สิ้นสุดพายุอารมณ์กลางสายน้ำอันดุเดือด ทั้งคู่พาร่างที่ชุ่มโชกขึ้นมาพักหายใจบนโขดหินใหญ่ริมฝั่ง อาศัยแสงแดดบ่ายที่ลอดผ่านแมกไม้ช่วยไล่ความหนาวเหน็บและอบผิวที่เปียกชื้นให้แห้งหมาด
พิมพานั่งกอดเข่าคุดคู้เป็นก้อนกลมอยู่ภายใต้ผ้าขนหนูผืนหนาที่พันรอบกายจนมิดชิด เหลือเพียงใบหน้าหวานและดวงตาแป๋วแหววที่โผล่ออกมา เส้นผมยาวสลวยเปียกชื้นลู่แนบกรอบหน้า ดูราวกับลูกแมวตกน้ำที่น่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน
ต่างจากนิคอสที่ท่อนบนเปลือยเปล่า อวดมัดกล้ามสีแทนเข้มที่มีหยดน้ำเกาะพราวไปทั่วร่าง ท่อนล่างพันเพียงผ้าขนหนูหมิ่นเหม่แทนกางเกงสแล็กที่เปียกโชก มือหนาคว้ากางเกงราคาแพงที่เพิ่งใส่ลุยน้ำเมื่อครู่ขึ้นมา ออกแรงบิดน้ำจนหมาด เส้นเลือดที่ท่อนแขนปูดโปนตามแรงบิดดูทรงพลังจนน่าเกรงขาม
"กล้ามแน่นเปรี๊ยะเลยแฮะ..." พิมพาพึมพำกับตัวเอง ลอบมองแผ่นหลังกว้างอย่างชื่นชม "น่ากัดชะมัด"
นิคอสสะบัดกางเกงแรง ๆ แล้วเอื้อมมือไปพาดตาก
