ชายหนุ่มคลายวงแขน แต่ไม่วายส่งเสียงกระเซ้าให้นวลแก้มสาวแดงก่ำ ใจเต้นโครมครามไหวหวามไปกับความนัยในคำพูด
หญิงสาวค้อนตาแทบคว่ำ เคลื่อนตัวออกห่างไปสนใจอาหารบนโต๊ะ แล้วต้องขมวดเรียวคิ้ว เงยหน้ามองเขาอย่างแปลกใจ กับอาหารหน้าตาคุ้นเคย
“ฝีมือแม่ครัวชาวไทยคนนั้นไง ฉันเพิ่งจ้างมาเมื่อสองอาทิตย์ก่อน ไหนๆ ก็จะซื้อข้าวจากไทยอยู่แล้ว เลยอยากลองอาหารไทยๆ ดูบ้าง”
“อ้อ ลืมไปว่าคุณรวยจัด”
“ก็นิดหน่อย ไม่ได้ร่ำรวยอะไรนักหรอก ลองชิมสิอร่อยไหม ไอ้นี่เขาเรียกว่าอะไรนะ เคยเห็นในอินเทอร์เน็ต แต่จำชื่อไม่ได้แล้ว” เดนิมยื่นหน้าเข้ามาถามใกล้ๆ
“ผัดไทย”
“บ้านของคุณ เมืองไทยน่ะ เขาทานเจ้านี่เป็นของว่างเหรอ”
“เปล่าหรอกค่ะ อาหารจานด่วนจานเดียวแบบนี้ บางทีก็ทานเป็นอาหารกลางวัน แต่รวมๆ แล้ว ทานได้ตลอด ถ้าไม่กลัวอ้วน”
“อร่อยไหม”
“ฝีมือเขาใช้ได้นะคะ ใช่คนที่ชื่อเดือนเต็มหรือเปล่าคะ” รติรสถามไปทานไป จะว่าหิว หรืออาหา
