ตอนที่ 1 เผลอ...

1856 Words

ตอนที่ 1 เผลอ... 08.10 น. Rrrrrrrrrrrrrr “ใครโทรมาตอนนี้เนี่ย?!” เราจะรู้สึกหงุดหงิดมาก ถ้ามีใครมารบกวนเวลานอนของเรา และถ้าคนที่โทรมาไม่มีเรื่องสำคัญจริงๆ ล่ะก็...โดนแน่! “ฮาโหล!” เรากดรับสาย โดยไม่ได้ดูเลยว่าใครโทรมา [ทำไมเสียงดุจังเลยคะนิล] “ใคร?!” ผู้หญิงที่ไหนโทรมาอีกวะ? [นี่จำโรสไม่ได้แล้วเหรอคะ โรสน้อยใจนะ] “…” โรสไหนวะ? อ๋อ... “จำ...จำได้สิคะ ทำไมนิลจะจำโรสคนสวยไม่ได้ล่ะ” และนี่คือโรส ผู้หญิงคนที่เท่าไรของเราก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะเราไม่ได้นับ แต่โรสมีดีกรีเป็นถึงดาวคณะอักษรเลยนะจะบอกให้ [ก็นิลถามว่าใครนี่คะ] “พอดีนิลเพิ่งตื่น ก็เลยงงๆ นิดหน่อย อย่าโกรธนิลเลยน้าาา” ที่เราง้อแบบนี้ เพราะคนนี้เรายังไม่ได้แอ้มเลย ไม่อย่างนั้นเราคงตัดทิ้งไปแล้วล่ะ มากวนเวลานอนของเราแบบนี้ [ไม่โกรธก็ได้ค่ะ] “แล้วที่โรสโทรมามีอะไรหรือเปล่าคะ? หรือว่า...คิดถึงนิล” เราคิดว่าเราใกล้จะได้แอ้มแล้วล่ะ เราเลยต้องขยันหยอดสักหน่อย [โรสจะโทรมาบอกนิลว่า วันนี้คลาสนิลยกคลาสนะคะ โรสเห็นอาจารย์ติดกระดาษเอาไว้หน้าห้อง โรสก็เลยโทรมาบอกนิล กลัวว่านิลจะเสียเวลามา] “ขอบคุณนะคะ น่ารักที่สุดเลย แต่...นิลก็คงไปอยู่ดีนั่นแหละ” [อ้าว...ทำไมล่ะคะ?] “เพราะนิล...อยากเห็นหน้าโรสไงคะ วันนี้เราไปกินข้าว ไปดูหนังกันนะ” [ตะ...แต่โรสเลิกบ่ายสองโมงเลยนะคะ นิลรอไหวเหรอ?] “ถ้าเป็นโรส...นานแค่ไหนนิลก็จะรอ” รอจนกว่าจะได้แอ้มอะนะ [บะ...บ้า!] “ตกลงยังไงคะ ไปกินข้าว ไปดูหนังกับนิลมั้ย?” [แต่...มันจะเปลืองเงินนิลนะคะ] “ไม่เป็นอะไรค่ะ นิลบอกแล้วไง ว่าสำหรับโรส...ไม่ว่าอะไรนิลก็ทำได้หมด” [งะ...งั้น เราไปกินข้าวอย่างเดียวดีกว่าค่ะ แล้ว...ค่อยมาดูหนังที่ห้องโรส นิลจะได้ไม่เสียเงินเยอะ] หึๆ เหยื่อติดกับแล้ว ได้ดูแน่ๆ หนังอะ แต่เป็นหนัง...อีโรติกอะนะ “ได้ค่ะ โรสว่ายังไง นิลก็ว่าตามนั้น งั้น...เดี๋ยวตอนบ่ายสองโมงเจอกันนะคะ ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ” [ค่ะ โรสวางก่อนนะ] “ค่ะ” วันนี้แล้วสินะ ที่เราจะได้ชิมดอกกุหลาบแสนสวยสักที “พวกไอ้นัทกับไอ้ปุยฝ้ายต้องยังไม่รู้แน่ๆ เลย” คิดอะไรสนุกๆ ออกแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า “ไปอาบน้ำดีกว่า” วันนี้และตอนนี้เราอารมณ์ดีมาก เพราะเราจะได้แอ้มหญิง แถมจะได้แกล้งไอ้นัท ไอ้เพื่อนเวรอีกด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า แค่คิดก็สะใจแล้ว 08.40 น. “มีเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมง นัดใครดีวะ?” ตอนนี้เรากำลังเลื่อนโทรศัพท์เพื่อดูเบอร์ติดต่อของสาวๆ ในสังกัดอยู่ “อืม...