"เกด ให้หวานช่วย...เกดเป็นอะไรไป!!!" หวานที่ตั้งใจเข้ามาหาเกดเพราะต้องการเข้ามาช่วยและอยากมาอยู่ใกล้ ๆ อีกฝ่าย รู้สึกตกใจมากเมื่อเห็นคนตรงหน้าร้องไห้ออกมาอย่างหนัก แถมพอมองไปที่แขนก็ยังพบเข้ากับบาดแผลและรอยแดงที่ขึ้นเป็นรอยมือ
"ฮึก เกด มะ ไม่ได้เป็นอะไร"
คนตัวเล็กพยายามหันหน้าหนีเพื่อหลบสายตาของอีกฝ่าย ก่อนจะเช็ดคราบน้ำตาที่เปื้อนอยู่ตามใบหน้าของตัวเองอย่างลวก ๆ และเอามือปิดบาดแผลที่เกิดขึ้นเพราะพ่อของตัวเองเพื่อไม่ให้คนตรงหน้าสังเกตเห็น
"จะไม่เป็นได้ยังไง ในเมื่อหวานเห็นเกดร้องไห้แบบนี้" หวานเดินเข้าไปหาเกดเรื่อย ๆ แต่ยิ่งเจ้าตัวเดินเข้าไปหาคนตรงหน้ามากเท่าไหร่ อีกคนก็ถอยหนีและไม่ยอมหันหน้ามองมาทางตัวเองเลย
"กะ เกดไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ หวานจะมาทำข้าวให้พี่กะ..."
หมับ!
"หวานจะไม่ถาม ถ้าเกดไม่อยากบอก แต่ขอให้หวาน...กอดเกดเอาไว้แบบนี้ได้ไหม" หวานเป็นห่วงเกดนะ เมื่อเห็นอาการสั่นไหวข
