บทที่ 6 : หนีตาย

1634 Words

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงกัมปนาทแตกพร่ายังคงไล่หลังมาติด ๆ เศษปูนจากกำแพงร่วงกราวลงมาเฉียดศีรษะไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด "วิ่ง! เร็วเข้า!" นิคอสตวาดลั่น มือแกร่งข้างหนึ่งสาดกระสุนสวนกลับไปเพื่อกดดันกลุ่มชายชุดดำที่กัดไม่ปล่อยราวกับฝูงหมาบ้า ขณะที่มืออีกข้างกระชากข้อมือเล็กของ พิมพา ให้ถลันตามไปแบบไม่คิดชีวิต "โอ๊ย! เจ็บ! รองเท้าฉันไม่ได้ออกแบบมาวิ่งมาราธอนนะยะ!" พิมพากรีดร้องเสียงหลง ขาเรียวพันกันจนแทบหัวทิ่ม ส้นสูงห้านิ้วเจ้ากรรมที่เป็นความภูมิใจเมื่อเช้า บัดนี้กลายสภาพเป็นเครื่องทรมานสังขารชั้นดี "งั้นก็ถอดทิ้งซะ!" สิ้นคำสั่ง นิคอสหยุดกึก โน้มตัวลงกระชากรองเท้าส้นเข็มราคาแพงระยับออกจากเท้าเธอ แล้วเหวี่ยงมันทิ้งลงทะเลไปอย่างไม่ไยดี จ๋อม! "กรี๊ดดด! รองเท้าของฉัน!" พิมพาตาถลน มองลูกรักจมหายไปในความมืดของเกลียวคลื่น "ไอ้บ้า! นายโยนมันทิ้งหน้าตาเฉยเลยเหรอ!" "จะห่วงรองเท้าหรือห่วงชีวิตตัวเอง!" นิคอสสวนกลับเสียงเข้ม นัยน์ตาดุดันวาวโรจน์เสียจนหญิงสาวต้องหุบปากฉับ เขาฉุดร่างเธอให้วิ่งต่อเท้าเปล่าไปบนพื้นไม้ของท่าเรือยอชต์ส่วนตัว แรงลมทะเลกลางคืนพัดกรรโชกจนผมเผ้าของพิมพากระเซิงพันกันเป็นรังนก หมดสภาพนางแบบฟินาเล่โดยสิ้นเชิง เบื้องหน้า... สปีดโบ๊ตสีดำทึบจอดเทียบท่า เครื่องยนต์คำรามกระหึ่มพร้อมใช้งาน "โดดลงไป!" "ฮะ? สูงขนาดนี้เนี่ยนะ!" พิมพาชะโงกหน้ามองช่องว่างระหว่างท่าเรือกับตัวเรือที่โคลงเคลงเพราะแรงคลื่น "ไม่เอา! ฉันว่ายน้ำไม่แข็งนะ!" เฟี้ยว! กระสุนนัดหนึ่งเจาะเข้าที่เสาไม้ข้างตัว เศษไม้บาดแก้มพิมพาจนได้เลือดซิบ "กรี๊ดดด!" ไม่ต้องรอคำเชิญรอบสอง นิคอสคว้าเอวบางแล้วเหวี่ยงร่างเธอลงไปในเรือราวกับโยนกระสอบทราย ตุ้บ! "โอ๊ย! จุกนะเว้ย!" หญิงสาวกลิ้งหลุน ๆ ไปกองกับพื้นเรือ ก้นกระแทกเบาะหนังจนระบม นิคอสกระโดดตามลงมาอย่างคล่องแคล่ว มือปลดเชือกคล้องท่าเรือออกอย่างรวดเร็วก่อนจะพุ่งไปประจำที่พวงมาลัย "เกาะแน่น ๆ!" เขาตะโกนแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ มือหนากระแทกคันเร่งจนมิด บรื้นนนนน! หัวเรือเชิดขึ้นสูงกระแทกคลื่น ก่อนจะพุ่งทะยานออกสู่ท้องทะเลอันมืดมิด ทิ้งฝั่งและห่ากระสุนไว้เบื้องหลัง สปีดโบ๊ตโผนทะยานเหนือผิวน้ำด้วยความเร็วสูงจนน่าหวาดเสียว ลมทะเลเหนียวหนืดตีแสกหน้าพิมพาจนแทบลืมตาไม่ขึ้น น้ำเค็มสาดกระเซ็นเข้ามาเปียกชุ่มไปทั้งตัว สภาพพิมพาตอนนี้ดูไม่จืด เดรสเลื่อมสุดหรูเปียกแนบเนื้อ ผมเผ้ายุ่งเหยิง มาสคาร่าไหลเยิ้มจนเลอะเปรอะเปื้อนใบหน้า หญิงสาวรีบยกหลังมือขึ้นปาดมันออกอย่างลวก ๆ แต่ที่แย่กว่าสภาพภายนอก... คือสภาพภายใน "อุ๊บ..." พิมพายกมือปิดปาก สัมผัสได้ถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวในกระเพาะ เมื่อหัวค่ำเพิ่งซัดแชมเปญไปหลายแก้ว แถมเมื่อเช้ายังอัดกาแฟเข้มข้นเข้าไปอีก