เฮ้ย! ลืมไปเลย” เราเพิ่งนึกได้ว่าเราจะแกล้งไอ้นัท เรื่องสาวๆ เอาไว้ก่อนละกัน เพราะที่สำคัญกว่าสาวๆ ก็คือ...แกล้งไอ้เพื่อนเวรนี่แหละ และถ้าตอนนี้มันกกสาวอยู่ล่ะก็...ฮ่าฮ่าฮ่า แค่คิดก็สะใจแล้วว่ะ เราไม่รอช้า รีบกดโทรหาไอ้นัททันที “…” ทำไมมันรับช้าจังวะ?! เริ่มหงุดหงิดแล้วนะเนี่ย [ไง] รับสักที - * - “ไงบ้านมึงสิ ออกมาหรือยังเนี่ย” เริ่มการแสดงได้ [เออ กำลังจะออก] “มัวนอนกกสาวคนไหนอีกวะ ถึงออกมาช้าแบบนี้” [ไม่รู้สิ จำไม่ค่อยได้ว่ะ] เยอะจริงๆ มึงเนี่ย ทั้งหญิง ทั้งความกวนตีนอะ “เยอะจริงๆ นะมึง” [มึงก็ไม่ต่างจากกูหรอก] เรื่องของกูปะล่ะ เสือกเก่งจริง “กูไม่คุยกับมึงแหละ มึงรีบมาเลย แค่นี้แหละ” เราพูดจบก็รีบชิงตัดสายก่อนไอ้นัททันที เพราะไอ้นัทเคยบอกว่ามันเกลียดการโดนตัดสายมาก และยิ่งเรารู้ว่ามันเกลียดอะไร เราก็ยิ่ง...ชอบทำสิ่งนั้น ฮ่าฮ่าฮ่า “หาชื่อสาวๆ ต่อดีกว่า” อารมณ์ดีจริงๆ เลย ได้แกล้งคนแบบนี้ เอี๊ยดดด “ขับรถประสาอะไรวะ?” เบรกรถแบบนี้ กลัวคนไม่รู้ว่ามีเบรกเหรอ - * - “ขอบคุณที่...มาส่งนะพี่กาย หวาน แต่วันหลัง...ไม่ต้องลำบากมาส่งเกดก็ได้นะ เพราะเดี๋ยวจะไปเรียนไม่ทันเอา” เรามองไปทางด้านซ้ายมือของเรา ที่ตอนนี้มีรถเกรดต่ำกว่าเรามากจอดอยู่ พร้อมกับมองหลังของผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังคุยกับคนในรถอยู่ “ทำเป็นคนอื่นไปได้ เราเป็นน้องพี่นะ พี่ก็ต้องมาส่งสิ และอีกอย่างมหาลัยของเราก็เป็นทางผ่านไปมหาลัยพี่อยู่แล้ว พี่ไม่ได้ลำบากสักหน่อย” “ใช่ๆ ทำเหมือนพวกเราเป็นคนอื่นไปได้” “ก็...เกดเกรงใจนี่นา” ทำไมเรารู้สึก...เหมือนผู้หญิงคนนี้กำลังอึดอัดเลย “ไม่ต้องมาเกรงใจเลยเกด เราเป็นเพื่อนกันนะ” “ใครบอก หวานเป็นพี่สะใภ้ของเกดต่างหาก จริงมั้ยเกด?” “ฮ่าฮ่าฮ่า จริงค่ะพี่กาย ” จริงๆ ด้วย ผู้หญิงคนนี้กำลังอึดอัดอยู่ เราไม่เข้าใจเลยว่าไอ้คนที่ฟังใกล้ๆ มันไม่รู้เลยเหรอว่าผู้หญิงคนนี้กำลังฝืนพูด ฝืนหัวเราะอยู่ นี่หูบอดหรือเปล่าเนี่ย ขนาดเราอยู่ไกลๆ ยังฟังออกเลย “พี่กายอะ” “เอ่อ...