ภารกิจ(มโน)รัก จับมาเฟียทำผัว

บทที่ 9 : โจรป่าVSคุณหนู 18+

ดวงตะวันคล้อยต่ำลาลับขอบฟ้า สาดแสงสีส้มทองฉาบทาทั่วผืนน้ำและหาดทรายขาว เป็นสัญญาณเตือนว่ารัตติกาลกำลังจะมาเยือน พร้อมกับเรี่ยวแรงของคนสองคนที่เพิ่งโซซัดโซเซกลับออกมาจากแนวป่าทึบในสภาพที่ดูไม่จืด

พิมพา อยู่ในสภาพมอมแมมยิ่งกว่าลูกหมาตกน้ำโคลน ผมเผ้าที่เคยเซตทรงสวยฟูฟ่องพันกันยุ่งเหยิง รอยขีดข่วนจากกิ่งไม้เกี่ยวเป็นทางยาวบนท่อนขาเรียวที่ปราศจากรองเท้า เธอลากสังขารอันอ่อนระโหยโรยแรงกลับมาทิ้งตัวลงบนพื้นทรายอย่างหมดสภาพ การเดินสำรวจเกาะด้วยเท้าเปล่าตลอดบ่ายล้มเหลวไม่เป็นท่า พวกเขาไม่เจอหมู่บ้าน ไม่เจอผู้คน เจอแต่ดงหนามและฝูงยุงป่าที่จ้องจะสูบเลือด

"โอ๊ย... ไม่ไหวแล้ว..." เสียงหวานบ่นแหบพร่า นอนแผ่หราหอบหายใจรวยริน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนัก

"น้ำก็ไม่มีกิน เท้าก็เจ็บ หิวน้ำจะตายอยู่แล้ว... นิคอส... ฉันจะตายไหมเนี่ย"

นิคอส ที่เดินตามหลังมาเงียบ ๆ แม้จะมีเหงื่อกาฬไหลโซมกายและรอยแดงตามแผงอกเปลือยเปล่าบ้าง แต่เขาก็ยังดูแข็งแรงและทรหดกว่าเธอหลายเท่า เขาหยุดยืนค้ำเอวมองหญิงสาวที่นอนหมดสภาพแทบเท้าด้วยสายตาที่อ่อนแสงลงเล็กน้อย... แววตาที่เจือความสงสารและเอ็นดูโดยไม่รู้ตัว

"นอนพักตรงนี้ เดี๋ยวผมมา"

"จะไปไหนอีก..." พิมพาถามเสียงอ่อย ตาลอยคว้าง "อย่าทิ้งฉันนะ..."

"ไม่ได้ทิ้ง จะไปที่เรือ... เผื่อจะเจออะไรหลงเหลืออยู่บ้าง"

เขาบอกสั้น ๆ ก่อนจะรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเดินลุยน้ำกลับไปที่สปีดโบ๊ตที่ยังคงเกยตื้นสงบนิ่งอยู่

ไม่นานนัก เขากระโดดลงจากเรือพร้อมกับกระเป๋ากันน้ำใบใหญ่ในมือ เดินลุยน้ำกลับมาวางมันลงตรงหน้าพิมพาที่นอนตาละห้อยรอความหวังอยู่

"ลุกขึ้นมาดูนี่"

พิมพาค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก หน้าตามุ่ยเหมือนเด็กโดนขัดใจ "อะไรอะ? เจอสมบัติโจรสลัดเหรอ?"

นิคอสรูดซิปกระเป๋าออก เผยให้เห็นขุมทรัพย์ข้างในที่ล้ำค่ายิ่งกว่าทองคำในเวลานี้

"กรี๊ดดด! สวรรค์ทรงโปรด!" พิมพาร้องลั่นเมื่อเห็นขวดน้ำแร่แช่เย็นเจี๊ยบจำนวนหลายขวดที่ซุกซ่อนอยู่ก้นถังเก็บความเย็นบนเรือ เธอคว้าขวดน้ำมาเปิดกระดกเข้าปากอย่างตะกละตะกลาม ความสดชื่นเย็นฉ่ำไหลผ่านลำคอที่แห้งผากลงไปชุบชีวิตให้ฟื้นคืนชีพอีกครั้งราวกับปาฏิหาริย์

