ตอนที่ 3 ข้อเสนอ

1341 Words

EP 3 ...“อลิสา”.. เมื่อเราเดินออกมาจากในบ้าน เดินตรงมาที่ประตูรั้วของเรา ก็เห็นรถตู้คันหนึ่งจอดอยู่หน้าบ้านน่าจะเป็นรถของคุณเพทายที่เขาให้มารับ “สวัสดีครับ”ตอนแรกเราคิดว่าจะเป็นลูกน้องของเขา ที่มารับเราแต่พอประตูรถเปิดคุณเพทายนั่งอยู่ในรถ และทักทายเรา เรายกมือสวัสดีเขา “สวัสดีค่ะ” “เชิญครับ”เรารู้สึกว่าเราไม่กลัวเขาแล้ว เขาคงไม่โหดร้าย หรือว่าทำอะไรลูกหนี้แบบเราหรอก เราขึ้นไปนั่งบนรถโดยที่นั่งเบาะด้านข้างของเขา แต่ไม่ได้นั่งติดกับเขาเลยนะ “ไม่ต้องกลัวผมหรอก ถ้าผมคิดจะทำอะไรคุณผมคงทำไปนานแล้ว”ก็จริงอย่างที่เขาพูด แต่จะให้เราไปนั่งติดกับเขา ได้ยังไงล่ะถูกไหมเรานั่งห่างแบบนี้ก็ดีแล้ว เวลาผ่านไปไม่ถึง 10 นาทีรถได้มาจอดร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งหรูมากเป็นร้านอาหารชื่อดังในประเทศก็ว่าได้ “เชิญครับ”เราพยักหน้าและเดินตามเขามามองจากด้านหลังเขาดูเหมือนผู้ชายที่อบอุ่น ไม่สิเราจะคิดอะไรไปไกลไม่ได้นะอลิสา เมื่อได้มานั่งในร้านอาหารแล้วคุณเพทายสั่งอาหารมาจนเต็มโต๊ะ เราก็ยังคงมองใบหน้าของเราเป็นระยะๆทซึ่งเขาเป็นเจ้าหนี้ที่แปลก “มองหน้าผมมีอะไรหรือป่าวครับ”เราสะดุ้งเล็กน้อยก็คุณเพทายไม่ได้แค่ถามเรา เขายังเอามือเขามาจับมือเราอีกต่างหาก “ปะป่าวค่ะ” “เดี๋ยวเราทานกันก่อนค่อยคุยธุระ เพราะว่าผมหิวมาก”คุณเพทายยิ้มให้เรา เป็นรอยยิ้มที่ดูมีเสน่ห์จัง ไม่นะอลิสาเธอจะเขินเขาไม่ได้เราได้แต่เตือนตัวเองไว้ “คุณชอบทานอะไรเป็นพิเศษ” คุณเพทายถามเรา “ปลากระพงทอดค่ะ” “แสดงว่าผมสั่งมาถูก” "_" เรายิ้มให้คุณเพทายเขาสั่งอาหารมาถามว่าถูกใจเราไหมใช่มีแต่ของที่เราชอบทั้งนั้น “แล้วคุณชอบทานอะไรหรอค่ะ”เราทำไมถึงอยากรู้เรื่องส่วนตัวของเขาด้วยเนี้ย และก็ถามเขาไปแล้วอีต่างหาก “ผมชอบต้มจืด ผมไม่ชอบทานกับข้าวรสจัด” “แสดงว่าทานเผ็ดไม่ได้หรอค่ะ” “ครับฮ่าๆ” จากที่เรานั่งเกร็งๆกลายเป็นสบายใจไปเลย ได้คุยกับคุณเพทาย หลังจากที่ทานข้าวเสร็จคุณเพทายพาเรามาชั้นบนของร้านอาหารหรือว่าบนดาดฟ้า สวยจัง ลมเย็นด้วยโซนบนนี้จะเป็นที่นั่งดื่มสวยหรูแต่ก็เป็นบรรยากาศที่รับลมได้ดี “ดื่มไหม”คุณเพทายมองหน้าเรา ในขณะที่เรานั่งโต๊ะฝั่งตรงข้ามกับเขาแล้วนะ เราส่ายหน้าให้กับเขาเราเป็นคนไม่ดื่มแอลกอฮอล์ เพราะว่าเราเเต่ถ้าดื่มหรือได้สัมผัสไกล้ๆผื่นจะขึ้นเต็มตัวเราเลย “งั้นเรานั่งคุยกันเฉยๆเพราะผมเองก็ทานข้าวอิ่ม” เราก็ไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่ยิ้มและพยักหน้าเหมือนเดิมหลังจากนั้นก็นั่งรับลมสักพัก เราคิดว่าเราควรคุย เข้าเรื่องได้แล้วเพราะว่าเวลาจะดึก “คุณเพทายคะแล้วข้อเสนอของคุณคืออะไร”เราตัดสินใจถามคุณเพทายไปตรงๆและมองหน้าของเขา “อย่างนั้นผมขอพูดตรงๆเลยนะ”เราก็ต้องการให้เขาพูดตรงๆอยู่แล้ว “ค่ะ” “ผมต้องการคุณ ให้มาเป็นคนของผมแล้วหนี้ทั้งหมดผมจะยกให้คุณ”ก็ไม่แตกต่างอะไรจากเอาเราไปขัดหนี้หรอก รู้สึกเสียใจไหมก็รู้สึกเสียใจไม่คิดว่าตัวเองจะมาถึงจุดนี้จุดที่ต้องเอาตัวเองไปใช้หนี้ “แล้วฉันต้องทำยังไงบ้าง” “ถ้าคุณเอาคำพูดตรงๆ ผมต้องการคุณให้มาเป็นเมียเก็บของผม”เมียเก็บแสดงว่าเขามีภรรยาอยู่แล้วเขาถึงพูดคำนี้ออกมาถ้าเป็นเด็กที่เก็บไว้ใช้บริการเขาไม่น่าจะพูดแบบนี้ “ คุณมีภรรยาอยู่แล้วใช่ไหมคะ” “ครับ”แปลกเนาะผู้ชายก็ไม่รู้จักพอแต่เราไม่มีสิทธิ์ไปว่าเขาหรอก อยู่ที่ตัวเราจะรับข้อเสนอนี้หรือเปล่า “แล้วถ้าฉันไม่ขอรับข้อเสนอนี้ล่ะคะ”เรามองหน้าเขาและก็ถาม ถ้าเราไม่รับข้อเสนอของเขา เขาจะมีข้อเสนอให้เราอีกหรือเปล่า “ก็ถ้าคุณไม่รับข้อเสนอนี้ ภายใน 2 อาทิตย์คุณก็หาเงินทั้งต้นทั้งดอกมาคืนผมให้ครบแค่นั้นก็จบ”คำพูดของเขาดูง่าย เขามีเงินเยอะไง เราเองยังไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนเลยที่จะหาเงินในจำนวน 6 ล้านภายใน 2 อาทิตย์ “แล้วถ้าฉันตกลงเป็นเมียเก็บของคุณ ถึงเมื่อไหร่คะ” “6 ล้านก็ 6 เดือนไม่มีผู้หญิงที่ไหนหรอกนะครับที่ใช้หนี้ด้วยเงินเดือนละล้านคุณเป็นคนแรกเลยนะ”นี่เราต้องดีใจหรือเปล่านะแต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรให้เราไม่พอใจความผิดอยู่ที่เราตามใจคุณแม่อยู่ที่คุณแม่ของเราไปกู้เงินเขามา “ถ้าครบกำหนด 6 เดือนทุกอย่างคือจบใช่ไหมคะ” “แน่นอนครับแต่ผมมีข้อตกลงนะ” “ข้อตกลงอะไรหรอคะ” “คุณก็รู้ใช่ไหมกฎของเมียเก็บต้องเป็นแบบไหนบ้าง”กฎของเมียเก็บซึ่งไม่ต้องถามใครก็ต้องรู้คำว่า เมียเก็บคือไม่ใช่เมียที่เปิดเผยและไม่สามารถไปวุ่นวายกับชีวิตเขาไม่สามารถเดินควงเขาไปไหนได้ โดยเฉพาะคนที่เขามีเมียถูกต้องตามกฎหมายอยู่แล้ว “รู้ค่ะแต่รู้ไม่มาก” “กฎข้อที่ 1 ของผม ห้ามยุ่งกับภรรยาของผม กฎข้อที่ 2 ถ้าคุณมาเป็นเมียเก็บของผมแล้วคุณต้องเป็นของผมคนเดียว และกฎข้อที่ 3 ต่อให้ความลับแตกแค่ไหนคุณก็ต้องยืนยันคำเดิมว่าคุณไม่ใช่เมียเก็บของผม” "-" เราไม่ได้พูดอะไรแค่นั่งเงียบได้คิดตามจริงๆกฎของเขาก็ไม่ยาก เพราะว่าเราไม่ได้รักเขา แต่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่กำลังจะเสียศักดิ์ศรีลูกผู้หญิง ที่เอาตัวเองมาแลกกับนี่แต่ถ้าเราไม่ทำแบบนี้ครอบครัวของเราก็แย่ลงเราจะเอาเงินไหนไปใช้หนี้แทนคุณแม่ “อลิสา”เราสะดุ้งนิดหน่อยเมื่อเขาเอามือมาจับมือของเราและเรียกชื่อ “ค่ะตกลง”เราไม่มีทางเลือกจริงๆ เราถึงยอมตกลงต่อให้เราขายหุ้นที่บริษัทก็ไม่พอใช้หนี้เขาอยู่ดี “ผมจะไม่บังคับคุณ คุณเป็นคนแรกที่ได้โอกาสแบบนี้ พร้อมเมื่อไหร่ก็มา”เรายกมือไหว้คุณเพทาย ก็ขอบคุณเขาถึงแม้ว่าเขาจะเป็นเจ้าหนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนเอาเงินให้กับคุณแม่เราไปเล่นการพนัน แต่เขาก็ไม่ใช่เจ้าหนี้ที่เลวร้ายแถมยังมีข้อเสนอให้กับเราอีก “อย่างนั้นกลับบ้านเถอะ”เราพยักหน้าและเดินตามคุณเพทายกลับมาที่รถ เขากลับมาส่งเราที่บ้าน พอถึงบ้านคุณแม่ของเรายังคงรอ เราไม่ขึ้นไปนอนนะเราเลยเล่าความจริงทุกอย่างให้กับคุณแม่ฟัง “เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันลูก แค่เวลาไม่กี่เดือนอดทนนะ”เราสูดลมหายใจเข้าลึกๆและก็กอดคุณแม่เหนื่อยนะ ไหนจะงานที่บริษัทไหนจะภาระในบ้านแต่เราก็สู้สักวันต้องเป็นของเรา

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more