อย่าเพิ่ง
975 Words
พร้อมกันนั้น ท่อนแขนแกร่งก็ช้อนเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังบาง ยกร่างบางกระเตงขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างง่ายดายราวกับเธอเป็นเพียงตุ๊กตาตัวเบาหวิว
ชายหนุ่มพาร่างของเธอเดินตรงดิ่งมาที่เตียงนอนคิงไซส์ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง ก่อนจะวางร่างเล็กลงบนฟูกหนานุ่มอย่างทะนุถนอม โดยที่ริมฝีปากของเขายังคงไม่ละไปจากความหอมหวานของเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว
เเต่คราวนี้เฟิร์สไม่ขัดขืน
ร่างกายของเธออ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งลนไฟ สัมผัสแปลกใหม่ที่เพิ่งเคยพานพบเป็นครั้งแรกในชีวิตทำให้กำแพงความดื้อรั้นพังทลายลง สองแขนเรียวเล็กค่อยๆ ยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งอย่างเก้ๆ กังๆ หญิงสาวหลับตาลง
พยายามเรียนรู้จูบจากเขาแทน เธอลองขยับริมฝีปากตอบรับสัมผัสของเขาอย่างเงอะงะ ไร้เดียงสา ทว่าความไม่ประสีประสานั้นกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวของศัลยแพทย์หนุ่มให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม
ความจริงข้อหนึ่งที่ชนกันต์เพิ่งค้นพบและทำให้เขารู้สึกบ้าคลั่งอยู่ลึกๆ คือ ผู้หญิงหน้าตาสะสวย แต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด และกล้าชวนผู้ชายแปลกหน้ามาขึ้นเตียงคนนี้ ไม่เคย ผ่านมือใครมาเลยเหมือนที่เธอจริงๆ ทุกปฏิกิริยาตอบสนองของเธอล้วนบริสุทธิ์และใสซื่อจนเขาแทบคลั่ง
เนิ่นนานเกือบนาทีที่ทั้งคู่ยังคงจูบกันอย่างดูดดื่ม ท่ามกลางความเงียบสงบของเพนต์เฮาส์หรูที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงหอบหายใจของคนสองคนดังก้อง
แต่ในขณะที่สติของเฟิร์สกำลังล่องลอยไปกับรสจูบแสนหวาน เธอไม่รู้เลยว่าเดรสสีดำตัวจิ๋วบนตัวเธอถูกมือหนาที่มีความเชี่ยวชาญระดับศัลยแพทย์มือทองปลดเปลื้องและถอดออกไปตั้งแต่ตอนไหน
เมื่อริมฝีปากผละออกจากกัน ชนกันต์หยัดตัวขึ้นเต็มความสูง นัยน์ตาคมกริบกวาดมองภาพความงดงามตรงหน้าผ่านแสงไฟสลัว
ร่างบางขาวเนียนราวกับน้ำนมตัดกับเรือนผมสีเเดงสดที่แผ่สยายอยู่บนผ้าปูเตียงสีเข้ม ตอนนี้บนร่างกายของเธอเหลือเเค่แพนตี้ลูกไม้สีดำตัวจิ๋วกับที่ปิดจุกเล็กๆ เท่านั้น สัดส่วนโค้งเว้าที่ซ่อนรูปมาตลอดปรากฏสู่สายตาของเขา
ชนกันต์ถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างยากลำบาก
ถึงเขาจะเป็นหมอที่เรียนรู้เรื่องสรีระวิทยามาอย่างทะลุปรุโปร่ง เคยเห็นร่างกายมนุษย์มานับไม่ถ้วน แต่เขาก็ไม่ใช่คนดีหรือนักบวชอะไรนัก
ยิ่งคนตรงหน้ามันทั้งสวย ขาวเนียนไปทั้งตัว
แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อนละมุนที่ยั่ววนประสาทสัมผัสขนาดนี้ เส้นความอดทนของเขาก็แทบจะขาดผึง
"สวย..เธอสวยไปหมดจริงๆ"
เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยชมออกมาจากใจจริง สายตาของเขาร้อนแรงจนคนที่นอนอยู่บนเตียงต้องหนีบเรียวขาเข้าหากันด้วยความขัดเขิน
เฟิร์สยกแขนขึ้นมาไขว้กันเพื่อพยายามปกปิดความเปลือยเปล่าของตัวเอง ใบหน้าร้อนฉ่าจนแทบจะระเบิด
ไม่รอช้า เขาเองก็รีบปลดเสื้อผ้าบนตัวออกเช่นกัน นิ้วเรียวยาวที่มักจะจับมีดหมออย่างแม่นยำ บัดนี้กำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเหวี่ยงมันทิ้งไปบนพื้นอย่างไร้เยื่อใย เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ซิกซ์แพ็กแน่นๆ เรียงตัวสวยงาม
ขาวจัดและดูทรงพลังสมกับเป็นผู้ชายที่ดูแลตัวเองมาอย่างดี
เรือนร่างท่อนบนที่เปลือยเปล่าของชายหนุ่ม ทำเอาเฟิร์สที่แอบหรี่ตามองถึงกับใจสั่นสะท้าน เธอประหม่าไม่น้อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้เห็นผู้ชายถอดเสื้อต่อหน้าใกล้ๆ แบบนี้ แถมเขายังหุ่นดีจนน่าใจหาย
อึก...
เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นเบาๆ จากลำคอเล็ก ยิ่งเห็นเขากำลังเอื้อมมือไปปลดตะขอกางเกงสแล็กสีดำเพื่อจะถอดท่อนล่างออก เธอยิ่งใจเต้นรัวราวกับจังหวะกลองรบ ความกล้าหาญที่เคยมีสลายหายวับไปในพริบตา ความหวาดหวั่นของการมีอะไรคนั้งเเรกตีตื้นขึ้นมาจนสติแตก
พรึ่บ
มือเล็กรีบยกขึ้นมาปิดตาตัวเองเอาไว้แน่น หันหน้าหนีไปซุกกับหมอนใบโต ปากก็ละล่ำละลักร้องห้ามเสียงหลง
"ดะ... เดี๋ยว หลับตาเดี๋ยวนี้นะ ห้ามถอดนะ"
การกระทำที่แสนจะขัดแย้งกับภาพลักษณ์สาวมั่นก่อนหน้านี้ ทำเอาชนกันต์ที่กำลังจะรูดซิปกางเกงลงถึงกับชะงัก ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำออกมาอย่างอดไม่อยู่
ร่างสูงขยับขึ้นไปทาบทับบนเตียงกว้าง เท้าแขนคร่อมร่างเล็กที่กำลังนอนปิดตาตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำเอาไว้
"ปิดตาทำไมครับคนสวย?"
เขากระซิบถามชิดใบหูเล็ก ลมหายใจอุ่นๆ รดรินจนเธอสะดุ้ง
"เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ หืม? บอกว่าจะเหมาผมไม่อั้นไง"
"กะ... ก็ฉันยังไม่ชินนี่นานายเบาๆ หน่อยไม่ได้หรือไง เลิกจ้องฉันด้วย"
เฟิร์สเถียงกลับทั้งที่มือยังปิดตาแน่น
"ถ้าไม่ให้จ้องแล้วผมจะ ทำ ยังไงล่ะครับ?"
หมอกันต์แกล้งเย้า แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูที่ผสมผสานกับความปรารถนา เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปจับข้อมือเล็กที่สั่นระริกของเธอ แล้วดึงมันออกจากการเกาะกุมใบหน้าอย่างนุ่มนวล
- Writer
- chap_listContents
- likeADD