ตอนที่ 8 ให้ฉันดูแลเธอ...
2608 Words
19.35 น.
[Special Talks : Ket]
“ขอบคุณที่มาส่งนะไนท์ ^^”
“จะขอบคุณทำไมล่ะ เราเพื่อนกันนะ ^^” หลังจากที่ไนท์เอาน้ำมาให้ฉันกิน ฉันก็รู้สึกว่าไนท์ไม่เหมือนเดิมเลย ไนท์ดู...เศร้าและดูไม่มีความสุข ไนท์ต้องมีเรื่องไม่สบายใจแล้วไม่ยอมบอกฉันแน่ๆ เลย
“ไนท์...ไนท์ไม่เป็นอะไรแน่นะ?” ฉันเป็นห่วงไนท์จังเลย
“อะ...อื้อ! ^^” ฝืนยิ้มขนาดนี้เนี่ยนะ บอกไม่เป็นไร
“แน่ใจนะไนท์ เกดเป็นห่วงไนท์นะ” ฉันมองหน้าไนท์และจับมือของไนท์เบาๆ
“แน่สิ เกดรีบเข้าบ้านเถอะ ฝนใกล้จะตกแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ ไนท์ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ^^” หน้าเศร้าขนาดนี้เนี่ยนะ บอกไม่เป็นอะไร เฮ้อ...
“ไม่บอกตอนนี้ก็ไม่เป็นอะไร แต่...ถ้าพร้อมเมื่อไรไนท์ต้องบอกเกดนะ”
“อือ” ไนท์ส่งยิ้มมาให้ฉันนิดหนึ่ง ก่อนจะหน้าเศร้าลงเหมือนเดิม
“งั้นเกดไปนะ” ฉันลงจากรถ ก่อนจะหันกลับไปมองไนท์อีกครั้ง
“อือ ฝันดีนะเกด ^^”
“ฝันดีนะไนท์ ^^”
“เฮ้อ!” ถึงตอนนี้ไนท์จะขับรถออกไปจนลับสายตาแล้ว แต่ฉันก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เพราะรู้สึกไม่อยากเข้าบ้านเลย
ซู่!!!
“ว๊ายยย!!!” อยู่ๆ ทำไมฝนถึงตกลงมาแบบนี้เนี่ย?! คนยิ่งไม่อยากเข้าบ้านอยู่
“เปียกหมดเลย” เฮ้อ! ทำไมฟ้าฝนถึงไม่เต็มใจแบบนี้นะ ให้ฉันได้ทำใจอยู่ข้างนอกนานๆ หน่อยก็ไม่ได้ ว่าแต่...ทำไมบ้านถึงมืดขนาดนี้นะ พี่กายกับหวานไม่อยู่งั้นเหรอ?
แอด...
“มะ...”
“พี่กายคะ ไป...ไปบนห้องดีกว่านะคะ ดะ...เดี๋ยวมีคนมาเห็น”
“!!!” พี่กายกับหวานอยู่นี่นา แล้วทำไมถึงไม่ยอมเปิดไฟเนี่ย?
“พ่อไปดูงานต่างจังหวัดครับ กว่าจะกลับก็คงอีกสองสามวัน ส่วนเกด...ฝนตกแบบนี้คงยังอยู่ที่มหาลัยหรือไม่ก็อยู่กับไนท์ ตอนนี้ยังไม่กลับหรอก ฉะนั้น...ให้พี่ได้ตักตวงความหวานจากร่างกายนี้หน่อยนะครับคนดี”
“มะ...ไม่ใช่หวานจะไม่ให้สักหน่อยค่ะ แต่...แต่เราขึ้นไปข้างบนกันก่อนไม่ได้เหรอคะ อยู่ข้างล่างแบบนี้หวานรู้สึกเขินยังไงก็ไม่รู้ >////////////<”
“ในเมื่ออนุญาตแล้ว ขอกินเลยนะคะคนดี”
“อ๊ะ! พะ...พี่กาย อื้อออ”
“…” ทะ...ทำไมฉันต้องกลับมาเจออะไรแบบนี้ทุกทีเลย
“อ๊ะ! อ๊ะ! พี่...พี่กายคะ อื้อ!”
