นะ...นี่นิลด่าโรสเหรอคะ!” เราไม่ได้ด่าซะหน่อย เพราะไม่มีคำด่าเลยสักนิดเดียว
“นิลแค่พูดให้ฟัง นิลไม่ได้ด่า”
“คือ...ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉัน...ฉันจะชดใช้ค่าเสียหายให้นะคะ” ทำไมยัยเตี้ยถึงสั่นเป็นลูกนกขนาดนี้วะ เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย?
“เพราะแก! เพราะแกคนเดียว แกทำให้นิลด่าฉัน!!!”
พลั่ก!
ตุ้บ!
“เกด!!!” คนในร้านที่เห็นเหตุการณ์ก็ร้องเรียกยัยเตี้ยทันทีที่เห็นยัยเตี้ยถูกผลักลงไปนั่งอยู่ที่พื้น แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วย เพราะกลัวโรสกันหมด
“ฉะ...ฉันขอโทษค่ะ ฮึก ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ตอนนี้ยัยเตี้ยเริ่มร้องไห้ออกมา
“พูดเป็นอยู่ประโยคเดียวหรือไงหา!!!”
“มันจะมากไปแล้วนะโรส! นี่ยังมีสติอยู่หรือเปล่า เป็นคนนะทำไมถึงไม่มีความคิดว่าสิ่งไหนควรทำหรือสิ่งไหนไม่ควรทำ คิดว่าเป็นนายจ้างจะทำอะไรกับลูกจ้างก็ได้งั้นเหรอโรส ถึงเขาจะรับเงินจากโรสแต่โรสไม่ใช่เจ้าชีวิตของพวกเขานะ เพราะฉะนั้น! โรสไม่มีสิทธิ์ไปทำร้ายร่างกายเขาแบบนี้ มันมากไปโรส มันมากไป นิลถามจริงๆ นี่โรสได้รับการสั่งสอนมาจริงๆ หรือเปล่า หรือจริงๆ ได้รับ แต่มันไม่เข้าสมองกันแน่ หา!!!” ตอนนี้ความอดทนของเราเกินขีดจำกัดแล้วจริงๆ ไม่กงไม่กินมันแล้ว นิสัยเน่ายิ่งกว่าขยะเปียกแบบนี้ กินไม่ลงหรอกเว้ย!
“กะ...กรี๊ดดดดด!!!”
“อย่ากรี๊ดโรส เดี๋ยวคนอื่นเขาจะคิดว่ามีเปรตมาขอส่วนบุญ
“กรี๊ดดด!!! มัน...มันจะมากไปแล้วนะคะนิล นิลมาว่าโรสแบบนี้ได้ยังไงคะ!!!”
“แล้วทำตัวดีเหมือนชาติตระกูลหรือเปล่าล่ะ”
“นะ...นิลปกป้องมันงั้นเหรอ ได้! ฉันไล่เธอออก!!!”
“คะ...คุณโรส อย่า...อย่าไล่เกดออกเลยนะคะ เกด...เกดขอ ฮึก ร้อง ฮือออ” ยัยเตี้ยร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
“โรส! มันจะไม่มากไปหน่อยเหรอ?!”
“ทำไมคะ?! ถ้าไม่อยากให้โรสไล่มันออก นิลก็ขอโทษโรสสิ แล้วโรสจะคิดอีกที” คนแบบเธอนี่มัน...
“ฮึก ฮือออ อย่า...ฮึก ไล่ ฮึก ฉัน...”
ตุ้บ!
“ยัยเตี้ย!!!” อยู่ดีๆ ยัยเตี้ยก็สลบไปทันที
“ตัวร้อนจี้เลย!” ไม่สบายขนาดนี้ทำไมยังมาทำงานอีกนะ!
“นิลปล่อยมันเดี๋ยวนี้นะคะ เพราะถ้านิลไม่ปล่อย...เราเลิกกัน!” หึ! นิสัยแบบนี้ ให้เราไปคบกับขยะเปียกยังดีซะกว่า
“เออ! ดีเหมือนกัน เบื่อคบกับคุณหนูแต่เปลือกเหมือนกันเว้ย! กรี๊ดๆ อย่างกับเปรตขอส่วนบุญ นี่กรี๊ดขนาดนี้เปรตยังอายเลยรู้ป้ะ แล้วทีหลังช่วยทำตัวให้มันสมกับชาติตระกูลหน่อยนะ สงสารคนในครอบครัวเธออะ ไปละ แล้วก็...อย่าได้พบได้เจอกันอีกเลย สา...ธุ!” เรามองหน้าโรสนิ่งๆ ก่อนจะค่อยๆ อุ้มยัยเตี้ยขึ้นด้วยท่าเจ้าชายอุ้มเจ้าหญิง ก่อนจะเดินออกไปจากร้าน โดยมีเสียงกรี๊ดของโรสตามหลังมาติดๆ
“เฮ้อ! นี่เราจีบไปได้ยังไงเนี่ย?” ดีนะไม่เผลอไปกิน ไม่อย่างนั้นเกาะไม่ปล่อยแน่เลย
“...” พอเราเดินมาถึงที่รถ เราก็เปิดประตูและค่อยๆ อุ้มยัยเตี้ยเข้าไปนั่งที่เบาะอย่างเบามือ ก่อนจะคาดเข็มขัดให้เรียบร้อย และไปนั่งที่ฝั่งคนขับทันที
“ต้องให้เราคอยช่วยตลอดเลยนะ ยัยเตี้ย” เราลูบหัวของยัยเตี้ยเบาๆ แต่มือดันไปสัมผัสโดนหน้าผากของยัยเตี้ยด้วย
“ทำไมตัวร้อนขนาดนี้นะ คงต้องพาไปโรงพยาบาลแล้วล่ะ” เมื่อคิดได้แบบนั้น เราก็ขับรถออกไปทันที เพราะรู้สึกเป็นห่วงยัยเตี้ยมาก
“อย่าเป็นอะไรนะ” ถึงจะไม่ชอบความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้ แต่เอาไว้กำจัดมันออกทีหลังละกัน เพราะตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ...การพายัยเตี้ยไปโรงพยาบาล
- Writer
