ตอนที่ 2 สายตาที่เปลี่ยนไป

2191 Words

ตอนที่ 2 สายตาที่เปลี่ยนไป [Special Talks : Ket] "เกด...เกดคือคนที่หวานแคร์มากนะ รู้มั้ย?" "จะ...จริงหรือเปล่า?" "จริงสิ" “เกด... เกด!!!” “หะ...หา!!!” ดันนึกถึงเรื่องเก่าซะได้ เฮ้อ!!! “เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงเหม่อขนาดนี้ล่ะ แถมยังดู...หน้าซีดๆ ด้วย” “กะ...เกดไม่ได้เป็นอะไรหรอกไนท์” “แน่ใจนะเกด เพราะตอนนี้เกดหน้าซีดมากเลยนะ ให้ไนท์พาไปห้องพยาบาลมั้ย?” “มะ...ไม่เป็นไรไนท์ เกดไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ สงสัยที่เป็นแบบนี้เพราะเกด...เพราะเกดคงนอนน้อยไปหน่อยมั้ง” “เกดก็เลิกทำงานพิเศษสักทีสิ แล้วก็ควรบอกเรื่องนี้ให้พี่กายรู้ด้วย ไม่ใช่มารับผิดชอบทั้งครอบครัวอยู่คนเดียวแบบนี้!” พอฉันพูดเรื่องนอนน้อย หรือเพลียทีไร ไนท์ก็จะหงุดหงิดขึ้นมาทุกที “เกดไม่อยากเอาเรื่องไร้สาระไปบอกพี่กายน่ะ อีกอย่าง...พี่กายก็ใกล้จะเรียนจบแล้วด้วย เกดไม่อยากให้มันไปกระทบกับการเรียนของพี่กาย อีกอย่าง...เดี๋ยวพี่กายก็ต้องเตรียมตัวไปเรียนต่อที่ต่างประเทศแล้ว เกดไม่อยากให้พี่กายเอาเงินที่ตัวเองเก็บสะสมมาตั้งนาน มาใช้กับเรื่องไร้สาระแบบนี้” พี่กายเป็นพี่ชายที่รักฉันมาก และถ้าเขารู้เรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับครอบครัวของเรา เขาจะต้องเลิกเรียน แถมต้องยกเลิกเรื่องจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศแน่ๆ เพราะฉะนั้น! ฉันไม่มีทางบอกเรื่องนี้กับพี่กายแน่ “แล้วเกดล่ะ! เกดจัดการเรื่องนี้คนเดียวไม่ได้หรอกนะ ถึงแม้เกดจะทำงานตั้งแต่เช้าถึงเช้าอีกที มันก็ไม่สามารถใช้หนี้...” “พอเถอะไนท์ เกดไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้” “ถ้าเกดไม่อยากให้ไนท์พูด เกดก็ให้ไนท์กับใยไหมช่วยเกดสิ!” “เราคุยกันเรื่องนี้แล้วไม่ใช่เหรอไนท์ เกดก็บอกไปแล้วนิ ว่าเกดจะไม่มีทางให้เพื่อนของเกดมาเดือดร้อนเรื่องนี้เป็นอันขาด!!!” ฉันรู้ว่าไนท์กับใยไหมอยากช่วยฉันจริงๆ แต่ฉันไม่มีทางให้เพื่อนของฉันมาเดือดร้อนเพราะเรื่องของฉันแน่ “เฮ้อ...โอเค งั้นเกดรอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวไนท์ไปซื้อน้ำหวานมาให้กิน” “อือ...” ที่ไนท์ขอแยกตัวไปแบบนี้ คงเพราะไปสงบสติอารมณ์ด้วยแน่ๆ เลย “เฮ้อ...