"น่าเบื่อชะมัด ไหนพี่ว่าจะพามัดไปเที่ยว"
"งานด่วน"
"รู้งี้ไปหาเพื่อนดีกว่า"ฉันเอ่ยตัดพ้อออกมาอย่างเบื่อหน่ายอยู่ที่เก้าอี้ข้างๆ ท่านรองประธานใหญ่แบบนั้นไปด้วยใบหน้าบึ้งตึง แขนทั้งสองข้างกอดอกผสานกันไว้ที่หน้าอกอย่างแนบแน่น โดยที่ตอนนี้อีกฝ่ายกำลังนั่งดูเอกสารรายงานอยู่อย่างเงียบๆ ไม่ได้สนใจอะไรฉันเลยสักนิดเดียวตั้งแต่เข้ามานั่งทำงาน
"มัดน่าจะไปหาจริงใจก็ดี"
"เดี๋ยวพี่ทำงานเสร็จแล้วจะไปกินข้าวกัน"
"ไม่เอาอ่ะ ไปกินส้มตำกัน"
"พี่ไม่กิน งั้นเราไปกินไอติมกัน"เขาทำได้แค่เพียงพยักหน้าเป็นการตอบกลับและหันกลับไปทำงานของเขาต่อในขณะที่ฉันก็เปิดไอแพดขึ้นมาดูซีรีส์ต่อไปอย่างเงียบๆ อยู่ข้างๆ เขาไปแบบนั้น
เราสองคนไร้บทสนทนากันนานนับหลายชั่วโมงก่อนที่จะมีหญิงสาวที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับแม่ของฉันเองที่เดินเข้ามาภายในห้องทำงานของคนพี่ทันที ด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมทำเอาฉันที่แทบจะนอนราบไปกับเก้าอี้แล