"ค่อยยังชั่ว..." เธอถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เช็ดปากด้วยหลังมืออย่างไม่ห่วงสวย "นึกว่าจะต้องตายเป็นผีเฝ้าเกาะซะแล้ว"

"เอานี่ไป" นิคอสโยนผ้าขนหนูผืนหนานุ่มสีขาวสะอาดที่มีตราสัญลักษณ์เรือยอชต์หรูมาให้ "เช็ดหน้าเช็ดตัวซะ สภาพคุณตอนนี้ดูไม่ได้เลย"

พิมพารับผ้ามาเช็ดหน้าเช็ดตัวไล่คราบดินและเหงื่อไคลจากการเดินป่าอย่างว่าง่าย กลิ่นหอมสะอาดของผ้าช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเยอะ

"ขอบใจนะ... นายไปหามาได้ไงเนี่ย ทำไมตอนแรกไม่เอาออกมาแต่แรกยะ ให้ฉันเดินป่าจนขาลากทำไม" เธอบ่นอุบอิบแต่ก็ส่งยิ้มหวานให้เขา

"ก็ตอนแรกหาไม่เจอ มันซุกอยู่ใต้เบาะ" นิคอสแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ล้วงมือลงไปหยิบของชิ้นสุดท้ายออกมาจากกระเป๋า

มันคือไวน์แดงปีลึกยี่ห้อดัง Château Margaux พร้อมแก้วคริสตัลเจียระไนสองใบ

"โห..." พิมพาตาค้าง อ้าปากหวอ "มีไวน์ด้วย? เหลือเชื่อ!"

"เสบียงฉุกเฉินสำหรับเจ้านายผมน่ะ" เขาโกหกหน้าตาย

นิคอสจัดการก่อกองไฟกองใหม่จนลุกโชนเปลวสีส้มไล่ความมืดมิด ก่อนจะรินไวน์สีแดงเข้มดุจเลือดนกลงในแก้วคริสตัลแล้วส่งให้หญิงสาว

พิมพารับมาจิบเบา ๆ รสชาติฝาดเฝื่อนแต่ทิ้งความหวานละมุนที่ปลายลิ้นช่วยสร้างความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายที่กำลังอ่อนล้า แอลกอฮอล์ชั้นดีเริ่มทำงานทันทีที่แตะลิ้น ทำให้ความตึงเครียดตลอดทั้งวันค่อย ๆ มลายหายไป

"อื้ม... ดีเวอร์..." เธอยิ้มเคลิ้ม แก้มใสที่เพิ่งเช็ดทำความสะอาดจนเกลี้ยงเกลาเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ "ไม่ยักรู้ว่าการติดเกาะมันจะจบวันได้สวยขนาดนี้... บรรยากาศดีชะมัด"

สายตาซุกซนที่เริ่มฉ่ำเยิ้มด้วยฤทธิ์ไวน์ไล่มองแผงอกเปลือยเปล่าของชายหนุ่มตรงหน้า แสงไฟสลัวขับเน้นมัดกล้ามและเงาของรอยสักรูปปีกนกอินทรีให้ดูเซ็กซี่เย้ายวนใจยิ่งกว่าเดิม โดยเฉพาะเมื่อมันเคลือบไปด้วยเม็ดเหงื่อจาง ๆ... กลิ่นกายของเขาผสมกับกลิ่นทะเลช่างเป็นฟีโรโมนชั้นดีที่ทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ

"แถมยังมีอาหารตาชั้นเลิศให้ดูฟรี ๆ อีก" เธอพึมพำเบา ๆ พลางขยับตัวเข้าไปใกล้เขามากขึ้นจนเข่าชนกัน

นิคอสยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ สายตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวในชุดเดรสขาดวิ่นบางส่วน เผยให้เห็นผิวขาวเนียนวับ ๆ แวม ๆ อย่างไม่วางตา เขาจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เปียกชื้นด้วยหยาดไวน์สีแดง... ความรู้สึกกระหายบางอย่างที่ไม่ใช่ไวน์เริ่มตีตื้นขึ้นมาในอก

