[1] แค่คุณอาขอ…หนูก็พร้อมให้ | จุดเริ่มต้น (1/10)
1185 Words
ฉันชื่อ ลินิน อายุ 19 ปีกำลังจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยปีแรก เป็นคนต่างจังหวัดที่มาเรียนมหาลัยในกรุงเทพ
วันนี้เป็นวันที่ฉันต้องเดินทางไปยังกรุงเทพและที่พักของฉันคือบ้านญาติ ไม่ได้เช่าที่พักอยู่เองคนเดียว เพราะพ่อกับแม่ของฉันส่งให้มาอยู่กับญาติที่มีอยู่กรุงเทพ
"สวัสดีดีค่ะ" ฉันลงเครื่องมาก็เจอผู้ชายวัย 30ปลายๆเดินมายังฉันแบบแน่วแน่และไม่ลังเล ลุกของเราดูผู้ใหญ่ที่หน้าเชื่อถือมากๆ รูปร่างดีมากๆสัดส่วนทุกอย่างดูดีไปหมด ดีทุกอย่างทั้งรูปร่างหน้าตาดี
"สวัสดีครับ เป็นไงบ้างนั่งเครื่องมาคนเดียว"
"คะ!! อันนี้?" อันนี้ใครว่ะ ฉันทำหน้าสงสัยแล้วมองหน้าเขาอยู่นาน จนเขาเอามือไปหยิบจับกระเป๋าเดินทางของฉันและลากเดินทำไปก่อนฉัน ฉันก็รีบเดินตามเขาไป
"จะพาหนูไปไหนคะ"
"เอ่านี่พ่อยังไม่บอกหนูหรอ"
"อ๋อนี่คุณอาที่พ่อหนูบอกให้หนูมาพักอยู่ด้วยใช่ไหมคะ"
17:00น.
@ที่บ้านอาพาดา
โอโห!! บ้านหลังใหญ่อยู่นะสำหรับฉัน ฉันเดินตามคุณอาเข้ามาในบ้าน เดินผ่านห้องรับแขกมองลึกเข้าไปอีกเป็นห้องครัว ฝั่งขวามือของห้องรับแขกมีบันไดขึ้นไปชั้นสอง ฉันเดินตามคุณอาขึ้นไปชั้นสอง ตลอดทางฉันก็ไม่อาจจะกล้าถามหรือพูดอะไรกับอาเขาเลยเพราะเอาดูหน้าเกรงขามมากๆแบบลุคผู้ใหญ่อ่ะแก
"หนูหิวไหมกินอะไรมายัง" คุณอาพูดขึ้นระหว่างที่กำลังยกกระเป๋าขึ้นไปบนของให้ฉัน
"ไม่ค่อยหิวค่ะ"
"ส่วนนั้นห้องอาอยู่ข้างๆกัน ถ้ามีปัญหาอะไรตอนที่อาอยู่ในห้องก็มาเคาะห้องเรียกได้เลยนะ"
"ได้ค่ะ"
ชั้นสองมีห้องนอน 2 ห้องติดกันและอีกห้องเป็นพระที่เป็นประตูใสที่สามารถมองจากข้างนอกเข้าไปด้านในได้
ฉันเดินเข้าห้องไปส่วนคุณอาก็ลงไปชั้นล่าง ฉันจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ไว้และจัดของต่างๆที่เอามาจัดเข้าที่ไว้จนหมดแล้วเลยเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
ออกมาจากห้องน้ำหลังจากอาบน้ำเสร็จฉัน เดินไปแต่งตัวใส่เสื้อผ้าหน้าตู้เสื้อผ้าก่อนมานอนเล่นโทรศัพท์บนเตียงนอนและโทรไปบอกที่บ้าน
"ฮะโหลคุณพ่อ"
"ว่าไงครับลูก หนูถึงแล้วหรอ"
"ถึงแล้วค่ะ"
"เป็นไงคุณอาไปรับถูกคนให้"
"ถูกค่ะ ว่าแต่ทำไมคุณอาจำหนูได้แต่หนูไม่เคยเจอคุณอาเลยนะ"
"จำไม่ได้หรอก เพราะพ่อส่งลูกให้ดูถึงหาเจอแน่ๆล่ะ"
"ห๊ะ!! พ่อส่งรูปหนูให้คุณอาดู"
"ใช่!! ก็อาบอกคนเยอะหาไม่เจอ แล้วเบอร์หนูที่พ่อให้อาไปอาเขาโทรไปก็ไม่ติด"
"บ้าหรอพ่อ หนูเปิดเครื่องไว้ตลอดนะจะโทรไม่ติดได้ไง พ่อให้ผิดเปล่า"
"เออหรือว่าพ่อให้ผิด"
"หนูว่าชัวร์พ่อให้ผิดแน่ๆเพราะหนูไม่เห็นมีแจ้งเตือนอะไรเลย"
"โทษทีๆนะงั้น ฮ่าๆ ยังไงก็ดูแลตัวเองดีๆนะลูก พ่อมีลูกคนเดียวนะ งานบ้านงานเรือนก็ช่วยอาเขาทำด้วยนะ เราเป็นผู้ไปอาศัยอยู่ด้วยก็แบ่งเบาภาระเขาไม่ได้มากแต่น้อยก็ยังดี เอาล่ะพ่อต้องไปกินข้าวแล้วหนูก็ไปกินข้าวได้แล้วนะ สู้ๆนะเรื่องการเรียนทำให้ได้"