เกดขอตัวไปเรียนก่อนนะ” “โอเคๆ งั้นเลิกตอนไหนบอกนะ เดี๋ยวพี่มารับ” “มะ...ไม่ต้องหรอกพี่กาย พอดีเกด...มีทำรายงานต่อน่ะ” “แน่นะเกด ไม่ใช่แอบไปทำงานพิเศษอีกนะ” “จริงๆ ค่ะ เกดมีทำรายงานจริงๆ” “โอเคๆ งั้นถ้าทำจนดึก ก็โทรบอกพี่ละกัน เดี๋ยวพี่ไปรับ” “อะ...อือ เดี๋ยวยังไงจะบอกอีกทีนะ พี่กายไปเถอะ เดี๋ยวไปสาย” “โอเคๆ พี่ไปนะ” “ไปนะเกด” “อือ” เรามองรถคันนั้นที่แล่นออกไปตามสายตาของผู้หญิงคนนั้น จนรถคันนั้นลับตาไปแล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็ยังมองรถคันนั้นไม่วางตา “เฮ้อ!” ผู้หญิงคนนั้นถอนหายใจออกมาอย่างดัง ขนาดเราที่อยู่ไกลๆ ยังได้ยินชัดแจ๋วเลย “ทำไม...ทำไมถึงไม่ลืมสักที” ผู้หญิงคนนั้นบ่นอะไรนะ อยากรู้จัง... แหนะ! เรารู้นะ ว่ากำลังคิดว่าเรายุ่งอยู่ แต่เราเปล่านะ! เราแค่...เราแค่บังเอิญได้ยินต่างหากล่ะ “พอๆ เลิกคิดได้แล้วเกด” ผู้หญิงคนนั้นบ่นกับตัวเอง ก่อนจะหันหลังมาทางเราช้าๆ หึ! หันมาก็ดีเหมือนกัน เพราะเราก็อยากรู้ว่าตัวเล็กๆ แบบนี้ หน้าตาจะน่ารักขนาดไหนกัน “...” ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก ตัก “นะ...น่ารักจัง” ตอนนี้เราเหมือนตกอยู่ในภวังค์อะไรสักอย่าง เมื่อเรามองไปที่ผู้หญิงคนนั้น เพราะเธอทั้งน่ารัก ตัวเล็ก ขาว คือ...น่ารักทุกตรงเลยอะ! แต่มัน...ก็ติดอยู่อย่าง ที่ดูยังไงก็ไม่เข้ากับเธอเลย เพราะตอนนี้สายตาของเธอดู...เศร้ามาก “เป็นอะไรหรือเปล่านะ?” เรายังคงมองผู้หญิงคนนั้นไม่วางตา แถมผู้หญิงคนนั้นยังเดินมาทางที่เรานั่งอยู่ด้วย ว่าแต่...การเดินมันแปลกๆ ไปมั้ย? ทำไม...ถึงเดินเซขนาดนั้นล่ะ? “เฮ้ย!” หมับ! ตัวนิ่มจัง แถม...หอมด้วย เฮ้ย! นี่มันใช่เวลามั้ยเนี่ยไอ้นิล! “เป็นอะไรหรือเปล่า?!” “มะ...ไม่เป็นอะไร ขอบ...ขอบใจ” ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมามองเราช้าๆ ก่อนจะพูดขอบคุณ “…” ยิ่งมองใกล้ๆ ก็ยิ่งน่า... ไม่ได้ๆ ไอ้นิล! มึงจะมารู้สึกแบบนี้กับใครไม่ได้เด็ดขาด เพราะความรักมันไม่มีจริง มันก็แค่การเล่นละครใส่กัน มันก็แค่ฉากละครฉากหนึ่งเท่านั้น เมื่อบทจบ ตัวละครก็จบไปด้วย ไม่มีอะไรยั่งยืนหรอก “ให้เราพาไปห้องพยาบาลมั้ย?” เราพยายามรวบรวมสติ และจดจ่อไปที่ผู้หญิงคนนั้นทันที เพราะตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นหน้าซีดมาก “ฉัน...