CHAPTER 47
Isang mahigpit na yakap mula sa likuran ang aking naramdaman. Kasabay nun ang mukha niyang nanatili sa aking leeg.
Ganoon lang ang posisyon naming dalawa sa loob ng ilang minuto. Wala ni isang nagsasalita.
Hanggang sa. . .
Hanggang sa makaramdam ako na basa na ang aking leeg. Umiiyak siya? Umiiyak si sir Frederick!
“Iiyak mo lang ‘yan. Nandito lang ako, sir.” sinuklian ko rin siya ng mahigpit na yakap. Hinaplos ko ang likuran niya upang iparamdam sa kanya na hindi siya nag- iisa at nandito ako para sa kanya. Minsan kasi, kahit simpleng pagtapik lang sa likuran ay malaking bagay na. Ang yakap ay malaking bagay na para iparamdam mo sa isang tao na may karamay siya sa kanyang pinagdadaanan.
Binalot ng katahimikan ang buong kwarto.
Nang bitawan niya ako, nakita ko ang pam
