ถึงแม้คนตัวสูงจะขับรถหายออกไปจากสายตานานแล้ว แต่คนตัวเล็กก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน และยังคงทอดสายตามองออกไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายปลายทาง สายตาของคนตัวเล็กตอนนี้ช่างว่างเปล่าและหม่นหมอง ไม่หลงเหลือความสดใสให้เห็นเลยแม้แต่น้อย เจ้าตัวรู้สึกหายใจติดขัดเพราะไม่รู้ว่าตอนนี้ควรทำอย่างไรกับชีวิต ไม่รู้ว่าควรหันหลังกลับเพื่อหนีไปเรื่อยๆ หรือเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายต่อหัวใจของตัวเองดี
“เฮ้อ!” เมื่อไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป เจ้าตัวก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา เพราะหวังว่าความอึดอัดภายในใจจะบรรเทาลงไปบ้างไม่มากก็น้อย
“เกด! เกดหายไปไหนมา รู้ไหมว่าหวานเป็นห่วงเกดแค่ไหน”
ยังไม่ทันเตรียมใจ คนที่หัวใจไม่อยากเผชิญหน้าก็เข้ามากอดตัวเองเอาไว้แน่น จนคนที่โดนกอดเข้าอย่างจังใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกต่างๆ ก็โถมเข้ามาอย่างรวดเร็วจนแทบรับมือไม่ไหว ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกดีใจ ความรู้สึกคิด
