Seducing, Father Aristotle

Chapter 19

Chapter 19

Aristotle's POV

Simula nang umalis si Mikay, wala na akong balita tungkol sa kanya. Hindi ko alam kung nasaan na siya ngayon. Pinagkakaguluhan ako ng mga tao, at tuluyang nasira ang reputasyon ko bilang pari kaya't napilitan akong bumitiw. Pinutol na rin ni Reysan ang ugnayan namin, at galit na galit sa akin ang pamilya ko, lalo na si Sophia, ang bunso sa amin.

Nangungulila ako kay Mikay. Sa kabila ng lahat ng nangyari, siya pa rin ang laman ng puso ko. Kaya't gagawin ko ang lahat upang mahanap siya. Kung kinakailangan ko pang isa-isahin ang bawat sulok ng mundo, gagawin ko, mahanap ko lang siya.

Ngayon, narito ako sa Magallanes. Banned na kasi ako sa bahay namin, kaya dumiretso ako sa bahay ng kaibigan kong si Arthur. Kaibigan ko siya simula kolehiyo, at isa siyang architect. Arthur Della Fuentes. Hindi ko nga alam kung magkamag-anak sila ni Mikay, kasi magkapareho sila ng apelyido.

"Anong plano mo ngayon, bro?" tanong ni Arthur sa akin habang patuloy sa pagtipa sa selpon niya. Mukhang may kachat siyang girlfriend niya.

"Hindi ako titigil, bro, hangga't hindi ko nahahanap si Mikay," sagot ko.

Maya-maya, bigla siyang tumayo. "Sorry bro, pero kailangan kong umalis, may nakakita kasi sa kapatid ko."

Tanging pagtango na lang ang naitugon ko sa kanya. Pumunta siya sa pintuan at mabilis na lumabas ng bahay. May kapatid pala siya? Hindi niya ito ikinwento sa akin noon. Akala ko kasi nag-iisang anak lang siya. Pero hindi pala. Babae kaya o lalaki? Bakit parang naeexcite ako? Hays, siguro pagod lang ako.

Tumayo ako at kinuha ang aking maleta. Umakyat ako sa guest room. Nasaan na kaya si Mikay? Magkikita pa kaya kaming muli?

Inayos ko ang aking mga gamit sa aparador. Maya-maya, nakaramdam ako ng antok at nagpasyang umidlip saglit. Nagising ako nang may kumatok sa pintuan ng kwarto.

"Sir Aris, handa na po ang hapunan!"

Kaagad akong bumangon at pinagbuksan ang kasambahay ni Arthur.

"Sige ho, Manang. Susunod ho ako," sabi ko, sabay ngiti.

Tumango ang kasambahay at umalis. Nagpalit ako ng damit pambahay at bumaba. Habang pababa ako ng hagdan, narinig ko ang mga kasambahay na nag-uusap tungkol sa kapatid ni Arthur.

"Mabuti naman at may nakakita na kay Ma'am Mikaela. Sampung taon na rin simula nung maglayas siya dito."

Mikaela? Ang pangalan ng kapatid ni Arthur? Sampung taon na palang maglayas?

"Oo nga eh, ganoon pa rin kaya si Ma'am? May asawa na kaya siya?"

Hindi ko namalayan na naging chismoso na pala ako. Nang marinig nila ako, itinikom nila ang kanilang bibig.

"S-sir Aris, ikaw pala iyon!"

Umupo ako sa dining table. Ako lang mag-isa. Nakakabagot kumain ng mag-isa. Napabuntong-hininga na lang ako.

"Sabayan niyo na akong kumain," aya ko sa mga kasambahay na nakatayo at nakayuko.

"Hindi po pwede, Sir. Magagalit po sa amin si Sir Arthur!" tanggi ng isa sa kanila.

"Wala naman siya eh. Huwag niyo lang sabihin sa kanya na sumabay kayo. Huwag na kayong mahiya, outsider lang naman ako rito."

"Sorry po, Sir. Pero hindi po talaga pwede. Baka mawalan kami ng trabaho."

Di ko na sila pinilit. Kumain na lang akong mag-isa.Pagkatapos kong kumain, dumiretso ako sa aking kwarto. Tuluyan ko nang tinalikuran ang pagiging pari ko para kay Mikay. Wala nang ibang nasa isip ko kundi siya. Saan ka na kaya, Mikay?

Habang nakaupo ako sa kama, pinagmumuni-muni ang mga nangyari, bigla akong napatingin sa labas ng bintana nang makita ko ang paparating na kotse ni Arthur. Agad akong nagtangkang magtago ng kaunti, ngunit hindi ko maiwasang mapansin ang kotse niya na dumaan at ipinark sa harap ng bahay.

