บทที่ 15 : ได้กลับบ้านแล้ว

2455 Words

"ว้ายยย! ผม! ผมฉัน! ลมแรงขนาดนี้เดี๋ยวก็ได้หัวล้านกันพอดี! รู้ไหมว่าค่าทำสปาผมมันแพงแค่ไหนยะ!" เสียงหวีดร้องของพิมพาดังแทรกเสียงคำรามกึกก้องของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ กระแสลมรุนแรงจากการลงจอดพัดกระหน่ำจนชุดเดรสขาดวิ่นที่สวมอยู่ปลิวสะบัด ร่างบางต้องรีบตะปบผ้าขนหนูที่พันทับชุดเดรสไว้แน่นด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็พยายามตะกายจับกลุ่มผมที่กำลังพันกันยุ่งเหยิงประหนึ่งรังนกกระจอก นิคอส... ผู้อยู่ในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์มัดกล้ามเนื้อคร้ามแดดและรอยสักปีกนกอินทรีอันดุดัน สวมเพียงกางเกงสแล็กยับยู่ยี่ ส่ายหน้าด้วยความขำระคนเอ็นดูกับความห่วงสวยไม่ดูเวล่ำเวลาของแม่คุณ ก่อนจะตัดสินใจรวบเอวบางพาเดินฝ่ากระแสลมกรรโชกเข้าไปใกล้ตัวเครื่องสีดำทมึนที่ดูทรงพลังและหรูหรา ชายชุดดำสองนายที่กระโดดลงมาจากเครื่องยืนก้มหน้าประสานมือรอท่าอยู่อย่างนอบน้อม ทว่าทันทีที่เงยหน้าขึ้นเห็นสภาพเจ้านายของตนนั้น... เปลือยอก มี

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD