แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดส่องกระทบหยดน้ำที่เกาะพราวบนยอดหญ้า ส่งกลิ่นดินหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วบริเวณ ความมืดมิดและหนาวเหน็บของค่ำคืนผ่านพ้นไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงร่องรอยความเสียหายเล็กน้อย และ... ความทรงจำวาบหวามที่ยังติดตรึงในความรู้สึก
เอี๊ยด... อ๊าด...
ประตูไม้เก่าคร่ำคร่าถูกผลักออก นิคอสก้าวพ้นธรณีประตูออกมาเป็นคนแรก ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวเหยเก ทุกจังหวะที่ลงน้ำหนักเท้าซ้าย เขาต้องขบกรามแน่นข่มความเจ็บจากแผลถลอกยาวที่หน้าแข้ง... หลักฐานจากวีรกรรม ‘จัดหนัก’ จนไม้หักเมื่อคืน
"ซี๊ดดด... เจ็บชะมัด"
เขาบ่นอุบ เดินกะเผลกเสียทรง หมดสภาพมาเฟียจอมโหดไปโดยสิ้นเชิง
พิมพาที่เดินตามออกมาในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงแต่หน้าตาอิ่มเอิบมีเลือดฝาด รีบวิ่งดุ๊กดิ๊กแซงหน้าไป ก่อนจะหมุนตัวกลับมามองเขาด้วยแววตาพราวระยับ ล้อเลียนสุดฤทธิ์
"อ้าวๆ... เป็นอะไรไปคะคุณบอดี้การ์ดสุดหล่อ ทำไมเดินท่าทางแปลกๆ แบบนั้นล่ะ?" เธอจีบป
