"เห็นหน้ากูต้องตกใจขนาดนั้นเลยเหรอนังตัวดี"
ผู้ชายวัยกลางคนที่มีรูปร่างสูงใหญ่พูดและจ้องมองไปที่ลูกสาวตัวเองด้วยแววตาที่แสดงถึงอาการไม่พอใจ
"ปะ เปล่าค่ะพ่อ เกดแค่...แปลกใจเฉย ๆ ที่พ่อกลับมาบ้านแล้ว" เกดพยายามส่งยิ้มให้พ่อของตัวเองทั้ง ๆ ที่มันดูฝืนมาก แถมน้ำเสียงที่เปล่งออกมายังสั่นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์
"ก็นี่มันบ้านกู! ทำไมกูจะกลับมาไม่ได้ หรือมึง...ไม่อยากให้กูกลับมา"
คนที่ได้ชื่อว่าพ่อมองไปที่ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองด้วยแววตาที่แสดงถึงความรังเกียจ เหมือนกับมองไปที่แมลงหรือสิ่งสกปรกที่ไม่ควรเข้าใกล้
"มะ ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะพ่อ เกดแค่..."
"อ้าวพ่อ! กลับมาจากไปทำงานแล้วเหรอ" กายเข้ามาได้จังหวะพอดี ทำให้เกดได้มีเวลาพักหายใจชั่วขณะ แต่มันก็เป็นเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น เพราะเมื่อหันไปมองข้างกายของพี่ชาย ก็พบเข้ากับคนที่ทำให้หัวใจของตัวเองต้องรู้สึกเจ็บปวดอีกหนึ่งคน
"เกด..."
"เกดขอตัว
