Nakauwi na ako sa bahay ko. I didn't wait for Luther to finish talking to whoever that someone on the phone, at nagpaalam na rin ako kay Rozzean. I lied, saying I had an emergency meeting to attend. Dahil tapos na rin naman ang usapan namin at sa isang araw na mangyayari ang plano niya, sinabi ko na mag-usap na lang kami sa tawag kung may mga nais pa siyang sabihin.
Napahilot ako sa sintido ko.
It's been almost three hours since I arrived here in my house, and I haven't checked my phone. Napadako ang tingin ko doon sa bag ko, kung nasaan ang cellphone ko. Nakasilent 'yon. I didn't check it because I knew Luther had probably sent messages asking why I left without telling him. Sa sobrang kabusyhan niya kasi sa kausap niya—na baka yung babae ay nakaramdam ako ng inis, kaya sinabi ko rin k
