Hastanede kalacağı zamanı doldurmuş eve gitme zamanı gelmişti. Polislere ifadesinde yanlışlıkla kendisini vurduğunu söyleyerek olayın üzerini kapatmıştı. Karısını ele vermeyecekti.
Hastaneden eve götürmek için Rezzan ile Selman yanındaydı. Selman eşyaların olduğu küçük çantayı aldığında kolunu uzattı. ‘’Ağam tutunmak istersen…’’
‘’Düşmedik o kadar.’’ dedi Emir. Adım atması normaldi ama hızı yavaştı.
‘’İstersen bana tutun ağabey?’’ diyerek Rezzan araya girdi.
‘’Olur kardeşim.’’ Emir bilerek Rezzan’ın omzuna elini koyup bütün ağırlığını vererek yere çöktürdü. ‘’Yok kocan iyi bakamamış, güçlenememişsin.’’ dediğinde gülüyordu.
‘’Yengem de seni iyi vuramamış gücün maşallah hâlâ yerinde.’’ Rezzan burun kıvırarak ağabeyinin yanında yürümeye devam etti.
‘’Tam bana layık hanımağa kafası atınc
