Seducing, Father Aristotle

Chapter 17

Chapter 17

Mikay's POV

Noong nahuli kami ni Reysan, wala na akong magawa kundi ang aminin ang lahat ng mga sakit na naranasan ko noon. Hindi ko na kayang itago pa ang mga lihim ko, lalo na’t hindi ko na kayang makaharap pa ang consequences ng mga nagawa ko sa ilalim ng kamay ng aking asawa.

Pareho silang nashock sa mga nalaman nila, pati na si Reysan, na hindi pa rin makapaniwala sa lahat ng mga nangyari. Nang marinig niyang ang aking mga pinagdadaanan noon ay mula kay Father Daniel, halos mawalan siya ng lakas at parang ang mundo niya’y nagbago. Naramdaman ko ang bigat ng katahimikan sa paligid, at sa mga sandaling iyon, parang natigil ang lahat.

At saka ko pinutol ang lahat ng koneksyon ko sa magkapatid—kay Reysan at sa kaniyang pamilya. Hindi ko na kayang magpatuloy pa sa ganitong buhay. Kung maghihirap man ako, gusto ko na at least, ang puso ko’y malaya.

“Hon, please, 'wag mong gawin sa akin 'to!” pakiusap ni Reysan, ang boses niya ay naglalaman ng sakit habang nakaluhod siya sa harap ko, mga mata niyang puno ng luha.

“Tumayo ka nga diyan. Kahit umiyak ka pa ng dugo, Reys, hindi na magbabago ang desisyon ko. I let you go, and please, ibigay mo na sa akin ang kalayaan,” sagot ko, ang mga salitang iyon parang dumagundong sa loob ng aking dibdib.

Pinunasan niya ang mga luha mula sa kaniyang mga mata, ngunit matigas pa rin ang kanyang tindig. “No! I can't! 'Di ko kaya, Hon. You’re my everything! I love you!” Muling nagsalita si Reysan, at kahit na ang boses niyang iyon ay puno ng pighati, nararamdaman ko pa rin ang pagkakahulog ng mga salitang iyon sa aking puso.

"Reysan..." I whispered, trying to suppress the ache in my chest. But I knew that this was the only way for me to truly heal.

The silence that followed was deafening.

“I’m sorry, buo na ang desisyon ko, hindi na iyon mababago,” huling salita na lumabas sa aking bibig bago ko kumaripas ng takbo palayo sa kumbento. Ang puso ko ay labis na naguguluhan, ngunit hindi ko na kayang magpatalo pa sa emosyon. Ang mga mata nila ay sumusunod sa akin, ang mga tinig nila ay malalakas at puno ng pagkabigla, ngunit hindi ko sila nilingon. Hindi ko na kayang makita ang mga galit o ang mga tanong sa kanilang mga mata. Wala na akong dahilan para lumingon pa.

“Mikay!” tawag nila, ngunit wala na akong naririnig kundi ang malakas na pintig ng aking puso habang patuloy akong tumatakbo. Tumakas ako mula sa lahat ng tao at lahat ng bagay na nagdudulot ng sakit sa aking buhay.

Dahil sa rebelasyon na iyon, tiyak na magkakagulo. Tiyak na masisira ang reputasyon ni Father Aris bilang pari at masisira ang relasyon nilang magkakapatid. Ang lahat ng lihim ay maglalantad, at wala nang makakapigil sa pagkawasak ng mundong itinayo nila. Ang sakit na nararamdaman ko ay parang isang alon na dumaan sa aking puso, at wala akong magawa kundi tanggapin ang lahat ng nangyayari.

Sa kakatakbo ko, napadpad ako sa ilalim ng isang tulay. Saglit akong napahinto at tumingala sa kabuuan ng tulay. Pamilyar sa akin ang tulay na ito, at bigla na lamang nag-flashback ang lahat ng alaala ko. Nakita ko ang mga mukha ng mga taong kasama ko noon, ang mga gabing puno ng mga pangarap at ang mga araw na magkasama kaming naglalakad sa ilalim ng tulay na ito. Ngunit sa lahat ng ito, si Muning, ang alaga kong pusa, ang unang pumasok sa aking isip.

At doon ko siya nakita, si Muning, karga-karga ng isang ginang. Ang ginang na iyon ay may ngiti sa mukha at isang pusa sa kaniyang mga kamay, isang pusa na alam ko’t tanging si Muning lang iyon.

“Muning!” maluha-luhang tawag ko sa alaga kong pusa. Ang mga salitang iyon ay lumabas mula sa aking puso na puno ng kalungkutan at kalituhan.

Napalingon sa aking gawi ang ginang, at sa isang iglap, natigilan ako. Hindi ko alam kung ano ang pakiramdam, ngunit ang makita ang alaga kong pusa ay nagdulot ng isang kakaibang sigla sa aking puso. Si Yolanda, ang ginang na may hawak kay Muning, ay tumingala at nakilala ako agad.

“Mikay?” ang tanong niya, puno ng hindi makapaniwalang pagtanggap. “Ikaw ba iyan?”