"โอเคค่ะคุณพ่อ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะที่พ่อบอกเดี๋ยวหนูจะทำตามที่พ่อบอก ฝากบอกแม่ด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วงเหมือนกันนะคะ ไว้ว่างๆอยู่จะโทรไปหาเรื่อยๆนะคะ"
"ครับลูก สู้ๆ"
"ค่ะคุณพ่อ"
เวลาคุยกับพ่อทำไมรู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะร้องไห้ ตอนนี้ก็เหมือนร้องไห้ในใจอยู่ยังไงไม่รู้ เจ็บตรงกลางหน้าอกไปหมดพอวางสายพ่อค่อยโอเคขึ้นหน่อย หรือเพราะว่าเราพยายามกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องก็ไม่รู้
หลังจากวางสายจากพ่อ เราก็ลงไปชั้นล่าง เห็นคุณอากำลังยืนทำอาหารอยู่ห้องครัว เขาสวมแค่ผ้ากันเปื้อนไม่ได้ใส่เสื้อทำให้เรามองเห็นกล้ามเนื้อแน่นๆของเขาตรงแขนและด้านข้างลำตัวและด้านหลัง
อึก!! ฉันเผลอกลืนน้ำลายไปทีในขณะที่ยืนมองดูคุณอาจากตรงหน้าบันได
เชี้ยล่ะ เราจะคิดอะไรแบบนั้นไม่ได้นะ ไม่ได้ๆนี่คุณอานะ
"อ้าวหนูลินินหิวข้าวยัง อาใกล้จะทำเสร็จแล้วรอแปปนึงนะ" พอคุณอาเห็นฉันที่หน้าทางขึ้นบันไดก็รีบทักฉันขึ้นมา เลยทำให้ฉันต้องเดินตรงไปยังห้องครัว
"แล้วคนอื่นล่ะคะ"
ลินินถามพาดาขึ้นมาในขณะที่กำลังจะกินข้าวกันกับคุณอาพาดา
"ใครคะ หนูหมายถึงใคร" อะไรนะคุณอาพูดคะหรอเมื่อกี้
"คนที่อยู่บ้านกับคุณอา"
"ก็หนูนี่ไงอยู่บ้านกับอา ไม่มีใครอีกแล้วอาอยู่คนเดียว"
"อ้าวหนูนึกว่าคุณอาอยู่กับแฟน"
"ไม่ๆอาอยู่คนเดียวมานานแล้ว แฟนเฟินอะไรก็ไม่มีนานแล้ว"
"อ๋อค่ะ"
แต่ถึงเธอจะได้พูดคุยอะไรกับคุณอาได้เล็กน้อยแล้วแต่เธอก็ยังคงเกร็งๆเวลาอยู่กับคุณอาเพราะนี่ไม่ใช่บ้านของเธอเลยเกร็งเป็นธรรมดา
"เดี๋ยวหนูเอาไปล่างให้ค่ะ" ในขณะที่คุณอากำลังจะเก็บจานเธอก็รีบลุกขึ้นมาจะเก็บช่วยเขาทำให้เผลอไปหยิบจานใบเดียวกันทำให้มือของทั้งคู่สัมผัสกันและกัน
ลินินเธอรีบละมือตัวเองออกเพราะมันเกิดความรู้สึกอะไรบางอย่างเกิดขึ้นในขณะที่ที่มือทั้งคู่สัมผัสกัน
"ไม่นะลินิน!!" เธอเก็บจานมาที่ซิงค์ล้างจาน ยืนคิดและเผลอพูดออกมาคนเดียว
แค่เธอโดนสัมผัสมือเล็กน้อยเมื่อกี้ก็ทำใจเธอวูบวาบแล้วเมื่อกี้นี้ เธอเลยรีบออกมาเพราะกลัวใจตัวเองจะคิดมากไปจริงๆ
"หนูคะ เป็นอะไรหรือเปล่าเห็นเมื่อกี้ดูรีบๆเดินมาก่อนยังไม่ทันเก็บจานหมดเลย" คุณอาเอาจานที่เหลือมาให้ฉันและถ้าฉันขึ้นมาแบบนั้นด้วยความที่ฉันรีบมาก่อนเขาแปลกๆ
หนูคะงั้นหรอ โห!! ให้ตายเถอะขอร้องล่ะเรียกแบบอื่นทีอย่างพูดคะพูดขาได้ไหมใจไม่ดีเลยตอนนี้ ขาอ่อนจะละลายหมดแล้ว
ไอ้ลินินสู้สิว่ะ!!
"ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ได้เป็นไร" ฉันพูดแล้วยิ้มบางๆให้คุณอาก่อนจะหันไปล้างจาน สักพักคุณอาก็เดินออกจากห้องครัวไป ค่อยโล่งอกไปที
- Writer