“พี่รักหวานนะ”
“อ๊ะ! หวาน...หวานก็รัก อื้อ! พี่กาย อึก เหมือนกันค่ะ”
“รัก...รักพี่แค่ไหนเหรอ?”
“หวาน...อื้อ! หวานไม่เคย...รักใครแบบพี่มาก่อนเลย อ๊ะ!”
“…” ไม่เคยเลยเหรอหวาน แล้ว...แล้วที่บอกรักเกดมันคืออะไรกัน เกด...เกดเป็นแค่ทางผ่านของหวานเท่านั้นใช่มั้ย?
“พี่ก็เหมือนกัน”
“อ๊ะ! อ๊ะ! พี่กายเร็ว เร็วอีก อื้อออ!”
“อุ๊บ! ฮึก” ฉันพยายามกลั้นเสียงร้องไห้เอาไว้ ก่อนจะรีบวิ่งออกมาจากบ้านทันที เพราะฉันทนฟังเสียงของทั้งคู่พลอดรักกันไม่ไหวแล้ว
“ฮึก ฮึก ฮือออ” ทำไม! ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทำไมแกต้องทำลายความรักที่ฉันมีให้แกด้วยหวาน
“ฉัน...ฉันไม่ดี ฮึก ตรงไหน ฮือออ” ที่แกไม่เลือกฉัน เพราะฉันให้ความสุขเท่าพี่กายไม่ได้ หรือที่แกไม่เลือกฉันเพราะว่าฉัน...เพราะว่าฉันไม่ใช่ตัวเลือกของแกตั้งแต่แรกแล้วกันแน่
“ฮึก ฮึก ฮือออ” ฉันวิ่งตากฝนอย่างไร้จุดหมาย เพราะตอนนี้มีแค่ฝนเท่านั้นที่เป็นเพื่อนของฉัน และเป็นคนปลอบใจฉันในเวลาแบบนี้
“เมื่อไร...เมื่อไรฉันจะเลิก...เลิกรักแก ฮึก ได้สักที ฮือออ” ฉันเจ็บมากที่ต้องตกอยู่ในสถานะแบบนี้ ฉัน...ฉันไม่อยากเจ็บอีกแล้ว แต่ฉัน...แต่ฉันก็เลิกรักหวานไม่ได้สักที
“ฮึก อึก ฮึก ฮือออ” ฉันไม่อยากรบกวนไนท์ เพราะไนท์ก็มีเรื่องให้คิดมากพออยู่แล้ว แต่...แต่ตอนนี้ฉัน...ฉันควรไปที่ไหนดี ใคร...ใครก็ได้ช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ที ฉันไม่อยากเจ็บแบบนี้อีกแล้ว
ปี๊นนน!!!
“กรี๊ดดด!!!”
เอี๊ยดดด!!!
ตุ้บ!
“...” ฉันไม่ต้องทนกับความเจ็บปวดอีกแล้วใช่มั้ย ดีจัง...
[End : Special]
“เฮ้ย!!!” ผู้หญิงที่ไหนโผล่มาแบบนี้วะ!
ปี๊นนน!!!
เอี๊ยดดด!!!
“กะ...เกิดอะไรขึ้นคะนิล?!” นี่ก็ถามโง่ๆ ไม่มีตาหรือไง?! - * -
“ใครไม่รู้วิ่งมาขวางรถ เดี๋ยวนิลลงไปดูก่อนนะ” เรารีบลงจากรถมาดูทันที แต่เมื่อกี้เราคิดว่าเราเบรกทันนะ เพราะเราไม่รู้สึกว่าชนอะไรเลย
“...” ทำไมนอนนิ่งแบบนี้ล่ะ หรือเรา...หรือเราชนผู้หญิงคนนี้ไปแล้ว?!