Maya-maya, may lumabas mula sa sasakyan. Isang babae. Hindi ko agad naaninag ang kabuuan ng mukha niya dahil tanging likod lamang nito ang nakita ko. Pero may kakaibang pakiramdam akong dumapo sa aking dibdib. Para bang may naramdaman akong pamilyar na aura mula sa babae, kahit hindi ko pa nakikita ang mukha nito.

Bakit kaya ako nakaramdam ng ganoon? Huwag mong sabihing... si Mikay siya! Minsan na akong nagkakaganito noong umuwi ako sa amin. Hindi kaya si Mikay ang kapatid ni Arthur? Para bang may isang piraso ng palaisipan na nagsimulang magbuo sa isip ko, ngunit hindi ko alam kung anong sagot. Kung si Mikay nga iyon, bakit hindi niya man lang sinabi sa akin? O baka may dahilan kung bakit siya nagtatago.

Maya-maya, may kinuha siya sa loob ng kotse – isang pusa. At ang pusang iyon, pamilyar sa akin. Isang matamis na alaala ang bumangon sa aking isip. Ang pusa na iyon, si Muning.. Ang alaga ni Mikay! Bakit nandoon ang pusang iyon?

Habang pinagmamasdan ko pa, lumabas ang isang ginang mula sa kotse. Medyo may katandaan na rin ito, at may hitsura ng isang taong matagal nang nakikilala si Arthur. Siguro isa siyang kamag-anak o pamilya ni Arthur.

Ngunit ang pusa... Si Muning.. Nagdududa ako, ngunit paano kung may koneksyon nga ito kay Mikay?

Nanlaki ang mga mata ko nang tumingala ito at nakita ko ang mukha ng babae.

"Mikay?" bulong ko sa aking sarili. Si Mikay nga ang kapatid ni Arthur.

Ang puso ko ay tumibok ng mabilis. Hindi ako makapaniwala. Matagal ko nang hinahanap si Mikay, at ngayon, nandito siya sa harap ko, hindi bilang isang estranghero, kundi bilang kapatid ni Arthur. Lahat ng mga tanong at hinala ko ay nagkaroon ng sagot. Ngunit hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman—tuwa, takot, o pagkabigla.

Gusto ko sanang lumapit at tawagin siya, ngunit hindi ko magawa. Natatakot ako na baka mag-iba ang lahat, na baka magulo ko lang ang lahat ng pinaghirapan niya. Si Mikay, ang babaeng minahal ko, ay tila may bagong buhay na ngayon, at hindi ko alam kung paano ako makakapasok sa mundo niyang iyon.

Paano kung malaman niyang nandito ako sa bahay ng kapatid niya? Baka maglayas siya ulit dahil sa akin. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang ganitong sitwasyon. Matagal na akong nangungulila sa kanya, at ang huling bagay na gusto ko ay magdulot ng sakit o pagkagulo sa buhay niya.

Mabuti na lamang at hindi niya ako nakita. Ngunit kahit na hindi niya ako nakita, hindi ako mapakali. Ang mga sandaling iyon ay puno ng pag-aalala at hindi ko alam kung anong gagawin. Pabalik-balik ako sa paglalakad sa loob ng kwarto, ang mga kamay ko ay nakasabunot sa aking buhok. Anong gagawin ko ngayon? Paano ko siya haharapin kung magkita kami?

Puno ako ng kaba at pagdududa, at ang mga tanong ay nagsusulputan sa aking isipan. Hindi ko alam kung handa na ba siyang makaharap ako, o kung masyado na akong naging bahagi ng kanyang nakaraan na hindi na siya nais makasama. Maya-maya, kumatok si Arthur sa labas ng kwarto. Napalagok ako ng laway, halos hindi makapagsalita sa kaba. “Bro, lumabas ka diyan, ipapakilala kita sa kapatid ko,” rinig kong tawag nito sa akin.

What am I going to do? Jusme!

Agad ko itong pinagbuksan ng pinto, at sabay siyang nag-akbay sa akin palabas ng kwarto. Ang puso ko ay mabilis na tumibok, parang gusto ko sanang tumakbo palayo. Pero hindi ko magawa. Dahan-dahan akong sumunod sa kanya.

“Gusto kitang ipakilala sa kapatid ko, bro.”

Tanging pagngiti lamang ang nagawa ko. Hindi ako nakapagsalita, dahil hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Si Mikay, kapatid ni Arthur at siya ang babaeng minahal ko. Ano ang gagawin ko ngayon? Dapat ba akong maging totoo sa sarili ko, o kailangan kong magpanggap na wala akong nararamdaman?

