สายลม...ที่หวังดี

ภาพในฝัน

บรื้น...

เสียงเครื่องยนต์สัญญาณไฟเขียวดังขึ้น ดึงริชากลับมาจากภาพความทรงจำในอดีต รถยนต์ของเอิร์ธเคลื่อนตัวเลี้ยวเข้าสู่ทางเข้าคอนโดมิเนียมหรูของเธอพอดี

เสียงเพลงในวิทยุค่อยๆ จบลง พร้อมกับรถที่จอดสนิทตรงลานจอดรถใต้อาคาร เอิร์ธดับเครื่องยนต์ ทิ้งตัวพิงเบาะด้วยท่าทางอ่อนล้าอย่างถึงที่สุด ดวงตาคู่คมปรือลงราวกับไม่อาจประคองสติไว้ได้อีกต่อไป ความเครียดและแอลกอฮอล์ที่สะสมมาตลอดวันผสมกับความเหนื่อยล้าดึงพลังงานของเขาไปจนหมด

"เอิร์ธ... ไหวไหม ขับรถกลับบ้านเองไหวหรือเปล่า" ริชาหันไปถามด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นท่าทางของเขา

เอิร์ธค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเธอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มพร่าสั่นและแหบแห้ง "ไม่ไหวว่ะริชา... หัวง่วงจนหมุนไปหมดเลย ขอ... ขอขึ้นไปนั่งพักบนห้องเธอสักแป๊บได้ไหม ขอนอนพักสายตาหน่อย เดี๋ยวดีขึ้นแล้วจะรีบขับรถกลับ"

ริชานิ่งชะงักไปชั่วครู่ หัวใจกระตุกไหวด้วยความสับสน แต่เมื่อเห็นสีหน้าโรยแรงของชายหนุ่มที่เธอรักหมดหัวใจ หน้าที่ของ 'สายลมที่หวังดี' ก็ทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธเขาได้ลง

"อืม... ขึ้นไปพักข้างบนก่อนสิ"

ริชาประคองเอิร์ธขึ้นลิฟต์มาจนถึงห้องพักของเธอ บรรยากาศภายในห้องสว่างไสวด้วยแสงไฟนวลตา กลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของริชาอบอวลอยู่ทั่วห้อง เอิร์ธเดินทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขกทันทีที่มาถึง แต่เพียงไม่กี่นาทีต่อมา ด้วยความเพลียและเหน็ดเหนื่อย เขาก็หลับลึกไปทั้งชุดทำงาน

ริชายืนมองร่างสูงที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟา เธอยิ้มบางๆ อย่างอ่อนโยน ก่อนจะค่อยๆ ถอดรองเท้า ปลดเนคไท และคว้าผ้าห่มผืนนุ่มมาคลุมกายให้เขา มือเรียวเล็กยื่นไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมารอบหน้าผากของเขาอย่างเบามือ... ความรู้สึกมากมายที่ถูกสะกดข่มไว้ตลอดสิบปี ค่อยๆ เอ่อล้นออกมาในความเงียบยามค่ำคืน

ริชาทอดตัวลงนอนเคียงข้างเขาบนพื้นที่ข้างโซฟา แขนเรียวเล็กยื่นไปโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเอิร์ธไว้หลวมๆ ซบใบหน้าลงกับอกแกล้มกลิ่นน้ำหอมสปอร์ตที่เธอรักและคุ้นเคยมาครึ่งชีวิต

ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอของเอิร์ธ ดึงให้ริชาเคลิ้มหลับและจมดิ่งลงสู่ 'ภวังค์แห่งความฝัน' อันแสนงดงาม...

ในห้วงความฝันนั้น... ภาพของลูกปัดกลับไม่มีอยู่อีกต่อไป ตัวจริงข้างกายเอิร์ธคือเธอ — ริชา

ในฝัน... เธอเห็นตัวเองสวมชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ทอดทอยาว รอยยิ้มงดงามเต็มไปด้วยความสุขประกายระยับยามที่เดินควงแขนเอิร์ธในชุดสูทเจ้าบ่าวสุดหล่อเหลา ท่ามกลางเสียงยินดีของเพื่อนพ้อง ภาพตัดสลับไปยังบ้านหลังเล็กๆ อบอุ่นสไตล์คอทเทจที่ตั้งอยู่ท่ามกลางธรรมชาติอันสวยงาม รายล้อมไปด้วยแปลงดอกไม้สีสดใสและสายลมเย็นที่พัดโชยเบาๆ

ที่นั่น... มีเสียงหัวเราะสดใสของเด็กๆ วิ่งเล่นกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา เอิร์ธในบทบาทคุณพ่อกำลังดีดกีตาร์ร้องเพลงให้ลูกๆ และเธอฟัง รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยความรัก ความภาคภูมิใจ และคำว่า 'ครอบครัว' ที่สมบูรณ์แบบที่สุด... โดยมีเธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในชีวิตของเขา

ทว่าท่ามกลางความฝันอันแสนหวานนั้น สัมผัสอุ่นร้อนจากโลกความเป็นจริงก็แทรกซึมเข้ามา

ในความเงียบงันยามดึก เอิร์ธที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างกายพลันขยับตัว เอิร์ธพลิกตัวกลับมากอดริชาไว้แนบอก วงแขนแข็งแกร่งของเขาโอบรัดร่างบางเข้าหาตัวโดยสัญชาตญาณ ราวกับกำลังไขว่คว้าหาที่พึ่งพิงและไออุ่นในคืนที่หัวใจกำลังเหนื่อยล้า หัวใจของริชากระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อใบหน้าของเธอแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้าง ได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะอยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นหอมสปอร์ตผสมกับความอบอุ่นจากอ้อมกอดนั้นทำให้เส้นแบ่งระหว่างความฝันกับความจริงเลือนรางลงจนแทบแยกไม่ออก

ริชาไม่ได้ขยับหนี เธอยอมปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในอ้อมกอดนั้นอย่างอ่อนล้าและยอมจำนน ปล่อยให้ความจริงอันเจ็บปวดถูกพับเก็บไว้ชั่วคราว ก่อนที่สติที่เหลืออยู่จะค่อยๆ ดับวูบลง แล้วทั้งคู่ก็หลับไป ในอ้อมกอดที่อบอุ่นแต่แสนเปราะบาง... ใต้เงาของสายลมที่หวังดี ซึ่งไม่เคยคิดจะพัดหนีหายไปไหนตลอดค่ำคืนนี้