เหนื่อยจัง” ทำไมวันนี้มันถึงเหนื่อยแบบนี้นะ หรือฉัน...จะไม่สบายจริงๆ “ลมหายใจร้อนจัง นี่ฉัน...ไม่สบายจริงๆ เหรอ?” ทำไมต้องไม่สบายด้วยนะ วันนี้ต้องไปทำงานพิเศษด้วยสิ “หรือจะลาดีนะวันนี้?” เวลาฉันไปทำงานพิเศษ ฉันไม่เคยลา ไม่เคยสายเลย ถ้าวันนี้จะลา พี่เขาก็คงจะไม่ว่าอะไร Namwan : เกด วันนี้กลับกี่โมงเหรอ หวานจะได้ทำกับข้าวไว้รอ “วันนี้คงนอนที่บ้านสินะ... เฮ้อ! ไม่หยุดมันแล้ว!!!” จากที่ตั้งใจว่าจะหยุด แล้วกลับไปนอนพักที่บ้านในตอนแรก ฉันก็ต้องยกเลิกทันที เมื่อหวานทักมา Ket : ไม่ต้องทำเผื่อเกดหรอก เกดว่าจะนอนบ้านเพื่อนน่ะ Namwan : นอนบ้านเพื่อนอีกแล้วเหรอเกด Namwan : ตั้งแต่ที่หวานมานอนที่บ้าน หวานยังไม่เคยได้นอนคุยกับเกดเหมือนแต่ก่อนเลยนะ Ket : พอดีเกดยุ่งจริงๆ น่ะ ขอโทษนะหวาน Ket : เดี๋ยวเกดเรียนต่อก่อนนะ “เฮ้อ...ถึงต้องคลานไปทำงาน ฉันก็คง...ต้องไปแล้วล่ะ” พ่อไม่ค่อยได้กลับบ้านเพราะ...เพราะอะไรก็ช่างมันเถอะ แต่ถ้าหวานไปนอนที่บ้านเมื่อไร ฉันก็จะพยายามหลีกเลี่ยงไม่กลับบ้านเหมือนกัน เพราะ...เพราะฉันไม่อยากไปรบกวนเวลาส่วนตัวของทั้งสองคน “เฮ้อ!!!” ฉันต้องตกอยู่ในสภาพนี้ไปถึงเมื่อไรกัน หรือฉัน...ควรย้ายมาอยู่ข้างนอกดี? “เฮ้อ...ไม่อยากคิดอะไรแล้ว” ทั้งเหนื่อย ทั้งปวดหัว ทำไมชีวิตของฉันมันถึงไม่มีความสุขเหมือนคนอื่นเขานะ เฮ้อ...ยิ่งคิดก็ยิ่งเหนื่อย “เกด น้ำมาแล้ว” ไนท์มาแล้ว! ต้องอ้อนให้ไนท์หายงอนสักหน่อยแหละ “ขอบใจนะไนท์” ฉันยิ้มให้ไนท์และเอียงคอนิดหนึ่งเหมือนลูกแมวที่ต้องการอ้อนเจ้าของ “ไม่ต้องมาอ้อนเลย เพราะไนท์ไม่ได้งอน” เบื่อคนรู้ทันจัง “โถ่...เกดก็นึกว่างอนซะอีก” “ไนท์จะไปงอนเกดทำไมล่ะ เพราะมันเป็นเรื่องในครอบครัวของเกด คนนอกอย่างไนท์ไม่เกี่ยวสักหน่อย” นี่เหรอคนไม่ได้งอน “ไหนบอกว่าไม่งอนเกดไง แล้วทำไมพูดประชดประชันแบบนี้ล่ะ?” “แค่พูดเฉยๆ ไม่ได้งอนสักหน่อย” ทำแบบนี้มันเรียกว่างอนไนท์ “อย่างอนเกดเลยนะไนท์ เกดรู้...ว่าไนท์เป็นห่วงเกด แต่เกดอยากให้ไนท์เคารพในการตัดสินใจของเกดนะ” “อือ...แปลว่าไม่ต้องยุ่งใช่มั้ย?” ไปกันใหญ่แล้ว!!! “มันไม่ใช่แบบนั้นไนท์ คือ...