“เธอ...เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?” ทำไมถึงนิ่งแบบนี้วะ? หรือว่า...ตายไปแล้ว?! O0O!!!
“เธอ! เธอ! ฟื้นดิวะ!” เราเขย่าผู้หญิงคนนั้นอย่างแรง ก่อนจะพลิกให้หันหน้ามาหาเรา
“ยัยเตี้ย!!! O_O”
“เป็นยังไงบ้างคะนิล?!”
“...” เราไม่ได้พูดตอบอะไร ได้แต่อุ้มยัยเตี้ยขึ้นมา ก่อนจะพาไปนั่งในรถทันที
“นิลจะทำอะไรคะ แล้วมีมี่ล่ะ?” เราเอาเสื้อคลุมของเรา มาคลุมตัวของยัยเตี้ยเอาไว้ เพราะกลัวยัยเตี้ยจะหนาว ก่อนจะพูดและหันไปมองหน้ามีมี่
“ไม่เห็นเหรอว่ามีคนเจ็บ ทำไมโง่แบบนี้วะ!”
“ทะ....ทำไมพูดกับมีมี่แบบนี้คะ?!”
“โอ๊ย! สวยน้อยแล้วยังจะโง่อีก เอาเงินนี่ไป แล้วก็ช่วยหลบไปด้วย ไม่งั้น...อย่าหาว่าเราไม่เตือน” เรายัดเงินใส่มือของมีมี่ ก่อนจะรีบเดินไปนั่งฝั่งคนขับทันที
“นิล! นิลจะทำแบบนี้กับมีมี่ไม่ได้นะ!!!” มีมี่ไม่ยอมหลบ แถมยังมายืนขวางหน้ารถของเราเอาไว้
“หลบไป!”
“ไม่!” จะเอาแบบนี้ใช่มั้ยมีมี่?!
“ไม่หลบใช่มั้ย เราเตือนแล้วนะ”
ปื้น! ปื้น!
“หลบไป! อยากโดนชนหรือไงวะ?!”
“มะ...ไม่หลบ” มีมี่ยังคงยืนขวางหน้ารถเราอยู่เหมือนเดิม ถึงแม้ตอนนี้มีมี่จะกลัวมากก็ตาม
“เตือนแล้วนะ” เราขับรถถอยหลังไปเรื่อยๆ จนห่างจากมีมี่พอสมควร ก่อนจะขับไปหามีมี่ด้วยความเร็ว
“กะ...กรี๊ดดด!!!”
เอี๊ยดดด!!!
“ทีหลังอย่ามาลองดีกับเรา จำเอาไว้!” เราเหยียบเบรกก่อนถึงหน้ามีมี่นิดเดียว ทำให้มีมี่ตกใจจนล้มไปนั่งอยู่ที่พื้น
ปื้นนนน
“พี่ฝัน! มาหานิลที่คอนโดด่วน! เอาเครื่องมือแพทย์มาให้ครบด้วยนะ” เราขับรถออกมาด้วยความเร็ว ก่อนจะรีบโทรไปหาหมอประจำตัวคนสนิททันที
“อย่าเป็นอะไรนะยัยเตี้ย” เราหันไปมองยัยเตี้ยด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะรีบเร่งเครื่อง เพื่อจะไปให้ถึงคอนโดให้เร็วที่สุด
“ห้ามเป็นอะไรต่อหน้าเราเด็ดขาดเลยนะยัยเตี้ย ถ้าเป็นอะไรไปละก็...เราไม่มีวันให้อภัยเธอแน่!” เรารีบอุ้มยัยเตี้ยขึ้นมาบนห้องทันที ตอนนี้เราว้าวุ่นใจมากเลย เพราะเรากลัวว่ายัยเตี้ยจะเป็นอะไรไป
“ตัวเปียกแบบนี้ คง...คงต้องเปลี่ยนเสื้อก่อน” เราวางยัยเตี้ยที่เตียงช้าๆ ก่อนจะลังเลกับสิ่งที่พูดเมื่อกี้
“เอาวะ! เปลี่ยนก็เปลี่ยน” เราไปหาเสื้อผ้าเพื่อจะเอามาเปลี่ยนให้ยัยเตี้ย ก่อนจะปิดไฟลงก่อนที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้
“นี่เราให้เกียรติเธอนะยัยเตี้ย” เราพยายามทำดีให้มากที่สุด เท่าที่คนเลวๆ คนหนึ่งจะทำได้ เพราะเรา...ไม่อยากให้ยัยเตี้ยเกลียดเรามากไปกว่านี้
“รีบเปลี่ยนดีกว่า” เราต้องรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ยัยเตี้ย เพราะตอนนี้เรารู้สึกว่ายัยเตี้ยเริ่มตัวร้อนมากขึ้นแล้ว
“เฮ้อ!” เราไม่เคยหนักใจกับอะไรแบบนี้มาก่อนเลย กว่าเราจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ยัยเตี้ยได้ รู้มั้ยเราทำใจนานขนาดไหน
ออด...