Habang pababa kami ng hagdan, tila gusto kong kumaripas ng takbo pabalik sa kwarto ko. Ang takot na nararamdaman ko ay parang umaabot sa bawat hakbang ko. Natatakot ako sa magiging reaksyon ni Mikay kapag nakita niya ako. Paano kung maglayas na naman siya? Paano kung masaktan siya ulit dahil sa akin?

Ang bawat segundo ay parang isang taon. Alam ko na hindi ko na kayang magtago o magpanggap pa. Ang puso ko ay puno ng pangamba at pag-aalala, at ang mga tanong ay patuloy na bumabagabag sa isip ko.

Maya-maya, naramdaman ko ang malakas na t***k ng aking puso. Siguro, ito na ang pagkakataon ko upang harapin ang mga hindi ko natapos na usapan kay Mikay. Ngunit paano kung hindi siya handa? Paano kung masaktan ko siya muli?

Bawat hakbang ko pababa ng hagdan ay nagsisilbing paalala ng mga bagay na hindi ko pa natutunan, at ng mga pangarap na tila malabo nang matupad. "Bakit ka ba nanginginig? Hindi naman nangangain ng tao ang kapatid ko," tanong ni Arthur, na halatang hindi ko kayang itago ang kaba ko.

"W-wala," sagot ko, sabay pilit na ngumiti, pero kahit ako, alam kong hindi ko kayang lokohin ang sarili ko. Ang mga salitang lumabas sa bibig ko ay tila walang laman, at ang katawan ko ay patuloy na nanginginig sa takot. Takot na baka makita ni Mikay ako at magbago ang lahat—takot na baka magtuluyan ang lahat ng mga pangarap ko sa kanya, sa mga pinipilit kong itago sa sarili ko.

Nagpatuloy kami sa pagbaba ng hagdan, at habang papalapit kami sa kinaroroonan nila, mas lalong tumitindi ang kaba ko. Sana hindi ako magkamali, sana hindi ko siya masaktan. Abala si Mikay sa paghaplos sa balahibo ng alaga niyang pusa, at habang pinagmamasdan ko siya, naiihi ako sa takot. Hindi ko kayang ilabas ang mga salitang gusto kong sabihin, at ang mga pangarap ko kay Mikay ay tila lumalabo sa bawat hakbang na ginagawa ko patungo sa kanya.

“Mikay!” tawag ni Arthur. At sa mga salitang iyon, agad akong yumuko upang hindi niya makita ang mukha ko. Hindi ko kayang ipakita sa kanya ang kabang nararamdaman ko.

“Gusto kong ipakilala sa iyo si Aris, ang college friend ko,” dagdag pa ni Arthur. Napalagok ako ng laway. Jusko! Ito na ba iyon? Ang pagkakataon na matagal ko nang hinihintay, ngunit hindi ko alam kung handa na akong harapin siya.

Ang mga tanong at takot ay patuloy na bumabagabag sa aking isipan, at ang puso ko ay parang handa nang pumutok sa kaba. Huwag mo sanang mapansin ang pagbabago ng mukha ko, Mikay. Huwag mo sanang malaman na ako ito. Inangat ni Arthur ang panga ko, at bago ko pa man magawa ang anumang hakbang, narinig ko ang gulat na tanong ni Mikay. “Ikaw? Anong ginagawa mo dito?”

Nagpalipat-lipat ng tingin si Arthur sa naging reaksyon namin ni Mikay. Siguro hindi niya inaasahan ang biglaang pagkikita namin.

“K-kasi ano—” Hindi ko alam kung paano magsisimula, at nahirapan akong mag-isip ng sasabihin.

"For what? Para depensahan ang sarili mo? At humingi sa akin ng second chance? Ganun ba iyon?!" galit na tanong ni Mikay. Malinaw ang sakit sa boses niya, at nakita ko sa mga mata niya ang galit at kalituhan.

Hindi agad ako nakasagot. Parang may hinugot na piraso ng aking pagkatao na iniwasan ko nang matagal—yung kabiguan ko, yung sakit na dulot ko sa kanya.

“Magkakilala kayong dalawa?” tanong ni Arthur, hindi makapaniwala sa nangyayari sa harap niya, tila naiintriga sa sitwasyon namin ni Mikay.

“Oo, siya ang tinutukoy ko, Arthur. Ang babaeng nagpabago sa mundo ko,” deretsang sagot ko kay Arthur, na hindi na kayang magtago pa. Bahala na. Kung may pagkakataon pa para magbago, kailangan ko itong ipaglaban. Si Mikay, ang aking mahal, ay narito, at hindi ko na kayang patagilid na magsinungaling.