เอาอย่างนี้ละกัน ถ้าเกดมีเรื่องเดือดร้อนมากๆ หรือเกดไม่ไหวจริงๆ เกดจะบอกไนท์ เกดจะขอความช่วยเหลือจากไนท์ โอเคมั้ย?” ถึงแม้ไนท์จะดูงอนๆ อยู่บ้าง แต่ก็สีหน้าดูดีขึ้นกว่าตอนแรกเยอะ “เอาอย่างนั้นก็ได้” “แสดงว่า...หายงอนแล้วใช่มั้ย? ” ฉันพูด ก่อนจะเอาหัวไปซบที่ไหล่ของไนท์ และทำสายตาอ้อนๆ ใส่ไนท์ “ไม่ต้องมาอ้อนเลยเกด เพราะมันไม่ได้ผลกับไนท์แล้ว” ไม่ได้ผล แล้วทำไมต้องยิ้มด้วยล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า “ไม่ได้ผลจริงเหรอ?” ฉันยังคงอ้อนไนท์ต่อไป พร้อมกับกระพริบตาถี่ๆ “โอ๊ยยย โอเคๆ ยอมแล้ว ไนท์ยอมแล้วเกด ทำไมตัวน่ารักเกินไปแล้วนะ หือ?” ไนท์ยิ้มออกมา พร้อมกับขยี้หัวของฉันแรงๆ ด้วยความมันเขี้ยว “ฮ่าฮ่าฮ่า ก็เกดอยากให้ไนท์หายงอนเกดนี่นา แล้วมันก็ได้ผลจริงๆ ด้วย” “จ้าๆ ได้ผลดีเลยแหละ แต่อย่าเผลอไปทำแบบนี้กับคนอื่นล่ะ เพราะเขาคงไม่ทำแค่ขยี้หัวของเกดเหมือนไนท์แน่ๆ” “ฮ่าฮ่าฮ่า แล้วเกดจะไปทำแบบนี้กับคนอื่นทำไมเล่า ไนท์ก็!” ฉันจะไม่เผยมุมน่ารักๆ หรือว่าอ่อนแอให้คนอื่นเห็นเป็นอันขาด นอกจากไนท์กับใยไหม เพราะฉันกลัวคนอื่นจะรู้จุดอ่อนของฉัน ฉันจึงพยายามทำตัวเข้มแข็ง และเหย่อหยิ่งให้คนภายนอกเห็น เพราะคนอื่นจะได้ไม่เข้ามายุ่งกับฉัน มันเป็นเหมือน...เกาะป้องกันตัวของฉันเอง “ก็แค่เตือนไว้ก่อน เอาเถอะ รีบกินน้ำให้สดชื่นแล้วไปห้องเรียนกัน ไนท์ว่าจะไปเข้าห้องน้ำก่อนเข้าเรียนด้วย “อือๆ ” เกดไม่มีวันให้ใครเห็นมุมนี้ของเกดหรอกไนท์ เพราะเกด...ไม่อยากทำตัวอ่อนแอให้ใครมาสงสาร แต่ถ้าเกดทำหรือยิ้มมันก็แค่การแสร้งทำเท่านั้นแหละ เพราะสังคมข้างนอก...มันต้องใส่หน้ากากเข้าหากันสิ ถึงจะถูก “ว่าแต่...ใยไหมถึงไหนแล้วอะ ไม่โทรตามเหรอ?” “เดี๋ยวอีกไม่นานใยไหมก็คงตามมาเองแหละ ไม่ต้องโทรหรอก” “อือๆ” “ว่าแต่...วันนี้เกดต้องไปทำงานพิเศษอีกแล้วใช่มั้ย แล้วเลิกกี่โมง จะมานอนห้องไนท์หรือเปล่า?” ระหว่างที่เราสองคนเดินตามทางเดินอยู่นั่น ไนท์ก็ถามเรื่องงานพิเศษของฉันขึ้นมา “วันนี้เกดเลิกตีสี่ครึ่ง ไหนจะเก็บของอีก ก็คงใกล้เช้าพอดี คงไม่ได้ไปนอนหรอกไนท์” “นี่ทำกี่ที่เนี่ยเกด?” ไนท์ถามและมองมาที่ฉันแบบเคืองๆ “แค่...