ภารกิจ(มโน)รัก จับมาเฟียทำผัว

บทที่ 5 : หนีกระสุน

เสียงเบสหนักหน่วงกระแทกโสตประสาทจนพื้นสั่นสะเทือน แก้วแชมเปญทรงสูงบนโต๊ะสั่นระริกตามจังหวะบีตที่เร้าใจ

‘The Olympus’ ไนต์คลับที่หรูหราและเอ็กซ์คลูซีฟที่สุดในกรุงเอเธนส์ค่ำคืนนี้ อัดแน่นไปด้วยเหล่าเซเลบริตี้ ดารา และมหาเศรษฐีจากทั่วยุโรป แสงไฟเลเซอร์หลากสีสาดส่องตัดกับกลุ่มควันดรายไอซ์หนาทึบ สร้างบรรยากาศมัวเมา เย้ายวน และปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบให้ตื่นตัว

ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามเสียงเพลง... พิมพา ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางฟลอร์วีไอพี คืนนี้เธอไม่ได้มาเล่น ๆ... แต่เธอมาเพื่อ 'ล่า'!

ชุดเดรสสั้นกุดสีดำปักเลื่อมระยิบระยับเว้าหลังลึกถึงเอวคอดกิ่ว อวดผิวขาวโอโม่ที่กระทบแสงไฟแล้วแสบตายิ่งกว่าสปอตไลต์ รองเท้าส้นสูงหัวแหลมปรี๊ดความสูงห้านิ้วตอกย้ำคำประกาศเมื่อเช้าว่า... '

เจ็บแค่ไหนแม่ก็พร้อมยืนเพื่อผู้ชาย'

แต่เป้าหมายของพิมพาหาใช่การออกสเต็ปแดนซ์ยั่วแสงไฟ หรือการมานั่งสวย ๆ จิบแชมเปญ Armand de Brignac ขวดสีทองอร่ามที่วางเกลื่อนโต๊ะราวกับน้ำเปล่าแจกฟรี... ของพรรค์นั้นมันธรรมดาเกินไปสำหรับค่ำคืนนี้

สิ่งที่เธอต้องการคือ 'ของรักของหวง' ที่ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ตรงโน้นต่างหาก

สายตาเหยี่ยวสแกนเจอเป้าหมายในทันที

ที่มุมด้านในสุดของโซนวีไอพี ยืนพิงผนังกระจกในเงามืด... นิคอส คาสซานเดอร์

เขาถอดสูทออกเหลือเพียงเชิ้ตสีดำปลดกระดุมเม็ดบน แขนเสื้อพับขึ้นโชว์ท่อนแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดโปน มือข้างหนึ่งประคองแก้ววิสกี้ อีกข้างล้วงกระเป๋า สายตาดุคมกวาดมองไปรอบงานด้วยความระแวดระวัง... หรือในความคิดของพิมพาคือ 'เท่ระเบิดระเบ้อ เท่จนวัวตายควายล้ม'

และแน่นอน ของดีมักมีแมลงวันตอม

นางแบบสาวผมบลอนด์ขายาวสองคนกำลังถือแก้วไวน์ เดินนวยนาดส่งสายตาหวานเชื่อมเข้าไปหาเขา ทำท่าจะชนแก้ว

"เฮอะ! ฝันไปเถอะย่ะชะนี!"

พิมพาสบถในใจ วางแก้วแชมเปญกระแทกโต๊ะดัง ปึ้ก! รีบสับขาฝ่าวงล้อมเข้าไปประชิดตัวนิคอสทันที ตัดหน้าแม่สาวผมบลอนด์แบบเส้นยาแดงผ่าแปด

"Excuse me!" พิมพาพูดเสียงดังฟังชัด ดันตัวแทรกกลางระหว่างนิคอสกับสาวพวกนั้น แล้วหันไปส่งยิ้มหวานเคลือบยาพิษ "This zone is restricted area. Staff only. (โซนนี้เขตหวงห้ามจ้ะ เฉพาะเจ้าหน้าที่)"

แม่สาวฝรั่งมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะเดินหนีไปเพราะรัศมีความเหวี่ยงระดับตัวแม่ของพิมพา นิคอสเหลือบตามองยัยตัวแสบที่โผล่มาขัดจังหวะการทำงานอีกแล้ว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายกลบกลิ่นเหล้าในมือเขา

"คุณพิมพา..." นิคอสถอนหายใจ "ผมปฏิบัติหน้าที่อยู่ครับ อย่ากวน"

"กวนที่ไหนยะ! ฉันกำลังช่วยนายทำงานต่างหาก!"

