Eli hâlâ sıkışan kalbinde olan Sejal yatırıldığı yataktan bir türlü doğrulamıyordu. Yüzünde acı çektiğini belli eden ifadeyle derin fakat kesik ve tükenmek üzereymiş gibi hissettiren soluklar alıp verirken başında bekleyen Zeliha korkuyla kendisini izliyordu.
"Sejal." diye endişeyle yatağın kenarına oturup elini tuttuğunda genç yengesini kendisini duymuyor gibiydi.
İri gözlerini korkudan ıslanmış gözlerini bulduğunda hiçbir şey demeden aynı şekil ve düzende nefes alıp vermeye devam etti.
"Sejal." diye biraz daha yanına yaklaştı Zeliha. Elini iki elinin arasına alarak bir şey söylemesi için gözleriyle yalvarıyordu.
"N-ne, ne yapmam lazım?"
Hırıltılı bir nefes verdi Sejal. Gözlerinde dolan yaşlar iki yandan kulak memesine doğru inerken boğazına dikenler batıyormuş hissi veren bir yutkun