"ดื่มเยอะระวังเมานะยัยคุณหนู" เขาเตือนเสียงทุ้มต่ำ แต่สายตากลับสื่อความหมายตรงกันข้าม "ที่นี่ไม่มีเตียงนุ่ม ๆ ให้ทิ้งตัวนะ"

"ใครแคร์..." พิมพาวางแก้วไวน์ลงบนพื้นทราย นิ้วเรียวสวยลากไล้ไปตามท่อนแขนแข็งแรงของเขาอย่างถือวิสาสะ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงเมื่อสัมผัสถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งรับสัมผัส

"นี่... นิคอส... นายรู้ไหมว่าตอนนี้นายดูดีมากเลยนะ... แบบว่า ดิบ ๆ เถื่อน ๆ เหมือนโจรป่าใจร้ายที่จะจับนางเอกไปทำเมีย"

"แล้วนางเอกกลัวไหมล่ะ" นิคอสถามเสียงพร่า วางแก้วไวน์ของตัวเองลงบ้าง แล้วหันมาเผชิญหน้ากับเธอเต็มตัว แววตาที่เคยมองอย่างรำคาญ บัดนี้เปลี่ยนเป็นไฟราคะที่ลุกโชนอย่างปิดไม่มิด

"ไม่กลัว..." พิมพาส่ายหน้าช้า ๆ ส่งสายตาท้าทายที่เต็มไปด้วยความเชิญชวน "ออกจะชอบด้วยซ้ำ... อยากรู้จังว่าโจรป่าจะดุแค่ไหน"

ความอดทนเส้นสุดท้ายของนิคอสขาดผึงลงทันที

"ปากดี..."

มือหนาคว้าต้นคอระหงของหญิงสาว รั้งใบหน้าสวยให้เข้ามาใกล้ ก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปอย่างดุดัน รุนแรง และเรียกร้อง

"อื้อ!"

รสสัมผัสที่ได้รับมันช่างวาบหวามและร้อนแรงกว่าที่พิมพาจินตนาการไว้ ลิ้นร้อนชื้นของชายหนุ่มแทรกเข้ามาควานหาความหวานในโพรงปาก กวาดต้อนรสชาติของไวน์ชั้นดีที่ยังหลงเหลืออยู่ ผสมปนเปไปกับรสชาติแห่งความปรารถนา จูบของเขาไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลอ่อนหวานแบบในนิยายรักโรแมนติกที่เธอเคยอ่าน ทว่ามันคือจูบของผู้ชายที่หิวโหย จูบที่เต็มไปด้วยความต้องการดิบเถื่อนราวกับสัตว์ป่าที่กำลังขย้ำเหยื่อ และนั่นยิ่งทำให้พิมพารู้สึกตื่นเต้นจนเลือดลมสูบฉีดพล่าน

พิมพาแข้งขาอ่อนระทวยจนแทบยืนไม่อยู่ สมองขาวโพลนไปหมดราวกับถูกมอมเมา เธอเผลอไผลไปกับสัมผัสนั้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น มือเรียวเล็กที่เคยเกาะแกะแบบทีเล่นทีจริง เปลี่ยนเป็นโอบรัดรอบคอแกร่งแน่นเพื่อหาหลักยึด ร่างกายตอบสนองด้วยการเบียดอกอิ่มบดเบียดเข้าหาแผงอกเปลือยเปล่าของเขาอย่างลืมอาย เสียงครางอื้ออึงในลำคอด้วยความพึงพอใจเป็นสัญญาณยอมจำนนชั้นดีที่ทำให้นิคอสยิ่งได้ใจ

นิคอสถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะคว้าผ้าขนหนูผืนหนามาสะบัดปูรองบนพื้นทรายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะผลักร่างบางให้เอนลงนอนราบไปกับผืนผ้าอย่างไม่ออมแรง เขาตามลงไปคร่อมทับทันที กักขังเธอไว้ภายใต้กรงขังแห่งสรีระบุรุษเพศที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งแกร่ง

แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบเรือนร่างเย้ายวนของพิมพาที่บิดเร่าอยู่ใต้ร่างเขา หน้าอกอิ่มภายใต้ชุดเดรสที่รุ่ยร่ายกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงตามแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกปั่น

"พิมพา..." เขาคำรามเรียกชื่อเธอเสียงแหบพร่าชิดริมฝีปาก นัยน์ตาสีอำพันลุกโชนไปด้วยไฟราคะที่ยากจะดับ

"คุณแน่ใจนะ... เพราะถ้าผมเริ่มแล้ว ต่อให้คุณร้องขอให้หยุด ผมก็จะไม่มีวันหยุดจนกว่าผมจะพอใจ"

พิมพาหอบหายใจถี่ ดวงตาฉ่ำน้ำปรือมองเขาด้วยความหลงใหลระคนตื่นเต้น มือเล็กยกขึ้นลูบไล้โครงหน้าคมสันอย่างรักใคร่

"ไม่ต้องหยุด... เอาเลย ทำฉันสิ! ฉันอยากโดนนายตอก"

สิ้นคำอนุญาตที่เหมือนการราดน้ำมันลงบนกองไฟ นิคอสก็ไม่รีรออีกต่อไป เขาซุกไซ้ใบหน้าคมคายลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มดูดดึงผิวเนื้ออ่อนนุ่มอย่างแรงจนขึ้นรอยแดงสีกุหลาบตีตราความเป็นเจ้าของไปทั่วทุกตารางนิ้วที่ริมฝีปากลากผ่าน

มือหนาที่หยาบกร้านลากไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะจัดการรั้งสายชุดเดรสที่รุ่ยร่ายให้พ้นจากไหล่เนียน แล้วกระชากมันลงไปกองไว้ที่เอวคอดกิ่วอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นความงดงามของเรือนร่างเปลือยเปล่าที่สะท้อนแสงจันทร์

"สวย... สวยชิบหาย..."

นิคอสสบถคำหยาบออกมาด้วยความลุ่มหลง มือหนากอบกุมทรวงอกอิ่มที่ตั้งชูชันท้าทายสายตา บีบเคล้นฟอนเฟ้นอย่างมันมือจนเนื้อสาวปลิ้นล้นออกตามง่ามนิ้ว แรงบีบที่หนักหน่วงทำเอาพิมพาแอ่นกายขึ้นรับสัมผัสด้วยความซาบซ่าน เขาไม่รอช้าก้มลงครอบครองยอดอกสีหวานแล้วดูดดึงอย่างตะกละตะกลาม ลิ้นร้อนตวัดเลียสลับกับใช้ฟันขบกัดเบา ๆ จนพิมพาสะท้านเฮือก

"อื้อ... นิคอส... อ๊ะ! ดี... ดีจัง... อื้อ!"

พิมพาครางกระเส่า ความรู้สึกวูบวาบที่ท้องน้อยเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว มือเล็กจิกท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน นิคอสผละจากอกอิ่ม เลื่อนตัวลงต่ำ จุมพิตสะเปะสะปะไปทั่วหน้าท้องแบนราบ ลิ้นร้อนลากไล้ผ่านสะดือบุ๋มลงไปจนถึงเนินเนื้อสาวที่ปิดสนิท

เขาจับเรียวขาขาวผ่องแยกออกกว้างแล้วยกพาดบ่าแกร่ง เปิดเปลือยใจกลางความเป็นหญิงให้ประจักษ์แก่สายตาอย่างชัดเจน

วินาทีที่นิคอสได้เห็นดอกไม้งามสีหวานที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึก มันช่างงดงาม... สวยสดและบริสุทธิ์ราวกับงานศิลปะชั้นเอกที่ไม่เคยมีใครได้เชยชมมาก่อน

ปกติแล้วนิคอสไม่เคยคิดจะลดตัวลงไปใช้ปากปรนเปรอให้ผู้หญิงคนไหน ทว่าภาพความสวยงามที่น่าหลงใหล ความกระหายใคร่รู้แล่นพล่านไปทั่วร่าง เขาอยากรู้เหลือเกินว่ารสชาติของความสวยงามนี้จะหวานล้ำสักแค่ไหน

นิ้วแกร่งแหวกกลีบเนื้อนุ่มที่ฉ่ำน้ำออกกว้างอย่างอดใจไม่ไหว ก่อนจะก้มหน้าลงฉกปลายลิ้นร้อนเข้าไปตวัดเลียปุ่มกระสันรัวเร็ว

"อ๊า! นิคอส! อย่า... ตรงนั้นมัน... โอ๊ย... เสียว!"