แค่สองที่เอง” ฉันได้แต่ส่งยิ้มแห้งไปให้ไนท์ “เฮ้อ! เหนื่อยเกินไปหรือเปล่าเกด” “ไม่เลย! เกดชินแล้ว” “เกดชิน แต่ร่างกายของเกดมันชินกับเกดมั้ยล่ะ?!” “เอ่อ...ไนท์จะเข้าห้องน้ำไม่ใช่เหรอ?!” เปลี่ยนเรื่องซะเลย “จริงด้วย! งั้นเกดขึ้นไปรอข้างบนก่อนก็ได้นะ” “โอเคๆ” เมื่อฉันตอบรับแล้ว ไนท์ก็เดินเข้าห้องน้ำไปทันที “เฮ้อ...เกือบโดนเทศน์แล้วมั้ยล่ะ” “ทำไมเพื่อนอยู่หน้าห้องกันเยอะจัง?” ฉันเดินไปตรงที่เพื่อนยืนอยู่ ก่อนจะเดินไปดูตรงแผ่นกระดาษที่ติดอยู่หน้าห้อง “อาจารย์ยกคลาสนิ” งั้นวันนี้ฉันก็ไปเข้างานเร็วกว่าเวลาได้สิ ดีๆ จะได้เงินเพิ่มด้วย “นั่งรอไนท์ตรงนี้ละกัน” ฉันนั่งรอไนท์ไม่ห่างจากห้องเรียนเท่าไร เพื่อให้ไนท์เห็นฉัน “…” เอ๊ะ! ทำไมไนท์หน้าตาหงุดหงิดแบบนั้นล่ะ? “หงุดหงิดเป็นบ้าเลย!” ไนท์นั่งลงข้างๆ ฉัน พร้อมกับมองไปที่ทอมฝั่งตรงข้าม “ไนท์ เป็นอะไรหรือเปล่า เห็นหน้าตาหงุดหงิดตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว” ว่าแต่...ทำไมผู้หญิงคนที่นั่งกับทอมที่ไนท์มอง ถึงได้จ้องและยิ้มให้ฉันขนาดนั้นนะ? แต่จะว่าไป...หน้าคุ้นๆ แฮะ เคยเห็นที่ไหนนะ? ทำไม...ถึงจำไม่ได้ “ก็ตอนที่จะขึ้นมา ไนท์ดันเดินชนกับทอมน่ะสิ น่าหงุดหงิดเป็นบ้าเลย ทำไมยิ่งเกลียดยิ่งเจอก็ไม่รู้ แถมยังมาเจอตอนนี้อีก!” ไนท์พูดและมองไปที่ทอมคนนั้นอย่างหาเรื่อง “ใจเย็นๆ นะไนท์ อย่าโมโหเลยนะ เดี๋ยวแก่เร็วนะ รู้มั้ย?” แล้วนี่เธอจะมองฉันไปถึงเมื่อไรเนี่ย!? “ก็ไนท์เกลียดนิ เกดก็รู้” “เกดรู้ แต่ไนท์อย่าเก็บมาคิดเลยนะ รกสมองเปล่าๆ” “อือๆ ว่าแต่...เกดไปนอนเล่นห้องไนท์ก่อนมั้ย ค่อยไปทำงาน เพราะวันนี้เกดดูเพลียๆ ด้วย ไปพักก่อนเถอะ ยังไม่ถึงเวลาทำงานไม่ใช่เหรอ?” “ไม่เป็นไรไนท์ เกดว่าจะไปเข้างานเลย จะได้เงินเพิ่มด้วย” “งั้นไนท์ขอซื้อเวลาเกดได้มั้ย ไปพักที่ห้องไนท์ก่อนเถอะนะ ไนท์เป็นห่วง” “เกดไม่เป็นไรจริงๆ เกดไหว” “ไหวตลอดนั่นแหละ!” โดนดุอีกแล้ว “ฮ่าฮ่าฮ่า เกดไหวจริงๆ เชื่อสิ” “โอเคๆ ถึงไนท์จะพูดถึงเย็น เกดก็ไม่ฟังอยู่ดี งั้นดูแลตัวเองด้วยนะ ไนท์เป็นห่วง” “รับทราบค่ะ ว่าแต่...ไนท์จะไปต่อเหรอ?” “ไนท์ว่าจะไปห้างซื้อของสักหน่อยน่ะ” “อ๋อๆ โอเค ว่าแต่...