เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก คนตัวเล็กก็รับรู้ได้ถึงน้ำหนักตัวของคนตัวสูงมากขึ้นกว่าเดิม แถมเสียงสะอื้นที่ได้ยินในตอนแรกก็เงียบลงจนคนตัวเล็กรู้สึกแปลกใจ แต่เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจที่ดังสม่ำเสมอของคนตัวสูง เจ้าตัวก็รู้ได้ในทันที ว่าตอนนี้คนตัวสูงที่นอนทับตัวเองอยู่ ได้หลับไปเรียบร้อยแล้ว
“นิล...” เกดลองเรียกชื่อคนที่อยู่บนร่างของตัวเองเบาๆ เมื่อไม่มีอะไรตอบกลับมา เกดจึงค่อยๆ พลิกร่างของนิลลงไปนอนที่เตียง ก่อนจะจัดท่าทางให้คนตรงหน้านอนสบายขึ้นกว่าเดิม
เมื่อจัดท่าทางและห่มผ้าให้คนตัวสูงเรียบร้อยแล้ว คนตัวเล็กก็ทรุดลงกับพื้นทันทีเพราะความอ่อนแรง เจ้าตัวมองไปที่คนตัวสูงเงียบๆ เพราะไม่เคยรู้และไม่เคยคิดมาก่อน ว่าคนที่แข็งๆ นิสัยเสีย แถมยังปากปีจออย่างคนตรงหน้า จะมีมุมที่อ่อนแอและอ่อนไหวขนาดนี้
“พวกเรา...ไม่ต่างกันเลยสินะ” เกดเข้าใจความรู้สึกของนิลตอนนี้เป็นอย่างดี เพราะเจ้าตัวก็รู้สึกไม่ต่างจากนิล เ
