เช้าวันต่อมาร่างบางที่สวมใส่ชุดนักเรียนลงมาจากชั้นบนด้วยความนิ่งเงียบก่อนที่จะเดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อของตนที่นั่งดื่มกาแฟอยู่ตามปกติของท่าน แต่ทว่าพอพ่อเห็นฉันแบบนั้นแล้วพ่อก็รีบลุกเดินหนีออกไปจากโต๊ะทันที
"คุณหนูจะทานข้าวต้มหรือสปาเก็ตตี้คะ"
"มัดไม่หิวอ่ะค่ะ"และวันนี้ฉันก็ต้องเดินทางไปโรงเรียนด้วยคนขับรถของฉันเองจากที่ปกติพ่อต้องไปส่ง พอมาถึงแล้วนั้นสายตาทุกคนที่มองมาทางฉันและพากันซุบซิบนินทาฉันไปกันยกใหญ่ก่อนที่จะเจอเข้ากับภาคินและใยไหมที่ยืนรอดักทางฉันอยู่
"มัดหมี่"
"เลิกยุ่งกับกูซะ ต่อไปนี้กูกับพวกมึง....ตัดขาดกัน"
"เดี๋ยวก่อนสิตัวเอง ตัวเองฟังเค้าก่อนได้ไหม"
"มัดหมี่"
"ขอให้พวกมึงรักกันนานๆละกัน"พูดจบฉันก็เดินมุ่งหน้าตรงเข้าไปในห้องเรียนทันทีอย่างหัวเสียและเหมือนจะร้องไห้ออกมาอีกด้วยก่อนที่เพื่อนในห้องคนหนึ่งจะเดินถือช็อกโกแลตยื่นมาให้
"เราให้"
"ขอบใจนะวาวา"
"อีมัดมึงนี่ดังให
