บทนำ
728 Words
บทนำ
“ครอบครัวของคุณพี่น่าอิจฉาจังเลยนะคะ คุณสามีก็แสนดี ส่วนลูกสาวก็สวย แถมยังเก่งอีกด้วย”
“โฮะ โฮะ โฮะ ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะคุณน้อง”
“หึ! ก็แค่ละครเท่านั้นแหละ”
“ว่าไงนะจ๊ะหนูนิล?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า สงสัยยัยนิลคงอยากจะกลับไปดูละครแล้ว ใช่มั้ยลูก งั้นคุณพี่ขอตัวกลับก่อนนะคะคุณน้อง”
“ดะ...ได้ค่ะคุณพี่” หึ! นิลไม่เห็นต้องกลับไปดูเลย ในเมื่อตอนนี้ นิลก็ดูละครฉากใหญ่ที่แม่กำลังแสดงอยู่แท้ๆ
“แกทำอะไรของแกยัยนิล!”
“ก็เปล่านิ”
“นี่แกคิดจะหักหน้าฉันหรือไงหา!”
“หึ! ไม่มีใครเปิดหน้ากากจอมปลอมของแม่ได้หรอก อย่าห่วงเลย”
“ยัยนิล!!!”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมไปละ” พ่อพูดจบ ก็ขึ้นรถที่มีผู้หญิงวัยเท่าเรา ขับมารับทันที
“คั่วผู้หญิงให้มันน้อยๆ หน่อยนะ เดี๋ยวมันจะเสียมาถึงฉัน!”
“หึ! อย่าลืมบอกตัวเองด้วยล่ะ” เหอะๆ ฉากครอบครัวสุขสันต์จบลงแล้วสินะ
“นี่คุณ!!!”
“งั้นนิลไปละ”
“แกก็เหมือนกันยัยนิล! เป็นผู้หญิงซะเปล่า ทำไมไม่หาจับผู้ชายรวยๆ ห้ะ! มั่วแต่คั่วผู้หญิงอยู่ได้ น่าขยะแขยงที่สุด!”
“ถ้าอยากให้นิลเล่นละครของแม่ต่อไป แม่ก็อย่ามายุ่งกับชีวิตของนิล ไม่อย่างนั้น...อย่าหาว่านิลไม่เตือน”
“นี่ฉันเป็นแม่แกนะ!”
“แม่เหรอ? นิลนึกว่าเราเล่นเป็นครอบครัวกันซะอีก”
“ยัยนิล! กลับมานี่เลยนะ ยัยนิล!!!” หึ! ครอบครัวงั้นเหรอ เราไม่เคยมีหรอก เพราะมันก็แค่การเล่นละครของพวกเราสามคนเท่านั้นแหละ
‘ยิ่งมองหน้าคุณ ผมก็ยิ่งหลงนะครับเนี่ย นี่คุณเป็นคนแน่เหรอครับ ผมนึกว่า...คุณเป็นนางฟ้าซะอีก’
‘ฮ่าฮ่าฮ่า คุณก็...พูดอะไรก็ไม่รู้’ คนที่แม่คุยด้วยเป็นใครกัน?
‘แม่คะ นิลหิว’
‘ไปให้แม่บ้านทำให้สิ แกไม่เห็นหรือไงว่าฉันคุยธุระอยู่!’ ทำไมแม่ต้องไล่นิลแบบนี้ด้วย แล้วทำไม...แม่ต้องจับมือกับลุงคนนั้นด้วยล่ะ
‘นิลไปหาพ่อก็ได้’
‘พะ...!!!’ พ่อทำอะไรน่ะ! ทำไมพ่อถึง...กอดกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่แม่ล่ะ?!
‘คุณคะ มาทำตรงนี้จะไม่มีใครมาเห็นเหรอคะ’
‘เห็นก็ช่างสิ ก็ผมอดใจไม่ไหวแล้วนี่นา’
‘ฮ่าฮ่าฮ่า คุณนี่บ้าที่สุดเลย’
‘ผมรักคุณนะ’
‘แค่พูดเฉยๆ หรือเปล่าคะ แล้วครอบครัวของคุณล่ะ ลูกคุณอีก คุณไม่รักเหรอ?’
‘ครอบครัวหรือลูกอะไรนั่น ผมไม่มีหรอก ผมก็มีแค่คุณนี่แหละ ที่เป็นครอบครัวของผม’ นะ...นี่มันอะไรกัน ทำไม...ทำไมพ่อกับแม่ถึง...ถึงอยู่กับคนอื่น ทำไม...นี่...นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ นิล...นิลไม่ใช่ครอบครัวของพ่อไม่ใช่ลูกของพ่องั้นเหรอ แถมแม่ก็สนใจคนอื่นมากกว่านิล แล้ว...แล้วนี่นิล นิลเป็นอะไรสำหรับพ่อกับแม่กันแน่ นี่...นี่มันแค่ความรักปลอมๆ ที่พ่อกับแม่มอบให้นิลงั้นเหรอ มะ...ไม่จริง ไม่จริงใช่มั้ย?!
‘คุณหนูคะ’
‘…’ ไม่จริง! มันต้องไม่ใช่เรื่องจริง
‘คุณหนูคะ คุณหนู!’
‘กะ...กรี๊ดดด!!!’ และวันนั้นเอง ที่ทำให้ฉันสร้างตัวตนอีกตัวตนหนึ่งขึ้นมา เพื่อกลบเกลื่อนความเจ็บปวด และเพื่อโกหกตัวเอง
“นิลคะ นิล!”
“คะ!” ทำไมเรา...ต้องมาคิดถึงเรื่องเก่าด้วยนะ
“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมเหม่อจัง” เลิกคิดไอ้นิล เลิกคิดเดี๋ยวนี้เลย!
“ปะ...เปล่าค่ะ แค่...แค่คิดถึงร่างกายของโยนั่นแหละ” เราต้องคิดถึงสาวที่อยู่ตรงหน้าสิ
“บะ...บ้า!"
“งั้นนิลไม่คิดแล้วก็ได้ เพราะนิล...จะสำรวจทุกซอก ทุกมุมตอนนี้เลย ดีมั้ยคะ?”
“นะ...นิลบ้า!”
ทุกคนคงสงสัยใช่มั้ย ว่าตอนนี้เราเป็นตัวตนไหนกันแน่ ไม่ต้องสงสัยหรอก เพราะตัวตนจริงๆ ของเราจะเปิดเผยให้เพื่อนสนิทและคนที่เราไว้ใจเท่านั้น ส่วนตัวตนที่เราสร้างขึ้น มันจะออกมาตอนที่เราอยากจะป้องกันตัวเองจากพวกที่เห็นเราเป็นแค่...ตัวละครตัวหนึ่งหรือเป็นแค่...ตู้เอทีเอ็มเท่านั้นแหละ
- Writer