พิมพาหวีดร้อง สะโพกกลมกลึงลอยหวือขึ้นจากพื้นทรายโดยอัตโนมัติ มือขย้ำกลุ่มผมสีเข้มของเขาแน่น ความเสียวซ่านแปลกใหม่ที่ได้รับทำเอาเธอแทบคลั่ง นิคอสยังคงบดขยี้ปลายลิ้นและดูดดึงน้ำหวานจากกายสาวอย่างหิวกระหาย ราวกับคนหลงทางในทะเลทรายที่เพิ่งได้เจอบ่อน้ำทิพย์ เสียงหยาบโลนแห่งราคะดังประสานกับเสียงครางระงมด้วยความสุขสม

เมื่อปรนเปรอจนหญิงสาวพร้อมจนแทบระเบิด นิคอสก็ผละออกมา เขาจับแก่นกายขนาดใหญ่ ยาว ไซซ์ 62 ที่ปวดหนึบจนเส้นเลือดปูดโปนออกมา จ่อที่ปากทางรักที่เปียกชื้น

วินาทีที่พิมพาเหลือบไปเห็นความยิ่งใหญ่ที่กำลังผงาดง้ำค้ำโลกอยู่ตรงหน้า ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน ใจหนึ่งก็นึกหวาดหวั่นแต่อีกใจกลับเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นอย่างประหลาด

"เดี๋ยว... นิคอส... พระเจ้า..." พิมพาอุทานเสียงหลง จ้องมองสิ่งนั้นตาไม่กระพริบ "มัน... มันจะเข้าได้เหรอ? ของนายมันใหญ่ขนาดนั้น..."

เธอละล่ำละลัก ลำคอแห้งผากไม่ใช่เพราะขาดน้ำ แต่เพราะความต้องการที่ตีตื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"น้องสาวฉันนิดเดียวนะ... นายดูสิ! แต่... แต่ทำไมฉันถึงอยากให้มันเข้ามาจัง... ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ"

นิคอสกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่ดูตื่นกลัวแต่ก็อยากรู้อยากลองของเธอ

"ไม่ตายหรอกทูนหัว... แต่จุกจนลืมหายใจแน่" เขาตอบเสียงพร่า ขยับส่วนหัวบานโตถูไถไปกับร่องรักหยอกเย้า "เชื่อเถอะ... มันถูกสร้างมาเพื่อกระแทกคุณโดยเฉพาะ"

"นิคอส... ฉันตื่นเต้น... หัวใจฉันเต้นแรงไปหมดแล้ว... ฮืออออ... ทำเบา ๆ นะ"

"ชูว์... ไม่เจ็บหรอก... คุณแฉะขนาดนี้แล้ว... อยากได้จะตายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

นิคอสไม่เปิดโอกาสให้เธอลังเลอีก เขาจับสะโพกสอบกดแนบชิด จ่อส่วนปลายที่ปากทางคับแคบ แล้วค่อย ๆ กดแทรกความยิ่งใหญ่เข้าไปในกายสาวอย่างช้า ๆ

"อึก!"

พิมพานิ่วหน้าเมื่อรู้สึกถึงการรุกล้ำที่รุนแรง ร่างกายของเธอคับแคบและบริสุทธิ์จนต่อต้านสิ่งแปลกปลอมอย่างหนัก ช่องทางรักบีบรัดตัวตนของเขาแน่นจนนิคอสแทบขยับไม่ได้

กึก!

เขาดันเข้าไปได้เพียงส่วนหัวก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อสัมผัสได้ถึงเยื่อบาง ๆ ที่ขวางกั้นอยู่

นิคอสเบิกตากว้าง ความตกใจแล่นปราดไปทั่วร่าง เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่นอนกัดริมฝีปากแน่นอยู่ใต้ร่างเขาด้วยความไม่อยากเชื่อ

"บ้าเอ๊ย... พิมพา..." เสียงเขาสั่นพร่า "นี่คุณ... ยังซิงเหรอ?"

เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตา นางแบบสาวไฮโซที่ดูมั่นใจ เจนจัด และขี้อ่อยขนาดนี้... กลับไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน? นี่เขาเป็นคนแรกของเธองั้นเหรอ?

ความรู้สึกหวงแหนและภาคภูมิใจพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ผสมปนเปไปกับความต้องการดิบเถื่อนที่อยากจะตีตราจองเธอให้มิดด้ามเดี๋ยวนี้

"เจ็บ... นิคอส... อื้อ... มันเจ็บ..." พิมพาน้ำตาซึม เล็บจิกเกร็งลงบนไหล่เขาแน่น แต่ถึงปากจะบอกว่าเจ็บ ลึก ๆ ในใจเธอกลับรู้สึกตื้นตันอย่างประหลาด ความเจ็บปวดที่แสนหวานนี้ยืนยันว่าเธอกำลังจะเป็นของเขา... ของนิคอสแต่เพียงผู้เดียว

"อย่าเพิ่งขยับ ขอฉันปรับตัวหน่อย... ฮึก... ดีใจชะมัดที่เป็นนาย" เธอหลุดปากบอกความในใจเสียงเครือ

คำพูดนั้นทำให้นิคอสแทบคลั่ง เขาคำรามเสียงต่ำ แช่กายค้างไว้ โน้มตัวลงไปจูบซับน้ำตาที่หางตาเธอแผ่วเบาอย่างอ่อนโยนวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกระซิบเสียงพร่า

"ดีใจก็อ้าขากว้าง ๆ... รับของผมเข้าไปให้หมด พิมพา... ให้ผมเข้าไปในตัวคุณ"

"ฮือ... เข้ามาเลย... เข้ามาให้หมด..."

เมื่อได้รับอนุญาต นิคอสก็ตัดสินใจขยับสะโพกสอบ กระแทกกายเข้าไปจนสุดทางในคราวเดียว ทำลายความบริสุทธิ์ของเธอจนขาดสะบั้น

"กรี๊ดดด! เจ็บ! อ๊า!"

พิมพาหวีดร้อง จิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างจนเลือดซิบ แต่ความเจ็บปวดนั้นดำรงอยู่เพียงชั่วครู่ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความคับแน่นที่เติมเต็มความว่างเปล่าในใจเธอจนล้น

"อา... ซี๊ดดด... แน่นชิบหาย" นิคอสครางต่ำอย่างสุขสม ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านที่รัดรึง

"คุณแม่ง! ทำผมแทบคลั่งตาย รู้ตัวไหมว่าข้างในคุณมันตอดผมดีแค่ไหน"

"นิคอส... มันลึก จุก แต่มัน... รู้สึกดี..." พิมพาครางรับ เริ่มขยับสะโพกตอบรับสัมผัสเขาอย่างเงอะงะแต่เต็มใจ

"เดี๋ยวก็เสียว... เชื่อผมสิ"

เขาเริ่มขยับโยกไหวในจังหวะเนิบนาบ ถอนกายออกจนเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้าไปเน้น ๆ ย้ำ ๆ ที่จุดเดิม บดขยี้จุดกระสันของสาวบริสุทธิ์อย่างไม่ปรานี

"อ๊ะ... อ๊า... นิคอส... อื้อ!..."