ไนท์บอกใยไหมแล้วใช่มั้ย?” “บอกแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วง” “โอเค” “งั้นไนท์ไปแล้วนะ เจอกัน” “อือ!” ไนท์ยิ้มให้ฉันนิดหนึ่ง ก่อนจะเดินออกไป “เฮ้อ!” ทำไมรู้สึกมึนหัวจังเลย “..." ทำไมผู้หญิงคนนั้นยังมองฉันไม่เลิกสักทีเนี่ย แล้วนี่จะยิ้มให้ทำไมก็ไม่รู้ เราไม่ได้รู้จักกันสักหน่อย น่ารำคาญจริงๆ เลย ไปดีกว่า!!! [End : Special] “...” ทำไม...ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นใส่เราล่ะ นี่...นี่จำเราไม่ได้จริงๆ เหรอ? “เรา...ทำอะไรผิดไปงั้นเหรอ?” นั่นสิ...เราทำอะไรผิดไป ทำไมถึงได้ทำหน้าไม่เป็นมิตรใส่เรา แถมยัง...เชิดใส่เราอีก นี่เราช่วยเธอไว้นะ จำเราไม่ได้จริงเหรอเนี่ย?! “พี่นิลคะ พี่นิล!” “หะ...หา!” น้องแนนมาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย?! “เป็นอะไรหรือเปล่าคะพี่นิล เหม่อเชียว” “ปะ...เปล่า พี่ไม่ได้เป็นอะไร” “งั้นเราไปดูหนังกันเลยมั้ยคะ?” ระหว่างที่เรารอโรส เราก็เลยชวนน้องแนนไปดูหนังเพื่อฆ่าเวลา “อือ...ไปสิ” แล้วตกลงเราทำอะไรผิดไปกันแน่? ไม่เข้าใจเลย! ทำไมยัยเตี้ย ต้องทำเป็นไม่รู้จักเราด้วย “พี่นิลคะ พี่นิล!” “หา!” “ไหวมั้ยคะ นี่พี่เหม่อรอบที่สองแล้วนะ ไม่สบายหรือเปล่า?” “เปล่าๆ พี่ไม่ได้เป็นอะไร เราไปดูหนังกันเถอะ เพราะเดี๋ยวบ่ายสองพี่ต้องไปทำธุระด้วย” นี่เราเป็นอะไรของเราเนี่ย ทำไม...ทำไมเราต้องนอยยัยเตี้ยด้วยวะ?! “งั้นไปกันเถอะค่ะ ” นี่อย่าบอกนะ! ว่าเรา...สนใจยัยเตี้ย?! “ไม่!!!” “พะ...พี่นิล ปะ...เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?!” “ทะ...โทษที ไม่มีอะไรหรอก” นี่เราเป็นอะไรของเรากันแน่? นี่มันเพี้ยนไปกันใหญ่แล้วนะ แล้วทำไม...เราต้องนึกถึงหน้ายัยเตี้ยนั่นด้วยวะ!!! “โว้ย!!!” หงุดหงิดตัวเองเว้ยยย!!! “!!!” “โทษที พอดี...อากาศมันร้อนน่ะ” เพี้ยน! เพี้ยนไปหมดแล้ว สมองกูเนี่ย!!! - * - “อ๋อ...ค่ะ” แนนทำหน้าเหมือนยังไม่เข้าใจกับอาการของเรา อย่าว่าแต่แนนเลยที่ไม่เข้าใจ เพราะพี่...ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันตอนนี้ “…” มึงเป็นอะไรของมึงกันแน่เนี่ยไอ้นิล แค่ยัยเตี้ยทำเป็นไม่รู้จักมึงแค่นี้ มึงเป็นได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ! โอ๊ยยย!!! หงุดหงิดตัวเองเว้ยยย!!!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more