สายวันต่อมาความรู้สึกหนักอึ้งอยู่ในตัวเพิ่มขึ้นฉันค่อยๆ ลืมเปลือกตาทั้งสองขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนที่จะพบเข้ากับร่างของใครบางคนที่กำลังนอนกอดฉันอยู่ในขณะที่กำลังอยู่ในภวังค์แห่งการหลับใหล
ฉันค่อยๆ แกะตัวออกไปจากเขาให้ได้มากที่สุดเพื่อที่จะไปเตรียมตัวไปเรียนในช่วงบ่ายนี้แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับกอดรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะหายใจไม่ออกเลยด้วยซํ้า
"ปล่อยนะพี่ราซอล"
"พี่ขอกอดอีกสักพักนะคะพี่พึ่งทำงานกลับมาก็เจ็ดโมงกว่าแล้วแถมยังแวะซื้อยากับข้าวมาให้รองท้องด้วย"เมื่อคิดได้แบบนั้นฉันถึงกลับตาโตเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนเราสองคนมีอะไรกันโดยที่ไม่ได้ป้องกันกันเลยสักนิดและฉันก็ไม่ได้ทันคิดเรื่องนี้เลยด้วยซํ้า
"พี่จะนอนก็นอนไปสิน้องจะไปอาบน้ำแล้ว"
"พี่ขอกอดแฟนพี่อีกสักพักนะ"
"แฟนอะไร เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะคะ"
"เป็นสิคะ ไปกินยาได้แล้วค่ะหรือไม่กินก็ได้พี่รับผิดชอบเด็กในท้องเอง"เมื่อพูดจบฉันก็รีบดีดตัว