“เกิดอะไร...”
“เข้ามาก่อนพี่ฝัน อย่าเพิ่งถาม” เรารีบลากพี่ฝันเข้าไปในห้องนอนเพื่อดูอาการยัยเตี้ยทันที
“ไม่คิดจะบอกกันหน่อยเหรอนิล ว่าเกิดอะไรขึ้น?” เมื่อพี่ฝันมาถึงห้องนอนที่มียัยเตี้ยนอนอยู่ ก็ถามขึ้นมาด้วยความสงสัยทันที
“นิล...นิลเกือบขับรถชนคน”
“หา! แล้วทำไมไม่พาเขาไปโรงพยาบาล?!” เออ! นั่นดิ
“นะ...นิลลืม”
“นี่เราเสียสติขนาดนี้เลยเหรอนิล นี่คงไม่ใช่แค่คนที่เราเกือบชนใช่มั้ย?” เป็นหมอมันจำเป็นต้องฉลาดเรื่องอื่นด้วยหรือไงเนี่ยพี่ฝัน - * -
“เรื่องนิลเอาไว้ก่อนเถอะ พี่ฝันรีบตรวจสักที”
“โอเคๆ งั้นเราออกไปรอข้างนอกก่อน” พี่ฝันหยุดคุยกับเรา ก่อนจะเอาอุปกรณ์ออกมาจากกระเป๋าเพื่อตรวจยัยเตี้ย
“อือ” เรามองหน้ายัยเตี้ยอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกไปข้างนอกช้าๆ
“...” ตอนนี้เรารู้สึกกังวลมากเลย เรากลัว...เรากลัวว่ายัยเตี้ยจะเป็นอะไรไปเพราะเรา แล้วถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ เรา...เราจะไม่วันให้อภัยตัวเองเป็นอันขาด
“เลิกทำหน้าเครียดได้แล้วนิล ผู้หญิงของเราไม่ได้เป็นอะไรแล้ว”
“มะ...ไม่ใช่ผู้หญิงของนิลสักหน่อย! -////-” พูดอะไรของพี่ฝันเนี่ย?
“อ้าวเหรอ! พี่ก็นึกว่าใช่ ว่าแต่...คนนี้เป็นใคร ทำไมเราถึงพามาห้องของเราได้ ทั้งๆ ที่ห้องนี้มันเป็นเซฟโซนของเราแท้ๆ นี่กว่าพี่จะเข้ามาที่นี่ได้เกือบปีเลยนะ แต่ทำไมผู้หญิงคนนี้เข้ามาได้ง่ายจัง นี่มันยังไงกันแน่นิล?”
“มันไม่ใช่แบบที่พี่คิดหรอกน่า”
“แล้วรู้เหรอว่าพี่คิดอะไร?”