"จุกเหรอ... ไหนบอกว่าอยากรู้ว่าโจรป่าจะดุแค่ไหนไง? แค่นี้ก็ร้องแล้วเหรอคุณหนู" เขาถามเย้ยหยันปนหอบหายใจ ขณะจับขาเรียวพาดบ่ากว้างเพื่อเปิดทางให้ตัวเองเข้าไปได้ลึกที่สุด

"มองผมสิ... มองดูว่าผมกำลังทำอะไรกับคุณ"

เขาไม่พูดเปล่า แต่จงใจถอนกายออกจนเกือบสุดแล้วกระแทกสวนกลับเข้าไปเน้น ๆ ให้เธอก้มลงมองจุดเชื่อมต่อระหว่างกัน ภาพความใหญ่โตที่ผลุบหายเข้าไปในร่องเนื้อสาวสีสดสร้างความวาบหวามจนพิมพาต้องแอ่นสะโพกรับอย่างลืมอาย

"อื้อ... นิคอส... ดี... ดีมาก..." พิมพาครางรับทุกจังหวะอย่างไม่รู้จักพอ ความเจ็บหายไปหมดสิ้นแล้ว เหลือเพียงความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านจนเธอแทบสำลักความสุข

"เอาอีก... แรง ๆ เลยนิคอส..."

คำตอบของเธอคือน้ำมันชั้นดีที่ราดรดลงบนกองเพลิง นิคอสคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่า

"ครางออกมาดัง ๆไม่ต้องกลั้นไว้ ตอนนี้มีแค่เราสองคน จะร้องให้ลั่นหาดยังไงก็ได้!"

"นิคอส! อ๊า! นิคอส!"

"ดีมากเด็กดี... อ้าขากว้าง ๆ"

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวแข่งกับเสียงคลื่น นิคอสกระแทกกระทั้นเน้นย้ำจุดกระสันซ้ำ ๆ จนร่างบางสั่นคลอนไปทั้งตัว ความดิบเถื่อนผสมความหิวโหยทำให้เขาลืมความอ่อนโยนไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความต้องการที่จะครอบครองและตีตราจองเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้สาสมกับความบริสุทธิ์ที่เขาเพิ่งช่วงชิงมา

"อืม... พิมพา... คุณแม่งโคตรเด็ด!"

เขาคำรามอย่างสุขสมเมื่อความต้องการพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เร่งจังหวะกระแทกกระทั้นครั้งสุดท้ายอย่างรุนแรงและลึกซึ้ง บดขยี้จนพิมพาหวีดร้องลั่น

"อ๊า! นิคอส! ไม่ไหว... มันเสียว จะขาดใจตายอยู่แล้ว!" พิมพาหวีดร้อง ความรู้สึกบางอย่างอัดแน่นจนเกินขีดจำกัด

"มันจะออก ไม่ไหวแล้ว นิคอส! กรี๊ดดดด!"

ร่างกายของพิมพากระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ช่องทางรักตอดรัดตัวตนของเขาถี่รัวจนนิคอสทนไม่ไหว คำรามลั่นแล้วปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนเข้าไปในกายเธอทุกหยาดหยด เติมเต็มโพรงนุ่มจนล้นปรี่

เขาทิ้งตัวลงทาบทับร่างบางที่นอนหอบหายใจรวยริน ซุกหน้าลงกับซอกคอชื้นเหงื่อ สูดดมกลิ่นกายสาวที่ตอนนี้มีกลิ่นของเขาผสมอยู่ทุกอณู

ความรู้สึกอิ่มเอมระคนตกตะลึงยังคงวนเวียนอยู่ในอกแกร่ง นิคอสไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ ว่าผู้หญิงที่ภายนอกดูเปรี้ยวจี๊ด ปากเก่ง แถมยังขยันอ่อยเขาไม่หยุดจนหัวหมุนอย่างพิมพา... แท้จริงแล้วจะไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ผุดผ่องถึงเพียงนี้

‘ใครจะไปคิด... ว่าแม่เสือสาวจอมยั่วจะเป็นลูกแมวที่ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน’

เขาคือคนแรก... คนแรกที่ได้บุกเบิกและครอบครองเรือนร่างที่แสนเย้ายวนนี้ คนแรกที่ได้ประทับตราจองทุกตารางนิ้ว ความรู้สึกภาคภูมิใจผสมกับความหวงแหนพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรงยิ่งกว่าคลื่นพายุ

มือหนาลูบไล้แผ่นหลังเนียนที่ชื้นเหงื่ออย่างหลงใหล ขบเม้มติ่งหูเธอเบา ๆ อย่างแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

"หลับซะแล้วยัยตัวแสบ"