07.05 น.
คนตัวเล็กลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงบ เพราะคนข้างกายยังคงหลับใหลและท่องอยู่ในโลกแห่งความฝัน เจ้าตัวลุกออกจากเตียงช้า ๆ และพยายามเดินให้เงียบที่สุดเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนอีกฝ่าย การตื่นเช้าแบบนี้มันเป็นกิจวัตรประจำวันของคนตัวเล็กอยู่แล้ว แต่ที่มันไม่เหมือนกับทุกวันก็คงมีเพียงความรู้สึกของเจ้าตัวที่กำลังสับสนและวุ่นวายอยู่ในขณะนี้ เพราะเจ้าตัวมีเรื่องให้คิดเยอะมากจนนอนไม่หลับ แถมพอจะเคลิ้มหลับก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะร่างกายดันจดจำเวลาตื่นได้เป็นอย่างดี
“ใยไหม นั่นตัวจะไปไหนน่ะ”
เมื่อเดินออกมาถึงกลางห้องที่เชื่อมกับประตูทางออกและห้องครัว เจ้าตัวก็พบเข้ากับเพื่อนตัวสูงของตัวเองที่ตอนนี้มีสีหน้าเคร่งเครียดมากและกำลังเตรียมตัวออกจากห้อง
“เราจะไปหาปุยฝ้ายน่ะ” ใยไหมพูดและใส่รองเท้าไปด้วย ตอนนี้เจ้างดูร้อนรนมากจนคนที่มองอยู่ห่าง ๆ จับสังเกตได้
“ไม่เช้าไปเหรอ”
คนตัวเล็กสังเกตใบห
