สายลม...ที่หวังดี

เงาในเงา

ตลอดทั้งวันภายในห้องทำงานแอร์เย็นเฉียบของบริษัทเอกชนแห่งใหญ่ เสียงแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ที่ดังระเบงเซ็งแซ่ไม่ได้เข้าสู่หัวสมองของริชาเลยแม้แต่น้อย หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดเอกสารรายงานค้างไว้ยังคงนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าเดิมมาเกือบสามชั่วโมง

ริชานั่งเหม่อมองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ สายตามองหยดน้ำฝนที่ยังคงเกาะแพรวพราวบนกระจกด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก สมองของเธอว้าวุ่นและสับสนจนไม่อาจตั้งสมาธิกับสิ่งใดได้

ในหัวใจของเธอตอนนี้... เหมือนกำลังถูกดึงรั้งด้วยโซ่ล่ามสองเส้นที่พาเธอไปคนละทิศทาง

ใจหนึ่ง... บอกให้เธอยอมรับความจริงอันแสนเจ็บปวดว่า ถึงเวลาที่จะต้องจบความสัมพันธ์ ความรู้สึก และการเป็น 'สถานีพักใจ' ให้กับเอิร์ธอย่างจริงจังเสียที ข่าวเรื่องการแต่งงานของเขากับลูกปัดคือเส้นชัยที่เตือนว่าเวลาของเธอหมดลงแล้วอย่างเป็นทางการ

แต่อีกใจหนึ่ง... ก็กังวลถึงเรื่องของเมษ แฟนหนุ่มคนปัจจุบันที่เธอเพิ่งทิ้งรอยแผลและความแคลงใจไว้ให้เขาเมื่อเช้านี้ เธอรู้ดีว่าเมษเป็นคนดีและมอบความรักให้เธออย่างเต็มหัวใจ แต่คำถามของเมษที่ยังคงก้องอยู่ในหัว... 'ริชาเอาผมไปไว้ตรงไหน... ตรงไหนของหัวใจคุณ' กลับเป็นคำถามที่เธอเองก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ความสัมพันธ์กับเมษจะดำเนินไปในทิศทางใด ในเมื่อลึกๆ แล้ว เธอกลับไม่เคยลบใครอีกคนออกไปจากใจได้เลย

ความสับสนอึดอัดดึงสติของริชาให้ค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ห้วงความทรงจำในอดีตอีกครั้ง... ย้อนกลับไปในวัยเยาว์ สมัยชั้น ม.5 ยุคเริ่มต้นของบาดแผลในหัวใจ

ย้อนกลับไปสมัยเรียน ม.5

หลายคนอาจคิดว่าเอิร์ธคือรักแรกและแฟนคนแรกของริชา... แต่ในความเป็นจริงแล้ว แฟนคนแรกในชีวิตของริชากลับไม่ใช่เอิร์ธ หากแต่เป็น อาร์ท เด็กหนุ่มหน้าตาดี ร่าเริง และเต็มไปด้วยเสน่ห์ เพื่อนร่วมชั้นเรียนห้องเดียวกัน

และสิ่งที่ตลกร้ายที่สุด... คืออาร์ทเป็นเพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกับเอิร์ธ ทั้งสองคนเป็นนักฟุตบอลประจำโรงเรียนเหมือนกัน และยังเล่นดนตรีในวงเดียวกันอีกด้วย

ในตอนนั้น ริชารู้ตัวดีว่าเธอแอบรักเอิร์ธข้างเดียวมาตลอด ทว่าเอิร์ธในยามนั้นมีสายตามุ่งมั่นไว้มองเพียงแค่ ลูกปัด ดาวโรงเรียนแสนสวยเพียงคนเดียวเท่านั้น ความเจ็บปวดจากการคอยมองดูเอิร์ธวิ่งตามลูกปัด ทำให้ริชาพยายามอย่างหนักที่จะพาร่างกายและหัวใจของตัวเองออกห่างจากเอิร์ธ เธอพยายามถอยห่าง หลบหน้า และตั้งกำแพงเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้

แต่แล้ว... อาร์ทก็เข้ามาในชีวิตของเธอ

อาร์ทเป็นฝ่ายเข้ามาจีบและแสดงความจริงใจกับริชาก่อน ความแสนดี ความอบอุ่น และความเอาใจใส่ของอาร์ท ทำให้เด็กสาวที่กำลังบอบช้ำจากความรักข้างเดียว ยอมเปิดใจลองคบหากับอาร์ท เพื่อหวังว่าความอบอุ่นของเขาจะช่วยรักษาแผลใจ และช่วยดึงเธอให้ออกห่างจากเอิร์ธได้เสียที

ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลกยิ่งกว่านั้น...