พอมาเจอแรงกระแทกของสปีดโบ๊ตที่กระโดดข้ามคลื่น ตึง! ตึง! ตึง! ราวกับขี่วัวกระทิงพยศ ส่วนผสมนรกในท้องก็เริ่มประท้วงทันที นิคอสยืนคุมพวงมาลัยด้วยท่าทางสงบนิ่ง มือข้างหนึ่งถือปืนวางไว้ข้างตัว สายตาคมกริบจ้องมองเส้นทางข้างหน้าผ่านความมืด ก่อนจะหันมามองพิมพาแวบหนึ่ง "เป็นไงบ้าง? บาดเจ็บตรงไหนไหม?" น้ำเสียงเขาดูอ่อนลงเล็กน้อย... น้อยเสียจนแทบจับสังเกตไม่ได้ พิมพาเงยหน้าขึ้นมองเขา ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวและหมุนติ้ว ในสายตาเธอ... ภาพนิคอสที่ยืนขับเรือท่ามกลางแสงจันทร์ ช่างดูเหมือนพระเอกหนังสายลับ 007 เสื้อเชิ้ตเปียกน้ำแนบเนื้อเผยให้เห็นลอนกล้ามหน้าท้องรำไร ผมเปียกลู่ปรกหน้าผาก เซ็กซี่ขยี้ใจสุด ๆ ‘หล่อ... หล่อชะมัด...’ เธอยังมีแก่ใจจะมโน ทั้งที่หน้าเริ่มซีดเป็นไก่ต้ม "ฉ...ฉันโอเค..." พิมพาตอบเสียงอู้อี้ พยายามกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ "แค่มึนหัวนิดหน่อย... นายขับเบา ๆ กว่านี้ไม่ได้เหรอ?" "ไม่ได้ พวกมันอาจจะเอาเรือตามมา เราต้องทิ้งระยะให้ห่างที่สุด" นิคอสตอบเสียงเรียบ หักพวงมาลัยหลบคลื่นลูกใหญ่ ครืน! ตึง! เรือกระแทกผิวน้ำอย่างแรงจนพิมพาตัวลอย "อึก!" ของเหลวรสเปรี้ยวปร่าตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอย พิมพาตาเหลือก รีบเอามืออุดปากแน่นกว่าเดิม “อย่าเพิ่งนะอีพิม... อย่าเพิ่งออกตอนนี้ เสียลุคหมด” เธอพยายามสั่งจิตตัวเอง สูดหายใจลึก ๆ แต่อนิจจา... กลิ่นน้ำมันเรือผสมกลิ่นคาวปลาช่างไม่เป็นใจ นิคอสเห็นท่าทางแปลก ๆ ของหญิงสาวจึงขมวดคิ้ว ปล่อยมือข้างหนึ่งจากพวงมาลัย เอื้อมมาแตะไหล่เธอ "คุณ... หน้าซีดมาก ไหวหรือเปล่า?" เขาขยับตัวเข้ามาใกล้เพื่อจะดูอาการให้ชัด ๆ หารู้ไม่ว่า... นั่นคือความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของนิคอส คาสซานเดอร์ จังหวะที่เขาโน้มตัวลงมา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นเหงื่อบุรุษเพศปะทะเข้าจมูกพิมพา ปกติมันคงหอมชื่นใจ... แต่ ณ วินาทีนี้ที่กระเพาะกำลังปั่นป่วน มันคือตัวเร่งปฏิกิริยาชั้นดี ตึง! เรือกระแทกคลื่นลูกใหญ่อีกครั้งจนไส้พุงบิดเกลียว ความอดทนเฮือกสุดท้ายของพิมพาขาดผึงลงในวินาทีนั้น หญิงสาวถลันพรวดเข้าไปหาเขา ร่างกายมันสั่งการอัตโนมัติ... ไม่ใช่เพราะพิศวาสอยากจะซบ แต่มันอั้นไม่ไหวแล้วโว้ย! "อ้วกกกกกกกกกก!" ของเหลวสีอำพัน พุ่งทะลักออกจากปากสวย ๆ ราวกับท่อประปาแตก เป้าหมายคือ... เสื้อเชิ้ตสีดำเนื้อดีที่ตัดเย็บมาอย่างประณีตของนิคอส เต็ม ๆ! เน้น ๆ! "เฮ้ยยยยยยย!" นิคอสร้องลั่น ผงะถอยหลังจนเกือบปล่อยมือจากพวงมาลัยเรือ เศษซากอารยธรรมอาหารเย็นกระจายเต็มแผงอกล่ำสัน ไหลย้อยลงมาตามหน้าท้อง ผ่านเข็มขัดแบรนด์เนม ลงไปกองที่เป้ากางเกง กลิ่นเปรี้ยวคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วเรือ กลบกลิ่นน้ำทะเลจนหมดสิ้น นิคอสยืนตัวแข็งทื่อ มองดูสภาพตัวเองด้วยสายตาที่ว่างเปล่า... ว่างเปล่าแบบคนที่วิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว "..." "..." พิมพาเงยหน้าขึ้นมาหลังจากระบายออกจนหมดไส้หมดพุง คราบน้ำลายยืดเปื้อนมุมปาก ตาฉ่ำน้ำ "ขอ... ขอโทษ..." เธอเสียงสั่น "มัน... มันอั้นไม่ไหวจริง ๆ..." นิคอสสูดหายใจเข้าลึก... แล้วก็ต้องรีบกลั้นหายใจเพราะกลิ่นสุดจะทน เส้นเลือดที่ขมับเขาเต้นตุบ ๆ จนแทบระเบิด มือที่กำพวงมาลัยสั่นระริกจนข้อขาว ความอดทนพังทลายลงในวินาทีนั้น "คุณ..." เขากัดฟันพูดเสียงลอดไรฟัน ตากระตุกยิก ๆ "คุณทำบ้าอะไรลงไป!!"เสียงตวาดลั่นทะเล ทำเอาพิมพาสะดุ้งโหยง "ก็บอกแล้วว่ามึนหัว! นายขับเรือประสาอะไรยะ เหวี่ยงไปเหวี่ยงมา!" พิมพาเถียงสู้ตายทั้งที่น้ำเสียงยังสั่นเครือเพื่อกลบเกลื่อนความผิด "อีกอย่าง... เสื้อนายมันซักได้น่า อย่ามาขี้งกแถวนี้!" "ซักได้?" นิคอสทวนคำเสียงสูงปรี๊ด ชี้มาที่อกตัวเองที่เปื้อนคราบอ้วก "ซักบ้าอะไร! สภาพเละเทะขนาดนี้โยนทิ้งอย่างเดียวโว้ย!" เขาอยากจะจับยัยตัวแสบนี่โยนลงทะเลให้ฉลามกินซะเดี๋ยวนี้ ติดตรงที่ว่า... เขาขยะแขยงเกินกว่าจะแตะตัวเธอตอนนี้ "Malaka! (ไอ้เวรเอ๊ย!) ซวยซ้ำซวยซ้อน!" นิคอสสบถเป็นภาษากรีซรัว ๆ เขาปล่อยมือจากพวงมาลัยชั่วขณะ มือหนากระชากกระดุมเสื้อเชิ้ตขาดกระจุย ก่อนจะถอดเสื้อตัวหรูที่ตอนนี้กลายเป็นผ้าขี้ริ้วโยนทิ้งทะเลไปอย่างหัวเสีย ตูม! เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เคยสง่างาม ลอยละล่องไปตามเกลียวคลื่น เป็นอาหารปลาไปเรียบร้อย ตอนนี้ท่อนบนของมาเฟียหนุ่มเปลือยเปล่า เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแน่นตึงที่เรียงตัวสวยงามราวกับรูปปั้น รอยสักรูปปีกนกอินทรีสีดำสนิทพาดผ่านแผ่นอกข้างซ้ายดูดุดันและทรงพลัง ตัดกับผิวสีแทนที่เปียกชุ่มไปด้วยละอองน้ำ พิมพาที่กำลังพะอืดพะอมถึงกับตาโต ลืมความเหม็นไปชั่วขณะ ‘โอ้มายก๊อด... ซิกแพ็กแน่นมาก... รอยสักเท่มาก... อาหารตาชั้นเลิศ!’ "นั่น! โยนทิ้งอีกแล้ว!" พิมพาแกล้งบ่นอุบอิบกลบเกลื่อนสายตาหื่น ๆ ของตัวเอง "คนรวยนี่นิสัยเสียจริง ๆ เอะอะทิ้ง เอะอะทิ้ง" นิคอสหันขวับมามองตาขวาง คว้าขวดน้ำดื่มที่วางอยู่ข้าง ๆ โยนใส่ตักเธออย่างแรง ตุ้บ! "เอานี่ไปล้างปาก! แล้วหุบปากซะ!" เขาชี้หน้าคาดโทษด้วยนิ้วที่สั่นระริก "นั่งนิ่ง ๆ แล้วหันหน้าออกไปทางทะเล! ถ้าอ้วกออกมาอีกแม้แต่หยดเดียว ผมสาบานเลยว่าผมจะถีบคุณลงไปว่ายน้ำเล่นกับแมงกะพรุน!" พิมพารีบคว้าขวดน้ำมาเปิดดื่มกลั้วคอ แล้วนั่งตัวลีบติดกาบเรือ หันหน้าออกไปรับลมทะเลทันที ไม่ใช่เพราะกลัวคำขู่... แต่เพราะกล้ามแน่น ๆ ตรงหน้ามันทำเอาใจสั่นจนเวียนหัวกว่าเดิม นิคอสยืนเปลือยท่อนบนรับลมหนาว ท่อนล่างเปื้อนคราบอ้วก มือถือพวงมาลัยเรือแน่นจนข้อขาว ในหัวคิดถึงแต่วิธีการทรมานยัยเชลยตัวป่วนคนนี้ให้สาสม ‘ฝากไว้ก่อนเถอะพิมพา... ถึงฝั่งเมื่อไหร่ เธอโดนดีแน่!’

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more