ฉันไม่เป็นอะไร ขอบใจนะ ฉัน...ฉันไปล่ะ” ผู้หญิงคนนั้นค่อยๆ ลุกขึ้น โดยมีเราช่วยประคองอยู่ไม่ห่าง และเมื่อผู้หญิงคนนั้นลุกขึ้นยืนได้แล้ว ก็รีบเดินหนีเราทันที โดยที่เราจับตัวเอาไว้ไม่ทันเลย “พี่นิลคะ จะรีบไปไหนคะ?” เราที่กำลังจะเดินตามผู้หญิงคนนั้นไป ก็ต้องหยุดชะงักทันที “อะ...เอ่อ” หายไปไหนแล้ววะ? ทำไมเร็วแบบนี้เนี่ย “หาใครอยู่เหรอคะพี่นิล?” โอ๊ย! นี่ก็ยุ่งจริงๆ เลย “เปล่าค่ะ ว่าแต่...น้องมิ้นไม่มีเรียนเหรอคะตอนนี้” “มีค่ะ แต่มิ้นเห็นพี่นิล ก็เลย...มาหาก่อน” “ฮ่าฮ่าฮ่า น่ารักจริงๆ เลย” รำคาญเว้ย! “ว่าแต่...วันนี้ตอนเย็นพี่นิลว่างมั้ยคะ มิ้นว่า...จะชวนไปดูหนังที่ห้องมิ้นสักหน่อย” แรดจริงๆ เลย นอออกแล้วค่ะน้อง!!! “น่าเสียดายจังค่ะ วันนี้พี่ไม่ว่างน่ะสิ เอาไว้...วันหลังได้มั้ยคะคนดี” เราพูดพร้อมกับจับคางของน้องมิ้นเบาๆ “อืม...ก็ได้ค่ะ แต่พี่นิลต้อง...ดูหนังกับมิ้นจนถึงเช้าเลยนะคะ” “ได้สิค่ะ ถึงเช้าอีกวันยังได้เลย” “พะ...พี่นิลบ้า! มิ้นไปเรียนดีกว่า” อ่อยเอง เขินเองเพื่อ! “ฮ่าฮ่าฮ่า ตั้งใจเรียนนะคะ” “ค่ะ” เรามองมิ้นที่เดินออกไป ก่อนจะมองหาผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง “หายไปไหนของเขานะ?” หน้าซีดขนาดนั้น เดินไปคนเดียวจะเป็นอะไรหรือเปล่านะ? [Special Talks : Ket] “อุ๊บ! แหวะ แฮ่ก แฮ่ก” อึด...อัดจัง “ทำไม...ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย” ฉันอยากจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้มากเลย ฉัน...ฉันไม่อยากจะจำ แต่ฉันก็ไม่รู้จะหลีกเลี่ยงยังไงดี เฮ้อ! ทำไมต้องเป็นพี่ด้วยนะ “เหนื่อยจัง” ว่าแต่...เมื่อกี้มีคนเข้ามาช่วยฉันไว้นี่นา ใครกันนะ? ทำไมฉันถึงจำหน้าไม่ได้เลย แต่...คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ฉันขอบคุณไปแล้วนิ ตื้อ ดึง! Namwan : เกด ตั้งใจเรียนนะ Namwam : สู้ๆ นะ เพื่อนรัก “ฉัน...ฉันเป็นได้ ฮึก แค่เพื่อนของแก ฮึก เท่านั้นเหรอ ฮือออ” นี่แกหวังอะไรอยู่เกด หวานไม่เคยรักแกสักหน่อย ที่หวานเข้ามาหาแก ก็เพราะ...ก็เพราะต้องการใกล้พี่กายเท่านั้นแหละ เลิกหวังสักที “เจ็บ...ฮึก จัง ฮือออ” ฉันต้องทนอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ไปถึงเมื่อไรกัน [End : Spcial]

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more