“ช่างมันเถอะ แล้วตกลงเป็นยังไงบ้าง” เปลี่ยนเรื่องดีกว่าเรา พี่ฝันฉลาดเกินไป
“อาการเบื้องต้นที่สลบไป พี่ว่าคงตกใจเท่านั้นแหละ เพราะพี่ตรวจตามร่างกายและหัวก็ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ถ้าให้ดีพรุ่งนี้พาไปตรวจที่โรงพยาบาลอีกทีดีกว่านะ แล้วก็...มีไข้ปานกลาง พี่เลยให้น้ำเกลือไปแล้ว แต่คืนนี้เราก็คอยดูอาการด้วยล่ะ เพราะพี่ว่าไข้น่าจะขึ้นอีก”
“โอเคพี่ ขอบคุณมากนะคะ”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ก็พี่เป็นทั้งหมอประจำตัวและพี่สาวของเรานี่นา ^^”
“ทำไมถึงได้น่ารักแบบนี้เนี่ย สนใจเป็นแฟนนิลมั้ยพี่ฝัน ^^” เรามองหน้าพี่ฝัน พร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ไปให้
“ถ้าไม่กลัวพี่เอาตับ ไต ไส้ พุงเราไปขาย หรือพี่ม่านมาดักฆ่าเรา ก็เอาสิ ^^” พี่ฝันพูด พร้อมกับยิ้มออกมาแบบน่ากลัวสุดๆ
“งั้น...ไม่ดีกว่าพี่ เป็นพี่สาวคนสวยของนิลแบบนี้อะดีแล้ว” ตอนนี้เราไม่รู้ว่าเราทำหน้าแบบไหนอยู่กันแน่ แต่ที่รู้ๆ ตอนนี้เรารู้สึกเสียวสันหลังวาบๆ เลยอะ
“หึๆ กลัวเป็นกับเขาด้วยเหรอเรา”
“ก็พี่ฝันกับพี่ม่านน่ากลัวนี่นา”
“ฮ่าฮ่าฮ่า พี่แกล้งเล่น หน้าซีดเชียว ^^”
“อย่าแกล้งแบบนี้สิพี่ มันน่ากลัวนะ”
“โอเคๆ พี่จะไม่แกล้งแล้ว งั้นพี่กลับก่อนนะ ตอนนี้พี่ม่านรออยู่ข้างล่าง”
“ขอบคุณมากนะคะพี่ฝัน แล้วก็ขอโทษด้วยที่รบกวน ฝากขอโทษพี่ม่านด้วยนะคะ”
“ไม่เป็นไรหรอกนิล เราเป็นเหมือนน้องสาวพี่ ให้ช่วยเรื่องแค่นี้เอง สบายมาก ^^”
“งั้นเดี๋ยวนิลเดินไปส่งข้างล่าง”
“ไม่ต้องๆ เราไปดูแลคนป่วยเถอะ พี่ไปนะ” พี่ฝันจับหัวของเราโยกไปมาเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปทันที
“ไปดูยัยเตี้ยดีกว่า” เราเดินเข้าไปที่ห้องนอนช้าๆ เพราะกลัวจะเสียงดังจนยัยเตี้ยตื่น
“ทำไมถึงได้อ่อนแอแบบนี้นะยัยเตี้ย” เรานั่งที่เตียงเบาๆ พร้อมกับลูบหัวของยัยเตี้ยช้าๆ
“ในเมื่อเธออ่อนแอแบบนี้ เราขอ...เราขอดูแลเธออยู่ห่างๆ ได้มั้ย?” ถ้าเราถามออกไปตรงๆ ยัยเตี้ยก็คงบอกว่าไม่แน่ๆ แต่ใครจะไปถามล่ะ ในเมื่อ...ในเมื่อเราแค่อยากดูแลยัยเตี้ยเท่านั้น ไม่ได้อยากให้ยัยเตี้ยรู้สักหน่อยว่าเราดูแลอยู่ ว่าแต่...ทำไมความโกรธของเรามันหายไปเร็วแบบนี้เนี่ย? ตอนนั้นยังโกรธ ยังโมโหยัยเตี้ยอยู่เลย
“หวาน...หวาน”
“ยัยเตี้ยละเมออะไรน่ะ?” เราก้มลงไปฟังใกล้ๆ ว่ายัยเตี้ยละเมออะไรกันแน่
“หวาน...หวานกลับมา ฮึก ฉัน...ฉันรักแก ฮึก กลับมานะ”
แปลบ...