Tumango-tango ako, at naramdaman ko ang isang alon ng emosyon na dumating. Hindi ko na kayang pigilan ang mga luha. “Oo... ako nga,” sagot ko, ang tinig ko ay nanginginig sa emosyon.

Si Yolanda, bagamat matagal na hindi kami nagkita, ay ngumiti at dahan-dahang nilapitan ako. “Bumalik ka na pala... kay tagal na ng huling balita ko tungkol sa iyo. Si Muning, lagi ko pa rin siyang inaalagaan hanggang ngayon. Masaya akong makita kang muli, Mikay.”

Sabay na humaplos ang mga kamay ko sa ulo ni Muning, na sa kabila ng lahat ng pinagdaanan ko, ay nandoon pa rin, masaya at ligtas sa mga bisig ni Yolanda. Ang simpleng sandali ng muling pag-kikita namin ni Muning ay nagbigay sa akin ng bagong lakas. Hindi ko alam kung ano ang hinaharap para sa akin, ngunit sa ngayon, ito lang muna ang alaga kong si Muning at ang ginang na si Yolanda.

"Anong nangyari sa 'yo, Mikay? Bakit bigla kang nawala?" tanong ni Manang Yolanda, habang nakaupo kami sa tabi ng isang puno sa ilalim ng tulay. Ang mga mata niyang puno ng kababaan at malasakit ay tumitig sa akin, parang nag-aalala, ngunit hindi ko kayang itago ang sakit at ang lahat ng tinatago kong lihim. Napabuntong-hininga ako.

"Mahabang storya, Manang," sagot ko, ang boses ko’y mahina at puno ng kabiguan. "Pero wala na akong pakialam sa mga nangyari sa nakaraan ko. Ang mahalaga, nakahanap ako ng lakas upang magsimula muli."

Iniiwasan kong pag-usapan ang lahat ng mga bagay na nagdala sa akin sa ganitong kalagayan. Si Reysan, si Father Aris, at ang mga sikreto na wala na akong lakas upang dalhin pa. Ngunit ang pagmamahal ni Manang Yolanda ay parang isang proteksyon sa aking puso. Hindi ko siya kayang pahirapan ng kwento ko hindi pa ngayon.

"Eh, ikaw, Manang... hindi pa ba hinahanap ng mga anak mo?" tanong ko, tumingin kay Yolanda ng may kalungkutan. Alam kong malungkot siya. Inabandona siya ng kanyang mga anak nang magkaroon sila ng kani-kaniyang pamilya at tila kinalimutan siya sa mga huling taon ng kanyang buhay.

Nag-angat siya ng tingin at ngumiti nang may pagka-matamis, ngunit may halong lungkot sa kanyang mga mata. "Hindi na, Mikay. Sila... sila na mismo ang nagtakda ng distansya. May mga sarili na silang buhay at hindi na nila ako pinansin. Siguro, mas okay na rin yun," sagot niya habang pinapabayaan ang mga kamay sa kanyang hita, hindi alintana ang sakit na dulot ng kaniyang kwento.

"Manang... 'wag kang mag-alala, ako na po bahala sa iyo!" Malakas ang loob kong sagot, sabay hawak sa kanyang mga kamay. Hindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas ng loob ko, pero sa mga oras na ito, pakiramdam ko’y may misyon akong dapat tapusin. Si Manang Yolanda ang isa sa mga tanging tao na hindi ko kayang pabayaan.

"Anong ibig mong sabihin, Mikay?" tanong ni Manang Yolanda, ang mga mata niyang puno ng pag-aalala at hindi pagkakaintindihan. Tila naguguluhan siya sa biglaang desisyon ko.

"Simula ngayon, sasama ka sa akin at ako na ang magiging anak mo," sagot ko, ang mga salitang iyon ay bumigkas mula sa puso ko, na para bang ako na rin mismo ay binibigyan ng pagkakataong magkaroon ng bagong simula. "Hindi ko rin kasi alam kung sino ang nanay ko, ni hitsura nga niya hindi ko nakita." May halong biro, ngunit ang mga mata ko’y puno ng kalungkutan. Hindi ko pa rin kayang tanggapin ang pag-iwan ng nanay ko sa amin ni Tatay, at sa mga sandaling iyon, si Manang Yolanda na lang ang naiisip kong maaring maging nanay ko.

Nag-angat siya ng tingin at tumingin sa akin ng mahinahon, may ilang sandali ng katahimikan bago siya sumagot. “Maraming salamat, Mikay. Pwede na ba kitang tawagin na anak?”

Sa mga salitang iyon, hindi ko na kayang pigilan ang mga luha. Hindi ko inaasahan ang pagtanggap at ang pagmamahal na dulot ni Manang Yolanda. Napagod na ako sa pagtakbo, sa pagpapanggap na kaya ko lahat ng mag-isa, pero sa kanya, nahanap ko ang isang matibay na dahilan para magpatuloy.

Nagyakap kami ng mahigpit, at sa mga sandaling iyon, parang natagpuan ko ang isang pamilya na mag-aalaga sa akin hindi sa pamamagitan ng dugo, kundi sa pagmamahal at malasakit.