บรรยากาศแสนหวานปนซึ้งริมน้ำตกถูกทำลายลงอย่างรวดเร็ว เมื่อจู่ ๆ ท้องฟ้าที่เคยสดใสก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาทะมึน เมฆฝนก้อนมหึมาเคลื่อนตัวเข้ามาปกคลุมเกาะอย่างรวดเร็วราวกับมีใครปิดสวิตช์ไฟ
ลมพายุเริ่มพัดกรรโชกแรงจนยอดไม้ไหวเอนเสียงดัง หวีดหวิว นกป่าบินแตกตื่นกลับรัง
"พายุเข้า!" นิคอสตะโกนแข่งกับเสียงลม เขาผละออกจากร่างนุ่มนิ่มอย่างแสนเสียดาย รีบคว้ากางเกงที่ตากไว้ (ซึ่งยังไม่ทันแห้งดี) มาสวมลวก ๆ "รีบไปเร็วพิมพา! ขืนอยู่ตรงนี้อันตราย น้ำป่าอาจจะหลากลงมาได้!"
"ฮะ? อะไรนะ! เดี๋ยวสิ! ฉันยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยนะ!" พิมพาหน้าตื่น คว้าผ้าขนหนูมาพันตัวมือไม้สั่น "แล้วนั่นเสียงอะไรอะ! เสียงลมหรือเสียงเปรตวี้ดว้าย!"
"เปรตบ้านคุณสิ! เสียงลม! ลุก! วิ่ง!"
เปรี้ยง!
เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับเม็ดฝนขนาดใหญ่ที่เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว
นิคอสตัดสินใจรวบร่างบางที่วิ่งสะดุดรากไม้ไปสามรอบขึ้นอุ