พิมพาเถียงข้าง ๆ คู ๆ ก่อนจะถือวิสาสะคว้าท่อนแขนแกร่งของเขามากอดหมับ เอาหน้าอกหน้าใจเบียดชิดแบบเนียน ๆ แสดงความเป็นเจ้าของเต็มที่

"ปล่อยครับ... คนมอง" นิคอสพยายามแกะมือตุ๊กแกของเธอออก แต่แม่คุณเกาะแน่นยิ่งกว่าปลิง

"มองก็ให้มองสิ!" พิมพาเชิดหน้า ใส่จริตคุณนายมาเฟียเต็มสูบ "นายเป็นคนของป้าอกาธา ก็เท่ากับเป็นคนของฉัน ฉันมีหน้าที่ต้องดูแลสวัสดิภาพของลูกน้อง ไม่ให้พวกชะนีนางอื่นมาแทะโลม เข้าใจไหม?"

นิคอสเลิกคิ้ว ตรรกะวิบัติสิ้นดี... ปกติบอดี้การ์ดต้องคุ้มกันเจ้านาย แต่นี่เจ้านายกำมะลอดันมาคุ้มกันบอดี้การ์ด?

"คุณพิมพา..." นิคอสกดเสียงต่ำ เริ่มหมดความอดทน "กลับไปนั่งที่โต๊ะเถอะครับ ตรงนี้มันเกะกะการทำงาน ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉิน ผมดูแลคุณไม่ไหว"

"ไม่!" พิมพายืนกราน เกาะแขนเขาแน่นกว่าเดิม "ไล่ฉันเหรอ? กล้าดียังไงฮะ? ฉันจะยืนตรงนี้ จะคุมนายตรงนี้ ห้ามมองสาวอื่น ห้ามยิ้มให้ใคร ห้าม..."

ยังไม่ทันที่พิมพาจะร่ายกฎเหล็กข้อที่สามจบ

พรึ่บ!

ไฟทั้งคลับดับวูบลงพร้อมกัน

เสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มเงียบกริบในเสี้ยววินาที ความมืดมิดเข้าปกคลุมจนมองไม่เห็นแม้แต่ฝ่ามือตัวเอง เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจเริ่มดังขึ้นประปราย

"ว้าว..." พิมพาอุทาน ตาเป็นประกาย "เซอร์ไพรส์วันเกิดใครเหรอ? หรือมีโชว์ระบำเปลื้องผ้า? ลงทุนปิดไฟเลยเหรอเนี่ย!"

นิคอสไม่ตอบ ร่างกายเกร็งเขม็ง สัญชาตญาณดิบในตัวตื่นเพลิง ไม่ใช่เซอร์ไพรส์... กลิ่นอายอันตรายมันลอยมาแตะจมูก

"ก้มลง!"

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนกลมืออูซี่ดังสนั่นหวั่นไหว ฉีกกระชากความสนุกจนขาดสะบั้น ประกายไฟแลบแปลบปลาบจากปากกระบอกปืนที่สาดกระสุนเข้ามาจากทางเข้าหลัก กระจกโซนวีไอพีแตกกระจายเสียงดัง เพล้ง! เศษแก้วปลิวว่อนไปทั่วอากาศราวกับห่าฝน

"กรี๊ดดดดดดด!"

เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังระงม ผู้คนวิ่งหนีตายกันอลหม่าน เหยียบกันล้มระเนระนาด ขวดเหล้าแก้วไวน์แตกกระจายเกลื่อนพื้น

นิคอสไวยิ่งกว่าความคิด แขนแกร่งตวัดรวบเอวบางของพิมพา กระชากเธอลงจากส้นสูงห้านิ้ว แล้วเหวี่ยงร่างเล็กลงไปกองกับพื้นอย่างไม่ปรานีปราศรัย

ตุ้บ!

"โอ๊ย! เจ็บนะ! ผลักทำไมเนี่ย!" พิมพาโวยวาย ลืมดูสถานการณ์ นิคอสไม่สนเสียงบ่น เขาทิ้งตัวลงทาบทับร่างเธอไว้ ใช้แผ่นหลังกว้างของตัวเองเป็นโล่กำบัง

เฟี้ยว! ปุ! ปุ!

กระสุนเจาะผนังกำมะหยี่ด้านหลังจุดที่พวกเขาเคยยืนเมื่อวินาทีก่อนจนนุ่นกระจาย ถ้าช้ากว่านี้แค่วินาทีเดียว พิมพาคงได้ไปเดินแบบในยมโลก

"คลาน! ไปหลังบาร์! เดี๋ยวนี้!" นิคอสตวาดสั่งเสียงดังแข่งกับเสียงปืน มือหนากดหัวเธอให้ต่ำลง ลากแขนเธอให้คลานไปตามพื้น

"เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อน!" พิมพาขืนตัวไว้ มือควานสะเปะสะปะไปที่พื้น

"กระเป๋าฉัน! กระเป๋าชาแนลฉันตกอยู่ตรงนั้น! ใบละสองแสนนะยะ!"

นิคอสแทบจะพ่นไฟ "ช่างหัวกระเป๋าสิวะ! จะเอาชีวิตหรือเอากระเป๋า!"

"เอากระเป๋า!" พิมพาตอบสวนทันควัน "ในนั้นมีลิปสติกแท่งโปรดนะ!"

"โธ่เว้ย!" นิคอสสบถลั่น เอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าใบจิ๋วของเธอมาได้ แล้วยัดใส่มือเธอ ก่อนจะออกแรงลากร่างแม่คุณหนูจอมเรื่องมากให้คลานต่ำไปตามพื้นสกปรกที่เต็มไปด้วยเศษแก้วและเหล้าหกเรี่ยราด

"ชุดฉัน! ชุดฉันเปื้อนหมดแล้ว!" พิมพายังคงบ่นกระปอดกระแปดขณะถูกลากไปกับพื้น "นายต้องจ่ายค่าซักแห้งให้ฉันนะ!"

"หุบปาก! ถ้ายังไม่อยากกินลูกปืนแทนข้าว!"

นิคอสผลักร่างบางเข้าไปซ่อนหลังเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนหนาทึบ ซึ่งเป็นที่กำบังที่แข็งแรงที่สุดในตอนนี้

แก๊งมาเฟียรัสเซีย... คู่อริที่เขาเพิ่งสั่งเก็บลูกน้องมันไปเมื่อคืน คงตามมาล้างแค้น กะจะถล่มให้ราบคาบ

"บ้าชิบ! สายข่าวพลาดได้ไงวะ" นิคอสสบถอย่างหัวเสีย ล้วงมือเข้าไปในเสื้อสูท กระชากปืนพก Sig Sauer P226 สีดำด้านออกมา ปลดเซฟตี้ดัง กริ๊ก! เช็กแม็กกาซีนรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เตรียมพร้อมปะทะ

เขากดวิทยุสื่อสารที่ซ่อนอยู่ในหู "ทีมอัลฟ่า! เคลียร์พื้นที่! คุ้มกันมาดามออกไปทางประตูหลัง! อย่าให้ใครเข้าถึงตัวป้าฉัน!"

สั่งงานเสร็จ เขาก็หันกลับมามองยัยตัวภาระที่นั่งคู้ตัวอยู่ข้าง ๆ กะว่าจะต้องปลอบขวัญเพราะยัยนี่คงสติแตก ร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่ ๆ

แต่ภาพที่เห็น... ทำเอานิคอสถึงกับชะงักจนเกือบทำปืนหล่น

หลังเคาน์เตอร์บาร์แคบ ๆ ที่มีเพียงแสงสลัวจากไฟฉุกเฉินวูบวาบ พิมพานั่งพับเพียบในสภาพมอมแมม มือข้างหนึ่งกอดกระเป๋าชาแนลแนบอก อีกมือ... กำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่องหน้าตัวเอง!

"ฮือ... หน้ามันย่องเลยอะ รองพื้นหลุดหมดแล้ว" เธอบ่นพึมพำ พลางใช้นิ้วเกลี่ยคราบมาสคาร่า

แต่ในแววตานั้น... ไม่มีคำว่ากลัวอยู่เลยแม้แต่น้อย มันมีแต่ความตื่นเต้นระยิบระยับเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่!

"นาย..." พิมพาเรียกเสียงสั่น... ไม่ใช่สั่นเพราะกลัว แต่สั่นเพราะความไฮป์สุดขีด เธอมองปืนกระบอกโตในมือนิคอส ตาเป็นมันวาว

"นั่นปืนจริงเหรอ?"

นิคอสขมวดคิ้ว งงเป็นไก่ตาแตก "ฮะ?"