“เจ็บ...” ทำไมรู้สึกเจ็บที่หัวใจแบบนี้นะ
“หวาน...” ถึงเราจะใกล้ชิดเธอแค่ไหน หรือช่วยเหลือเธอยังไง แต่เราก็ยังแพ้...ก็ยังแพ้คนที่เธอคิดถึงอยู่ดีใช่มั้ย?
“มึงเป็นบ้าอะไรเนี่ยนิล เลิกคิดๆ” เราแตะที่หน้าผากของยัยเตี้ยเบาๆ ก่อนจะเดินไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้ยัยเตี้ย เพราะตอนนี้ยัยเตี้ยไข้ขึ้นอีกแล้ว
“มึงห้ามรู้สึกอะไรกับใครเด็ดขาดนะนิล เพราะถึงมึงจะรู้สึกยังไง ก็ไม่มีใครรักคนอย่างมึง...จริงๆ หรอก” เพราะขนาดพ่อกับแม่แท้ๆ เขายังไม่รักมึงเลย
“หวาน...” เราคงทำได้แค่ดูแลเธอห่างๆ เท่านั้นใช่มั้ยยัยเตี้ย เรา...เราไม่มีสิทธิ์ได้เป็นแม้แต่เพื่อนของเธอเลยใช่มั้ย?
“เฮ้อ!” เราพยายามจะไม่คิดอะไร แต่มัน...แต่มันก็ไม่สามารถหยุดความคิดได้เลย
“พอๆ เลิกๆ” เราเลิกสนใจความคิดของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ เช็ดตัวให้ยัยเตี้ยอย่างเบามือ
“อยู่...อยู่กับฉันนะ ฮึก อย่า...อย่าไปไหนนะ” ยัยเตี้ยละเมอจับมือของเรา พร้อมกับเอามือของเราไปแนบที่แก้มของตัวเองเบาๆ
“ยัย...”
“อย่าไป...ฮึก ไหนนะ ฉัน...ฉันกลัว ฮึก ฮือออ” ตอนนี้ยัยเตี้ยกอดมือของเราเอาไว้แน่น พร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
“เรา...” เราไม่ไปไหนหรอก เรา...เราสัญญา
จุ๊บ…
“เฮ้ย! ทำอะไรของมึงเนี่ยไอ้นิล?!” ทำไมเราถึงไปจูบหน้าผากยัยเตี้ยแบบนั้นวะ?! โอ๊ยยย มึงทำบ้าอะไรของมึงเนี่ยไอ้นิล!!!
“อยู่...อยู่กับฉัน ฮึก นะ” ยัยเตี้ยยังคงละเมอไม่เลิก
“อือ เราจะอยู่กับเธอ นอนซะนะเด็กดี” เราลูบหัวของยัยเตี้ยเบาๆ เหมือนการกล่อมเด็ก
“จริงนะ...” ยัยเตี้ยยิ้มออกมานิดๆ ก่อนจะเงียบไป เพราะหลับสนิทแล้ว
“เฮ้อ!” นี่มึงเป็นอะไรของมึงกันแน่เนี่ย? ทำไมต้องอ่อนโยนกับยัยเตี้ยขนาดนี้ด้วย มึงคือนิลผู้เลวทราม จนฮิตเลอร์ต้องเรียกพี่นะเว้ย แล้วทำไมถึงกลายเป็น...คุณครูเด็กอนุบาลได้วะเนี่ย?! นี่มึงเผลอกินยาหมดอายุเข้าไปหรือไงวะไอ้นิล!!!
- Writer