การคบหากับอาร์ท ไม่ได้ทำให้ริชาห่างจากเอิร์ธเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับดึงเธอให้เข้ามาอยู่ในวงเวียนชีวิตของเอิร์ธอย่างใกล้ชิดและหลีกเลี่ยงไม่ได้ยิ่งกว่าเดิม!

ในฐานะ 'แฟนสาวของอาร์ท' ริชาต้องกลายเป็นคนที่คอยดูแลจัดการเรื่องต่างๆ ให้กับกลุ่มเพื่อน ไม่ว่าจะเป็นการถือขวดน้ำ ผ้าเย็น และข้าวกล่องข้างสนามฟุตบอลในยามที่อาร์ทและเอิร์ธซ้อมบอลด้วยกัน หรือการนั่งเฝ้าหน้าห้องซ้อมดนตรี คอยจัดการตารางซ้อม หาขนมนมเนย และคอยดูแลความเรียบร้อยอยู่เบื้องหลังเวที

ในสายตาของเพื่อนๆ ทั้งโรงเรียน การที่ริชาคอยดูแล เอาใจใส่ และวิ่งวุ่นทำนู่นทำนี่ให้กับทั้งอาร์ทและเอิร์ธ จึงกลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาอย่างที่สุด ไม่มีใครเคยตั้งข้อสงสัย ไม่มีใครเคยแคลงใจ แม้แต่ตัวอาร์ทเองก็คิดเพียงแค่ว่า ริชาเป็นแฟนสาวแสนดีที่เอ็นดูและใส่ใจเพื่อนสนิทของเขาด้วยความจริงใจ

"ริชา... ฝากดูไอ้เอิร์ธมันหน่อยนะ วันนี้มันทะเลาะกับลูกปัดมาอีกแล้ว แม่งนั่งซึมเป็นหมาป่วยเลย" อาร์ทเคยยิ้มและบอกกับเธอแบบนั้นด้วยความไว้ใจ

ไม่มีใครรู้เลยว่า... ภายใต้รอยยิ้มหวานแสนดีและการดูแลเอาใจใส่ที่มอบให้คนทั้งสองอย่างเท่าเทียมกันนั้น ริชาได้แอบเก็บงำความซ่อนเร้นอันแสนขมขื่นไว้ลึกสุดหัวใจ

ทุกครั้งที่เธอยื่นขวดน้ำให้อาร์ท หัวใจของเธออาจเป็นของแฟนสาว... แต่ทุกครั้งที่เธอยื่นผ้าเย็นให้เอิร์ธ และได้สบสายตาที่เต็มไปด้วยความเหงาของเขา หัวใจของเธอกลับสั่นไหวด้วยความรักข้างเดียวที่ปิดบังไว้

การได้อยู่ใกล้ชิดเอิร์ธในฐานะ 'แฟนของเพื่อนสนิท' กลายเป็นทั้งเกราะป้องกันและพิษร้ายที่ทุเลาและกัดเซาะหัวใจเธอในเวลาเดียวกัน เธอใช้ความเนียนในการดูแลอาร์ท เป็นฉากบังหน้าเพื่อได้ดูแลเอิร์ธอย่างเปิดเผย โดยที่ไม่ต้องมีใครคอยจับผิดหรือสงสัยในความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ

กริ๊ง...

เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานสั่นครืดคราด ดึงริชากลับมาจากภาพความทรงจำในอดีต

ริชาเพ่งมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ปรากฏชื่อ 'เมษ' กำลังสายเข้ามา สติของเธอกลับคืนสู่โลกความเป็นจริงอีกครั้ง พร้อมกับความรู้สึกจุกแน่นในอกที่แล่นริ้วขึ้นมาอย่างรุนแรง

อดีตในวันนั้น... เธอเคยใช้อาร์ทเป็นกะบังลม เพื่อปิดซ่อนความรู้สึกที่มีต่อเอิร์ธ และในปัจจุบัน... เธอเองก็กำลังใช้เมษ เป็นเครื่องมือในการพยายามมูฟออนเพื่อลืมเอิร์ธ ไม่ต่างอะไรจากในอดีตเลยสักนิด

ริชามองหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงสั่นไม่หยุด รอยยิ้มขมขื่นปรากฏบนใบหน้าเรียวสวย เธอรู้ดีว่าเย็นนี้... การเผชิญหน้าระหว่างเธอกับเมษจะไม่ใช่เรื่องง่าย และบทสรุปของสายลมที่เคยบอบช้ำก้อนนี้ อาจถึงเวลาที่จะต้องเลือกทางเดินที่ถูกต้องเสียที