"ถามว่าของจริงเหรอ!" พิมพาขยับตัวเข้ามาใกล้ เบียดกระแซะไหล่เขา ไม่สนเสียงระเบิดตูมตามข้างนอก มือเรียวสวยเอื้อมมาแตะลำกล้องปืนที่เย็นเฉียบในมือเขา

"เฮ้ย! อย่าจับ!" นิคอสดุ เบี่ยงปืนหนี "มันอันตราย! เดี๋ยวก็ลั่นใส่หัวหรอก!"

"ว้าว..." พิมพาร้องครางฮือฮา ไม่สะทกสะท้าน "หนักจัง! เหล็กแท้แน่ ๆ ไม่ใช่พลาสติกสำเพ็ง โอ๊ยยย เท่ระเบิด! นี่พร็อพประกอบฉากหรือของส่วนตัว?"

เธอมองหน้านิคอสที่ตอนนี้มีรอยเขม่าดินปืนเปื้อนแก้ม เหงื่อซึมตามขมับ ผมยุ่งนิด ๆ ยิ่งดูดิบเถื่อนเร้าใจกว่าตอนใส่สูทเก๊กหล่อเป็นร้อยเท่า

"นี่นายพกของแบบนี้ติดตัวตลอดเลยเหรอ? สุดยอด! เป็นการ์ดที่โปรเฟสชั่นแนลมาก! นายเหมือนพระเอกหนังเรื่อง John Wick เลยอะ!"

นิคอสมองหน้าผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า... ยัยนี่สติดีหรือเปล่าวะ? หรือโดนแชมเปญเข้าไปจนสมองกลับ? ข้างนอกยิงกันหูดับตับไหม้ กระสุนเจาะกำแพงดังปังๆ คนตายเกลื่อน แต่ยัยคุณหนูนี่มานั่งวิจารณ์ปืนเขาว่าเท่? แถมยังเอานิ้วมาจิ้ม ๆ กล้ามแขนเขาเล่นอีก?

"คุณพิมพา..." นิคอสเรียกชื่อเธอเหมือนคนหมดแรง "นี่มันกระสุนจริง คนตายจริง เลือดจริงนะครับ ไม่ใช่ฉากหนัง ไม่ใช่พร็อพ!"

"รู้แล้วน่า! ก็เห็นอยู่ว่ายิงกันโป้งป้าง!" พิมพาตอบหน้าตาเฉย ยักไหล่กวน ๆ "แต่นายเก่งจะตาย สั่งลูกน้องซ้ายหันขวาหันได้ขนาดนั้น นายไม่ยอมให้ฉันตายหรอก ใช่ไหมล่ะ?"

เธอยิ้มกว้าง ยิ้มที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นอย่างไม่มีเหตุผล จนนิคอสไปต่อไม่ถูก

"แหม... มีบอดี้การ์ดหล่อล่ำอยู่ข้าง ๆ ทั้งคน จะกลัวอะไร" เธอพูดพลางทำตาหวานเยิ้ม "ถ้านายปกป้องฉันรอดไปได้นะ... ฉันจะให้รางวัลอย่างงามเลย"

เพล้ง!

ขวดเหล้าบนชั้นวางเหนือหัวแตกกระจาย เศษแก้วร่วงกราวลงมาใส่หัวพวกเขา นิคอสรีบเอาตัวเข้าบัง กดหัวพิมพาซุกอกแกร่งโดยสัญชาตญาณ เขาหันกระบอกปืนข้ามไหล่ตัวเอง ยิงสวนออกไปแบบไม่ต้องเล็ง ปัง! ปัง! เสียงร้องโหยหวนของฝั่งตรงข้ามดังแว่วมาให้ได้ยิน

"อยู่เงียบ ๆ! แล้วก้มหัวลงต่ำ ๆ!"

"ค่าาา คุณบอดี้การ์ดสุดหล่อ รับทราบค่า!"

พิมพาตอบรับเสียงอู้อี้อยู่ในอกเขา แอบสูดกลิ่นกายผสมกลิ่นดินปืนและกลิ่นเหงื่อลูกผู้ชายเข้าปอดลึก ๆ อย่างฟินจัด

‘คุ้ม! คุ้มมาก! จ่ายค่ากาแฟ 50 ยูโร ได้กอดผู้ชายแถมได้ดูฉากบู๊สด ๆ ยิ่งกว่า 4DX... อีพิมฟินตายไปเลยจ้า’

ในขณะที่นิคอสกำลังเครียดเส้นเลือดสมองปูด คิดหาหนทางให้ยัยตัวแสบปลอดภัย แต่พิมพาที่กำลังนอนซบซิกแพ็ก จินตนาการไปไกลถึงงานแต่งงานธีมบอดี้การ์ดเรียบร้อยแล้ว!